Κοσμικό νέφος οργανικών μορίων προκάλεσε τη ζωή

Ένα κοσμικό νέφος που αποτελείται από οργανικά μόρια και ταξιδεύει στο
σύμπαν εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια είναι πιθανόν να προκάλεσε τη δημιουργία
ζωής τόσο στον δικό μας πλανήτη όσο και σε άλλα, αμέτρητα, ηλιακά συστήματα
του γαλαξία μας.

Η ύπαρξη του νέφους δεν ήταν άγνωστη στους επιστήμονες. Τα μόρια από τα οποία
αποτελείται λέγονται πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες και συναντώνται
συχνά στο μεσοαστρικό Διάστημα. Αυτό όμως που μέχρι σήμερα κανείς δεν μπορούσε
να προσδιορίσει είναι αν αυτές οι ουσίες περιφέρονταν στο Διάστημα πριν από
την ίδρυση του ηλιακού μας συστήματος ή αν δημιουργήθηκαν αργότερα.

Οι έρευνες του Μαξ Μπέρνσταϊν από το ερευνητικό κέντρο Έιμς της NASA στην
Καλιφόρνια αλλά και του χημικού Ρίτσαρντ Ζέιρ από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ
των ΗΠΑ οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το κοσμικό νέφος υπήρξε πριν από τη γένεση
του γαλαξία μας. Και αν με βάση τις υπάρχουσες ενδείξεις δεχτούμε ότι
επισκέφθηκε τον πλανήτη μας και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ζωής, τότε γιατί
να μην έκανε το ίδιο και όπου αλλού πήγε;

Οι πολυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες είναι η πιο συχνή μορφή άνθρακα που
υπάρχει στο σύμπαν. Οι ουσίες αυτές βρίσκονται επίσης σε μεγάλη αφθονία στον
πιο συνηθισμένο τύπο μετεωριτών που έχουν βομβαρδίσει μέχρι τώρα τη Γη και
λέγονται carbonaceous chondrites. Πάνω στους μετεωρίτες και μαζί με τεράστιες
ποσότητες κοσμικής σκόνης οι πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες έφθασαν
στον πλανήτη μας.

Παρά το γεγονός ότι από μόνοι τους δεν βρίσκονται σε ζωντανά κύτταρα, ωστόσο
έχουν τη δυνατότητα κάτω από διάφορες συνθήκες να μετατραπούν σε απαραίτητα
στοιχεία για τη δημιουργία ζωής, όπως τα αμινοξέα για παράδειγμα. Και εδώ
κρύβεται το μυστικό. Ο Μπερνστάιν θεωρεί ότι οι συγκεκριμένες ουσίες πρέπει να
είχαν ενσωματωθεί στους πρώιμους οργανισμούς που σχηματίστηκαν στη Γη.

Σύμφωνα μάλιστα με τον χημικό Ντέιβιντ Ντίμερ από το Πανεπιστήμιο της
Καλιφόρνιας στη Σάντα Κρουζ, «οι πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες
ενδεχομένως να βοήθησαν τους αρχέγονους οργανισμούς να αιχμαλωτίσουν την
ενέργεια του φωτός και να θέσουν έτσι σε λειτουργία μια σειρά από μηχανισμούς
και αντιδράσεις, σαν να επρόκειτο για μια υποτυπώδη μορφή φωτοσύνθεσης».