ΤΖΟ ΣΤΡΑΜΕΡ «Συνεχίστε την επανάσταση χωρίς εμένα»

Ο… Τζιμ Μόρισον για τη νεώτερη (εκείνου) γενιά ήταν ο Τζο Στράμερ, η φωνή των Clash και η φωνή ενάντια στο κατεστημένο και την εκμετάλλευση. Μέσα από το ροκ – ένα ροκ πολιτικό – πάντα

Ο Τζο Στράμερ, ως ηγέτης των Clash, είχε σηκώσει τη γροθιά του απέναντι στο
κατεστημένο και την εκμετάλλευση, παραμένοντας ιδεολόγος με έναν αιχμηρό
πολιτικό λόγο, σε καιρούς που και το ροκ είχε χάσει την ιδεολογία του. Οι
Clash συνδύασαν όσο λίγοι την επαναστατικότητα με την τέχνη του τραγουδιού,
έγραψαν κλασικά κομμάτια, όπως κλασικό και αξεπέραστο έχει μείνει το διπλό
άλμπουμ «London Calling» στην ιστορία του ροκ ν’ ρολ – το άλμπουμ που
χαρακτήρισε τη δεκαετία του ’80.

Ανάμεσα στα πολλά κομμάτια των Clash που κέρδισαν τον χρόνο είναι τα
«Revolution Rock», «Guns Of Brixton», «Rock the Casbah», «Should Ι Stay Or
Should Ι Go», «Lovers Rock», «Spanish Bombs».

Μετά τους Clash – οι οποίοι έδωσαν την τελευταία τους συναυλία στο
Καλλιμάρμαρο στο διήμερο φεστιβάλ Rock In Athens, το 1985 -, ο Τζο Στράμερ
συνέχισε με τους Mescaleros, ενώ περιστασιακά έπαιξε και με τους Ιρλανδούς
Pogues. Με τους Mescaleros τον είδαμε και πέρυσι στην Αθήνα, στο Σπόρτιγκ σε
μια συναυλία γεμάτη συγκινήσεις.

Λίγες ημέρες πριν, μάλιστα, σύμφωνα με το περιοδικό «Rolling Stone», ο Στράμερ
είχε συναντήσει τον συνάδελφό του στους Clash Μικ Τζόουνς – οι αγεφύρωτες
διαφορές τους είχαν οδηγήσει στη διάλυση των Clash – και έπαιξαν μαζί για
πρώτη φορά μετά την τελευταία με το συγκρότημα συναυλία. Φήμες για μια
επανασύνδεση είχαν δίκαια τελευταία φουντώσει.

Ο Στράμερ, εξάλλου, ήταν απασχολημένος τελευταία με την οργάνωση συναυλίας
(μαζί με τον Μπράιαν Μέι και τον Μπράιαν Άνταμς) στη Βασιλική Ακαδημία του
Λονδίνου τα έσοδα από την οποία θα δίνονταν στο Ίδρυμα Νταϊάν Φόσεϊ για την
προστασία του γορίλα του βουνού. Τον ερχόμενο Μάρτιο, μάλιστα, οι Clash θα
γίνονταν επίσημα μέλη της Ακαδημίας του Ροκ ν’ Ρολ και αυτό θα γίνει με μια
μεγάλη απώλεια.

Γιος διπλωμάτη ο Τζο Στράμερ γεννήθηκε στην Άγκυρα και ξεκίνησε την
καριέρα του στη μουσική παίζοντας με τους 101s στο Λονδίνο. Λάτρης της ρέγκε
μουσικής, πότισε το ροκ το με άφθονα μοτίβα από τη τζαμαϊκάνικη μουσική,
μένοντας πιστός στο πνεύμα του ντεσπεράντο ρόκερ, που δεν θα πρόδιδε ποτέ την
κιθάρα του.

Τον είχαν διαλέξει και δύο «αντεργκράουντ» σκηνοθέτες για τις ταινίες τους: ο
Τζιμ Τζάρμους για το «Mystery Train» και ο Αλεξ Κοξ στο «Straight To Hell». Σε
όποια σκηνή, οπουδήποτε στον κόσμο, παίζουν ροκ ν’ ρολ απόψε θα αποχαιρετήσουν
σίγουρα τον Στράμερ με κάποιο τραγούδι του.