ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σύστημα για… γερά νεύρα

Το χειρότερο δεν είναι πως όταν μπεις στο ΙΚΑ, π.χ. για να πάρεις μια
υπογραφή, πρέπει να περιμένεις με τις ώρες και μπορεί να μη βγάλεις ποτέ άκρη.
Το δράμα είναι πως ξαφνικά έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα τεράστιο, δαιδαλώδες και
πολύ γερά δομημένο σύστημα «εξυπηρέτησης» του πολίτη.

Για να βγάλεις άκρη με το σύστημα αυτό προϋποθέτει να ξέρεις καταρχήν πώς
δουλεύει. Αν είσαι πρωτάρης, χάνεις πολύτιμο χρόνο. Γιατί μπορεί π.χ. να
στηθείς και να περιμένεις και μετά να μάθεις ότι υπάρχουν άλλοι που ξυπνάνε
από τα χαράματα κι έχουν καβατζώσει θέση. Πρόκειται για ακόμα περισσότερο…
χαροκαμένους που επειδή την πάτησαν μερικές φορές, αναζήτησαν πιο δραστικά
μέσα.

Αν κάποια στιγμή φτάσεις κοντά στον στόχο, που είναι π.χ. να εισακουστείς από
τον υπάλληλο, τότε – αλλά μόνο τότε – διαπιστώνεις πως δεν «έχεις όλα τα
χαρτιά». Ο Γολγοθάς είναι εκεί μπροστά σου και θα τον ανέβεις πολλές φορές
μέχρι να φτάσεις στην Ανάσταση… Τότε λιγάκι ψάχνεσαι γιατί συνήθως κάποιος
θα σου κλείσει συνωμοτικά το μάτι και θα σου υποδείξει την πλάγια οδό (και το
αλμυρό νταβατζηλίκι). Εκεί θα φανείς τι χαρακτήρας είσαι. Είσαι τύπος που
λυγίζει εύκολα και λέει «παραδίνομαι», καταβάλλοντας το αντίτιμο για να κάνει
τη δουλειά του, ή «αναρχοαυτόνομος» που θα δοκιμάσει τα νεύρα του (και των
άλλων) χτυπώντας – μάταια – τη γροθιά στο μαχαίρι;

Κάθε φορά που χρειάζεται να έρθω σε άμεση επικοινωνία με το «σύστημα»
εξυπηρέτησης του πολίτη (ΙΚΑ, εφορίες, δήμους, νοσοκομεία κ.λπ.) μου περνάνε
τρελές ιδέες από το μυαλό. Όπως για παράδειγμα να επεκταθεί η μονιμότητα και
στον ιδιωτικό τομέα. Θέλετε ηλεκτρολόγο; Θα το δούμε. Υδραυλικό; Θα μπείτε σε
λίστα. Τσιγάρα από το περίπτερο τα μεσάνυχτα; 8ωρο και στα περίπτερα!