ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το καλύτερο δώρο

«Με πρήξατε με τα βιβλία», είπε ο μικρός γιος των φίλων μας, μαντεύοντας από
το σχήμα του πακέτου τι δώρο είχε πάρει, κι όλοι γελάσαμε. Θυμήθηκα τον θείο
μου τον Θύμιο, που μας χάριζε κάθε Χριστούγεννα βιβλιαράκια της Εστίας.
Αγόραζε πάντα πολλά, έπαιρνε από ένα η δύο ο καθένας μας και το αποτέλεσμα
ήταν να μαζεύονται κάμποσα στο σπίτι, όλα με το ίδιο σκληρό εξώφυλλο, στο ίδιο
μικρό μέγεθος, εκείνη η γνωστή σειρά που ακόμα κυκλοφορεί, της ελληνικής
λογοτεχνίας. Θύμιζαν λίγο κασελάκι θησαυρού έτσι όπως σχημάτιζε το δέσιμο
καμπύλη, αλλά ο πραγματικός θησαυρός που περιείχαν αργούσε να αποκαλυφθεί.
Ανοίγαμε λιγάκι το εξώφυλλο, τα ξεφυλλίζαμε, αφήναμε καμία λέξη να μας
τραβήξει από το μανίκι, διαβάζαμε μια φράση, το κλείναμε. Τσιγκουνευόμασταν
την προσπάθεια που χρειαζόταν να διαβαστεί ολόκληρη η παράγραφος, πόσο μάλλον
το κεφάλαιο. Ωστόσο βαριόμασταν αφάνταστα, κλεισμένα στο σπίτι, να βγαίνουμε
μόνο για επισκέψεις σε άλλα σπίτια συγγενικά, όπου το καλύτερο που μπορούσε να
συμβεί ήταν καμία γερή ομαδική πάλη στα χαλιά, κι εκεί μας χώριζαν πάντα πριν
προλάβει κανένας να νικήσει, οπότε κάποια στιγμή ξαναπιάναμε τα βιβλιαράκια.
Αργά προχωρούσε η επαφή και η μύηση, τόσο αργά που δεν είμαι σίγουρη αν είπαμε
ποτέ ένα ευχαριστώ με την καρδιά μας στον θείο μας το Θύμιο. Ακόμα τώρα έχω
μερικά από κείνα τα βιβλιαράκια σε περίοπτη θέση, ταλαιπωρημένα αλλά
ξανακολλημένα και φροντισμένα. Και ήταν βιβλία χωρίς εικόνες, με καμία
ξυλογραφία στην αρχή του κεφαλαίου, το πολύ. Τώρα που κυκλοφορούν τόσο
πανέμορφα εικονογραφημένα βιβλία, προλαβαίνει τάχα κανένας δωρητής ν’ ακούσει
ένα γνήσιο ευχαριστώ από τα παιδιά που τα χαρίζει;