ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μετανιωμένος τρομοκράτης

Κάποιος ζητά συγγνώμη. Δεν είναι από τους αστέρες της 17Ν, λέγεται Κώστας
Τέλιος. Όταν τους είχαν συλλάβει, το καλοκαίρι, ζητούσαν συγγνώμη όλοι.
Έμοιαζαν τότε με τραγικά πρόσωπα του Ντοστογιέφσκι και του Τολστόι, ανθρώπους
που πίστεψαν ότι κρατάνε στα χέρια τους τα κλειδιά της Ιστορίας και βρέθηκαν
πετα-μένοι στην άκρη του βιαστικού της δρόμου, καθώς εκείνη τους προσπε-ρνούσε
για μέρη που δεν είχαν φανταστεί. Οι άνθρωποι αλλάζουν, μεγαλώνουν, χάνουν τον
τυφλό ενθουσιασμό και κερδίζουν την πικρή σοφία, βραβείο των παράφορων λαθών,
των μάταιων εγκλημάτων. Είχε ακουστεί τότε η άποψη ότι αξίζουν μια συγγνώμη. Ή
πως την άξιζε η κοινωνία που θα την έδινε, τη συγγνώμη. Ωστόσο, με το που
εμφανίστηκε το αντράκι, ο Κουφοντίνας, στη φυλακή, οι άλλοι τα ξέχασαν αυτά
αμέσως και ρίχτηκαν πίσω, στην ιδεολογική τους θολούρα· και ρίχτηκαν μπροστά,
στην κατινιά της δευτεροκλασάτης τηλεόρασης. Από τον Ντοστογιέφσκι ξέπεσαν
στον Τριανταφυλλόπουλο. Η ατέρμονη, θρασύτατη φλυαρία που ακολούθησε ίσως τους
βοηθά να ξεχνάνε την ψυχή τους και ν’ αποκοιμίζουν την όποια λογική θα τους
υπενθύμιζε ενοχλητικά ότι έχουν κάνει λάθος. Δεν πήραν την εξουσία λοιπόν,
αλλά έγιναν αστέρες, κάτι είναι κι αυτό. Είναι μια μορφή επικράτησης σε
συνθήκες πλήρους επάρκειας αντιαισθητικών και παράλογων λόγων και εικόνων·
βάζουν κι αυτοί το λιθαράκι τους, ή μάλλον την κοτρώνα τους. Μέσα σ’ αυτό το
κλίμα το να αντιστέκεται κάποιος δεν είναι μικρή υπόθεση. Τώρα, το μεγαλύτερο
θάρρος το απαιτεί η ταπεινότητα, το να έχεις το ανάστημα να ζητήσεις συγγνώμη
και να δηλώσεις μεταμέλεια. Ο πιο γενναίος είναι αυτός που παραδέχεται ότι
έχει συνείδηση.