Περί τίτλων, οπισθοφύλλων και από μηχανής «φύλλων»

Είναι και αυτό εντέλει μια τέχνη: να πείσεις τον τυπικό αναγνώστη (δεν
χρειάζεται να περιγράψουμε αυτό το species – είναι τόσο κυρίαρχο στις
μέρες μας, ώστε και με γενειάδα ραβίνου να κυκλοφορούσε στη Σόλωνος θα το
αναγνώριζε ο καθένας), που αυτή τη στιγμή περιεργάζεται σε πάγκο κεντρικού
βιβλιοπωλείου (με την αδιαφορία που αρμόζει σε άνθρωπο του species) τα
δεκάδες μυθιστορήματα του “είδους”, ότι η δική σου “παθιασμένη” ιστορία είναι
“η μοναδική”. Όχι της κυρίας με το διπλό επίθετο που διαγκωνίζεται μαζί σου,
ούτε του “γνωστού καθηγητή αστροφυσικής” που αίφνης διεκδικεί κι αυτός μια
θέση στη λίστα των (μελλοθάνατων) gladiatores. Τι χρειάζεται; Όχι
πολλά. Ένας φανταχτερός, λίγο μελό, τίτλος, και ένα γεμάτο υπαινιγμούς
οπισθόφυλλο. Ας πούμε: “Ο μύθος στο κορμί της”, ή “Της αγάπης το όνειρο”, ή
“Το κουτί της αγάπης”, ή “Στο όνομα της αγάπης”, ή “Η αγάπη είναι γένους
θηλυκού” (πήξαμε είναι η αλήθεια στην αγάπη, αλλά μέρες που είναι ας φάμε και
δυο τρία μελομακάρονα ακόμη) ή “Οι μεγάλοι έρωτες δε φοράνε νυφικό” (ζαρτιέρες
όμως;).

Ας δούμε όμως και τα οπισθόφυλλα που συνοδεύουν αυτούς τους μελιστάλαχτους
τίτλους. (Ό,τι ακολουθεί δεν το έχει γράψει ο Γκράουτσο Μαρξ.) Ενδεικτικά και
στην τύχη: “Δυο γυναίκες αποδεικνύουν πως, όταν ΑΡΠΑΖΕΙ κανείς τον έρωτα και
τη ζωή (τα κεφαλαία τής συγγραφέως), δαμάζει τους δαίμονες και τις δυσκολίες
(ανεπανάληπτη παρήχηση του “δ”). Αρκεί να το λέει η καρδιά του, αρκεί να μην
τσιγκουνεύεται το κόστος στα αισθήματα και στις λύπες (φράση που θα τη ζήλευε
και ο Χένρι Μίλερ), αρκεί να ξέρει πού σταματά η μοιρασιά και να μην κλέβει
ποτέ στο ζύγι…” (Τα αποσιωπητικά της συγγραφέως· “this suspense is terrible.
Ι hope it will last”, ακούω τον Γουάιλντ να ψιθυρίζει). Άλλο, ακόμη πιο
καίριο: “Ο Λάμπης, αρσενικό που ξεσήκωνε κάθε γυναίκα, (“Ο Lambi, Lambi!
Wherefore art thou Lambi?”), και η Ανδρούλα, θηλυκό ποθητό (με τόση
τεστοστερόνη ποιος μπορεί ν’ αντισταθεί σε τέτοιο θηλυκό), γνωρίστηκαν σε
κάποια αρχαιολογική ανασκαφή (όπως λέει και ο Νίτσε “οι ανασκαφές είναι πολύ
επικίνδυνες”). Το πάθος πλημμύρισε μεμιάς (σιγά μην καθυστερούσε) τις καρδιές
τους, και τα φλογερά αγκαλιάσματά τους (μέσα στους λάκκους και τις στοές)
τελείωναν πάντα με όρκους αιώνιας πίστης.

Όταν όμως η Ανδρούλα ανέσυρε από το χώμα το ειδώλιο του Άττιδος, του θεού που
πρόδωσε τον έρωτά του (“justly killed by his own treachery” που θα ‘λεγε και ο
Βάρδος), ένιωσε τον συγκλονιστικό του μύθο να μπαίνει στο κορμί της (Pas de
penetration! Pas de penetration! φωνάζει μάταια ο Σαρτρ), και η σχέση των δύο
νέων πήρε απροσδόκητη τροπή (Λάμπης – Ανδρούλα σημειώσατε Χ). Και ένα
τελευταίο: “Η γοητευτική Σιστίνα Πιάβε απαρνήθηκε τη μουσική για χάρη ενός
πλούσιου Άγγλου Λόρδου (“yet let me kiss my Lord before Ι die, / And let me
die with kissing of my Lord”).

Η επίσκεψη ενός φίλου, όμως (απροσδόκητη κι αυτή), από τον καιρό της νιότης
(άρα τα ‘χει τα χρονάκια της η Λαίδη), θα αναστατώσει τη ζωή της. Η παράτολμη
πρότασή του να πρωταγωνιστήσει η Σιστίνα σε μια παράσταση της Τραβιάτα
για να ξυπνήσει μέσα της το παλιό πάθος (Very Special Οld
Ρathos) για τη μουσική και να κατακτήσει την καρδιά της, θα αποκαλύψει
καλά κρυμμένα μυστικά και θα ξεσηκώσει θύελλα, που θα σαρώσει τις καρδιές
όλων”. Η δική μου πάντως έχει ήδη σαρωθεί. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ (τα κεφαλαία δικά μου)
και όσοι από σας ψάχνουν ακόμη για γαλοζοαίματο εραστή μη ξεχάσετε να πάρετε
μαζί σας μια λάμπα θυέλλης. Γιατί μπορεί να πέσετε πάνω σε κανέναν
νταβραντισμένο Λάμπη και τότε, ούτε το μάτι του Άττιδος δεν σας σώζει.

Ο Χάρης Βλαβιανός είναι ποιητής και διευθύνει το περιοδικό «Ποίηση».