ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η πόλις θα σου διαφεύγει

Στίφη στον ηλεκτρικό, όχι πλήθη. Εξαγριωμένοι πολίτες που δεν χωρούν.
Σπρώχνουν, σπρώχνουν, σφυρίζει η φάμπρικα, συγγνώμη ο σταθμάρχης, στριμωχτείτε
λίγο ακόμα, λέει νοερά. Και τα καταφέρνουν. Με πλήρη απάλειψη του κενού μεταξύ
ώμων και γοφών, όρθιοι, ακου-μπώντας ο ένας στον άλλον, αναπνέουν χάρις στο
μικρό μέγεθος των κεφαλιών, που μπορούν να αντλούν τον γύρω αέρα. Τα πάντα εν
σοφία εποίησε ο Κύριος, λες και το ήξερε ότι είχαμε γεννηθεί για να
στοιβαζόμαστε στα βαγόνια. Μα πού πάει όλος αυτός ο κόσμος; Στο κέντρο της
πόλης για τις γιορτές. Να ψωνίσει, να χαζέψει, να λουστεί με φώτα και να
νιώσει ότι ανήκει κάπου, στην κοινότητα που νικάει το σκοτάδι. Να ψαύσει
χρυσόσκονη. Να χαρεί και να θαυμάσει. Και σκουντιέται και σκουντάει και
κουράζεται και πέφτει σε λάσπες, απίστευτο πόση λάσπη κατέβασαν στα
οδοστρώματα οι βροχές. Ξαναφτιάχτηκε ο χάρτης του αστικού εδάφους. Με τα
τακούνια οι γυναίκες πλατσουρίζουν σε λακκούβες βρωμιάς έξω από περίλαμπρες
βιτρίνες. Αμάν, ρε παιδιά. Παπαριασμένες μοκέτες υποδέχονται ξεθεωμένα
παιδάκια που κλαίνε από κορεσμό. Ηλικιωμένες γλιστρούν σε γλιτσιασμένα
μάρμαρα. Αυτή είναι η πόλη; Αυτό το δράμα αξιωνόμαστε μέρες γιορτινές; Και
βάλαμε και τα καλά μας και πήραμε και τα λεφτά μας. Το φριχτό έλατο από το
Σύνταγμα μας χλευάζει παραλλάζοντας στίχους: «Την πόλη θα την κυνηγάς,
ξοδεύοντας σε φωτισμούς και άθλιες μιμήσεις, την πόλη θα την ονειρεύεσαι
επενδύοντας σε ψεύτικα χρυσάφια το δώρο σου, ταλαίπωρε, των Χριστουγέννων.
Αλλά η πόλις θα σου διαφεύγει, δεν υπάρχει πια πουθενά, αυτομόλησε. Δεν
περίσσεψε γι’ αυτήν τίποτα και μετακόμισε προ καιρού σε άγνωστη διεύθυνση».