Δρόμοι

Οι μετανάστες…

… είναι καλοί άνθρωποι, αν εξαιρέσει κανείς πως βρωμάνε τα χνώτα τους από
την πείνα κάθε φορά που μας σταματούν στον δρόμο προτείνοντας απαιτητικά το
χέρι, πως μερικές φορές μας ανοίγουν το κεφάλι στα δυο σαν καρπούζι για να
πάρουν με το στανιό αυτό που δεν θέλουμε να τους δώσουμε με το καλό, πως οι
πιο πολλοί από αυτούς είναι μαυριδεροί και μαυροκέφαλοι και χαλούν την ωραία
εικόνα της αρίας και κατάξανθης φυλής μας, πως μας κάνουν και σκοντάφτουμε
πάνω τους έτσι όπως χουχουλιάζουν ξαπλωμένοι φαρδιά πλατιά στα πεζοδρόμια, πως
λερώνουν το οδόστρωμα κάθε φορά που τους πατάμε με το αυτοκίνητο εκεί που
επιμένουν φορτικά να μας πουλήσουν ένα πακετάκι χαρτομάντιλα στα φανάρια.
Είναι κρίμα και άδικο να μας κάνουν να νιώθουμε τόσο άσχημα χρονιάρες μέρες.

Θα σας…

… τα πούμε λοιπόν χύμα, κύριοι μετανάστες. Θα τα ακούσετε από την καλή.
Φτάνει πια η λάσπη που πετάτε αβασάνιστα σ’ εμάς τους ανεπτυγμένους. Καλά, δεν
έχετε τηλεόραση, δεν βλέπετε τηλεόραση; Δεν βλέπετε πόσες και πόσες
φιλανθρωπικές οργανώσεις κάνουν εράνους για να μοιραστούν μαζί σας τη χαρά
αυτών των ημερών; Δεν βλέπετε πόσα λαϊκά συσσίτια οργανώνουν οι καλές
νοικοκυρές στις γειτονιές και τις ενορίες; Δεν βλέπετε πόση βοήθεια στέλνουμε
στις χώρες σας; Και δεν φτάνει που σας φέρνουμε εδώ και σας παίρνουμε στη
δουλειά, βρίσκουμε και τον μπελά μας από πάνω. Θεέ μου, συχώρεσέ με, πόση
αχαριστία υπάρχει στον κόσμο!

Σας φέρνουμε…

… εδώ και σας δίνουμε δουλειά. Και τι μας λέτε; Πως σας πληρώνουμε τόσο
φτηνά που έτσι κι αλλιώς κανείς ντόπιος δεν θα καταδεχόταν να κάνει τέτοια
δουλειά, πως δεν σας φέρνουμε εδώ από καλοσύνη μα για να ρίχνουμε τα
μεροκάματα των ντόπιων, πως θα προτιμούσατε να είχατε μείνει στη χώρα σας αλλά
φύγατε επειδή εμείς οι ανεπτυγμένοι δεν αφήσαμε εκεί τίποτα όρθιο, πως όσα
χρήματα δίνουμε στη χώρα σας με το ένα χέρι τα παίρνουμε σε ανθρώπινο δυναμικό
με το άλλο, πως με τις γυναίκες σας γεμίσαμε τα μπαρ και τα πορνεία. Α, όλα
και όλα, τουλάχιστον σε αυτό το τελευταίο δεν είχαμε έλλειψη ποτέ, τα
κατάφερναν μια χαρά και οι δικές μας.

Και το χειρότερο….

… Επιμένετε να μας υπενθυμίζετε σχεδόν σαδιστικά κάθε τόσο πως κι εμείς
ήμασταν κάποτε λιμασμένοι σαν κι εσάς και ψωμοζητούσαμε στα υπόγεια της
γερμανικής, της αμερικανικής και της αυστραλιανής οικονομίας και πως τώρα πια
που ανεβήκαμε στα ρετιρέ καμωνόμαστε πως το έχουμε ξεχάσει. Αν δεν είναι αυτό
κακεντρέχεια, τότε τι είναι, αγαπητοί μου; Τέλος πάντων. Ένα μονάχα σας
παρακαλούμε, κύριοι μετανάστες. Μη μας σκοτίζετε άλλο μέρες που είναι, αφήστε
μας τουλάχιστον να περάσουμε καλά και άγια αυτές τις γιορτές.