Φωσκολειάδα μπουγαδόνερων

Τα ρούχα απλώνονται καθαρά, αλλά τα βρώμικα μπουγαδόνερα τα «τρώνε» στο κεφάλι οι τηλεθεατές, είναι αυτά που ανταλλάσσουν Κριτική Επιτροπή – Μικρούτσικος για το «Fame Story»

«Αντώνη μου, εγώ έκανα εκπομπές για σένα και για τον γιο σου τότε που
ξεκινούσε», «δεν θυμάσαι, Αντώνη μου;», «εγώ προστατεύω τα παιδιά και τα
βοηθάω, χωρίς χρήματα, όχι σαν την επιτροπή που αμείβεται, καλά κάνει και
αμείβεται, αλλά εγώ δεν παίρνω χρήματα». Τι θεαματικά τα μπουγαδόνερα που
ανταλλάσσουν κριτική επιτροπή του «Fame Story» και Μικρούτσικος, ο οποίος
διέθεσε όλο τον «Πρωινό Καφέ» στον εαυτό του, με τις ευχές προφανώς του
καναλιού! Και δεν είναι μόνο το τι είπε σε ένα από τα συνήθη παραληρήματά του,
αλλά ότι είδαμε να μετατρέπεται η διένεξή του σε σόου πίεσης των συμμετεχόντων
στο «Fame Story», από τους οποίους ο «δημοκράτης άρχων» ζήτησε ως και ψήφο
εμπιστοσύνης για να παραμείνει – λες και τον είχε ψηφίσει κανείς για να μπει.
Καπέλο τον φόρεσε η παραγωγή στα παιδιά, αναγνωρίζοντάς του το ταλέντο να τα
μπερδεύει η εξουσία της τηλεοπτικής του εικόνας, για να κερδίζει η τηλεθέαση.

Σκληρό ριάλιτι, βίαιο, άγριο, που απαιτεί από τους φιλόδοξους νεαρούς
του «Fame Story» να καταθέσουν στο, σκηνοθετημένο από τον Μικρούτσικο, θέαμα,
κάθε μύχιο συναίσθημα για να κερδίσουν την «ευκαιρία» τους. Παγιδευμένοι στον
μικρουτσίκειο κλοιό, ανακαλύπτουν οι μελλοντικοί τραγουδιστές πως το σταρ
σύστεμ δεν απαιτεί μόνο ταλέντο, αλλά την ψυχή τους την ίδια. Ανακαλύπτουν την
ύπουλη δικτατορία των ψευδο-δημοκρατών της τηλεθέασης.

Τι έκανε ο Αντώνης Βαρδής; Εναντιώθηκε στον μπαμπά Μικρούτσικο; Ελάτε
κλωσσόπουλα γύρω μου, να δείξουμε ότι με στηρίζετε. Τι έκανε η Κούκα; Επίθεση
στην Άσπα; Να, αυτή έκανε επίθεση επί του προσωπικού. Εγώ διόλου δεν
εκμεταλλεύομαι το «προσωπικό», απλώς τους δίνω τη δυνατότητα να μιλήσουν. Μόνα
τους τα λένε. Όσο για τις κάμερες, που ξέρω πολύ καλά ότι θα τα εκθέσουν; Ε,
ας κάνουμε ότι δεν υπάρχουν. Και μετά, πλάνο πλάνο θα κάνουμε θέαμα τις ψυχές
μας.

Ένα θέαμα βίας, απολαυστικό, όπως κάθε θέαμα βίας που καταναλώνεται από την
τηλεόραση, αφήνοντάς μας με την πικρή γεύση της αμηχανίας.

Αμήχανοι απέναντι στην «αταξινόμητη» βία, όπως εκείνη της επίθεσης του
παράφρονα κατά της Ντόρας Μπακογιάννη, που δεν προσφερόταν για σκηνοθεσίες
γενικευμένου τρόμου και καταλήξαμε στην προβολή της βίας μεθόδων προστασίας,
με φουσκωτούς που κρατούν όπλα, με τεθωρακισμένα αυτοκίνητα που αποκλείουν το
περιβάλλον και τους κινδύνους του.

Γιατί η τραμπάλα μεταξύ της «θεσμοθετημένης» ή «δικαιολογημένης» βίας και της
ανεξέλεγκτης είναι θεαματική και γιατί ο διάλογος μεταξύ των δύο μορφών της
γίνεται θέαμα, καταναλώνεται, προτείνεται εν τέλει σαν τρόπος ζωής.

Ωστόσο, είναι ήδη βία εναντίον του τηλεθεατή αυτή η αντιφατική συμπεριφορά
ενός θεάματος που προβάλλει ειδωλολατρικά την εκτροπή, την τρέλα, τη βία σε
κάθε της μορφή, είτε πρόκειται για τα ξεσπάσματα της Άσπας είτε για την
εκμετάλλευση της συμπεριφοράς της με τρόπο που να την εκθέτει επιστρέφοντάς
της τη βία, είτε πρόκειται για τη μονομαχία στην αρένα της «Φάρμας» είτε για
την εξουσία της παραγωγής του τηλεπαιχνιδιού που σκηνοθετεί έτσι τις συνθήκες,
ώστε να οδηγηθούν σε συγκρούσεις οι συμμετέχοντες, είτε πρόκειται για την
τυφλή βία της τρομοκρατίας, είτε για μεθόδους προστασίας από αυτήν.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν τρόποι προστασίας από την βίαιη
κατάργηση των αυτονόητων. Για παράδειγμα, δεν έχει τρόπο να προστατευθεί το
αγόρι της Άσπας, που είδε την ιδιωτική του ζωή να βιάζεται από την αιφνίδια
δημοσιότητα και παρ’ όλα αυτά έπεσε στην παγίδα του Μικρούτσικου, να
επανεμφανιστεί χέρι χέρι με την καλή του στον «Πρωινό Καφέ» της επόμενης
ημέρας, για να «βάλει τα πράγματα στη θέση τους». Σιγά τα αυγά της
«ιδιωτικότητας», η ευκαιρία βρίσκεται στην ομελέτα που προσφέρει τηλεθέαση,
στο πες-τα-όλα, δείξ’ τα-όλα. Περισσότερη δημοσιότητα, περισσότερο θέαμα
ψυχής, περισσότερη βία του προσωπικού, όλο και λιγότερη ψυχραιμία, όλο και
λιγότερα όρια, ως τη βία της κατάργησης των κανόνων για χάρη εκείνων του θεάματος.