Πανηγύρι… για τα μάτια

Καλαζωισμένος, χαριτωμένος ο Ηλίας Μαμαλάκης, μόνο που έκανε το φαγητό τηλεπαιχνίδι

Μαγειρεύετε ωραία; Περάστε από το στούντιο. Αν δεν μαγειρεύετε εσείς,
μαγειρεύουμε εμείς και στα κενά μαγειρεύουν οι μάγειροι, πρώτες φίρμες της
κατσαρόλας αυτοί και αν ούτε και εκείνοι μαγειρέψουν, θα το κάνουν οι
«παίκτες» της «Φάρμας» και όποιος άλλος, τέλος πάντων, περνάει σε ακτίνα
«βολής» από το στούντιο. Τι το ‘θελε η κ. Βέφα το δεκαλεπτάκι της μαγειρικής
στον «Πρωινό Καφέ»; Βρέθηκαν πλήθος οι διεκδικητές του τίτλου της
κουζινο-μάνας.

Ώρες ολόκληρες μαγειρεύονται τροφές, κρέατα κομμένα κομματάκια,
αλεύρια, μακαρόνια, κιμάδες, κρέμες γάλακτος, λαδάκι, βουτυράκι,
μπαχαρικά, όποια γεύση έχει κανείς δοκιμάσει στη ζωή του και άλλες τόσες που
δεν τις φαντάζεται, αλλά του τις δείχνουν οι κάμερες ότι μπορούν να
μπερδευτούν γλυκά και να στολίσουν τα πιο απίθανα γαστριμαργικά του όνειρα.

Σε μια γιορτή των τροφών έχει μετατραπεί η πρωινή τηλεόραση, ένα γευσιλαγνικό
πανηγύρι για τα… μάτια, μια και ουδείς γεύεται ή μυρίζει αυτό που συμβαίνει
στις τηλεοπτικές κουζίνες, όπως τον έρωτα στις τσόντες.

Η Μαρία Μπακοδήμου έφτιαχνε μια πίτα, η κυρία Βέφα μπεζέδες ή κάτι παρόμοιο,
στης Κορομηλά εξελισσόταν διαγωνισμός μαγειρικής, όπου σε ένα μακρύ τραπέζι
νοικοκυρές ανακάτευαν σαν μάγοι τα μαγικά φίλτρα με μανία και επιδεικτικό
πάθος καταξίωσης. Δείτε τι μπορώ να κάνω. Και να συγκριθώ με τις υπόλοιπες, η
καλύτερη να κερδίσει. Τι, άραγε, είναι πιο σημαντικό από το κέρδος εκείνης της
πολύ προσωπικής ικανοποίησης που παίρνει η μαγείρισσα, όταν βλέπει την έκφραση
των αγαπημένων που τρώνε το φαγάκι από τα χεράκια της. Η τηλεοπτική
επιβεβαίωση, ίσως, της τέχνης της;

Μα η μαγειρική είναι η τέχνη της αγάπης, η πιο γευστική και απτή
έκφραση τρυφερότητας. Πώς να γίνει θέαμα, διαγωνισμός ικανότητας, ένα
φάτε-μάτια για τις κάμερες, ένα τηλεπαιχνίδι, πώς να γίνει από γιορτή του
σπιτικού σε γιορτή του στούντιο; Κι όμως, γεμίζουν ώρες προγράμματος με αυτές
τις τεχνικές στα ανακατώματα γεύσεων, που μας καλούν να ξεπατικώσουμε με
δέλεαρ, όχι πια τη γεύση, αλλά τον χρόνο. Ένα γλυκάκι που γίνεται σε μισή
ωρίτσα, ένα φαγάκι που δεν θέλει πάνω από ένα τέταρτο, ένα συμπούρδουλο
γεύσεων που δεν τις ξεχωρίζουμε, έτσι όπως τρέχει ο χρόνος και κατρακυλάει ο
φακός από την κατσαρόλα στις πιατέλες.

Η γεύση, όμως, θέλει χρόνο δικό της, είναι απαιτητική σαν τον έρωτα, τα θέλει
όλα.

Μαγειρεύουμε βιαστικά, μαγειρεύουμε για τις κάμερες, μαγειρεύουμε
κατόπιν επεξεργασμένων προτάσεων των τηλε-μαγείρων, μαγειρεύουμε σαν
εργοστασιακοί εργάτες, σε απόσταση από το προϊόν, σε όλο και μικρότερο χρόνο,
με στόχο το χρονόμετρο και όχι τον αγαπημένο ουρανίσκο. Κι ας το λέμε, κι ας
το νομίζουμε. Γιατί και η διαδικασία του φαγητού έγινε το ίδιο γρήγορη,
μπροστά στην οθόνη κι αυτή, την ώρα των δελτίων ειδήσεων, μαζί με τα
κουτσομπολιά για τους καβγάδες των ριάλιτι, καταπίνουμε πάθη, μίση,
ξεκατινιάσματα σε μια ψευδαίσθηση ζωής, σε μια ψευδαίσθηση γεύσης, φιλήδονοι
χωρίς ηδονές.

Από την κυρία Βέφα των καφέδων έως τον Ηλία Μαμαλάκη των μαγειρευτικών
τηλεπαιχνιδιών τα ‘χουμε δει όλα, τα βλέπουμε όλα από τα χαράματα έως αργά το
απόγευμα, μέχρι να πιάσουν «δουλειά» οι μάγειροι της ενημέρωσης – αυτοί πια κι
αν έχουν αδυναμία στα καρυκεύματα. Κρέατα σε σάλτσες, λαχανικά στα τηγάνια,
φύλλα κρουσταλλιασμένα, πασπαλισμένα ζάχαρες και εδώδιμα, τυριά, αλλαντικά,
μια υστερία γαστριμαργίας του ματιού, φάτε με τα μάτια, ένα πορνό της τροφής,
οι υπόλοιπες αισθήσεις σε αδράνεια, ουφ!, ευτυχώς, γιατί λιγώσαμε και αυτό
είναι ύβρις πια για τους τόπους της ανέχειας, της έλλειψης, τους τόπους όπου
και η γεύση του αλατιού είναι πολυτέλεια.