Το ταλέντο δεν μετριέται με μεζούρα

Μέρες που είναι, οι Βασίληδες έχουν την τιμητική τους. Ο μεγαλύτερος όμως,
ιδίως μετά την αποχώρηση του Καραπιάλη, ποδοσφαιρικός εκπρόσωπος του ονόματος
ετοιμάζεται να περάσει τα πιο δύσκολα Χριστούγεννα της καριέρας του. Το σπάνιο
και άνισο ταλέντο του δεν θα χαθεί, αλλά εμείς μάλλον το χάνουμε. Μικρή
παρηγοριά ότι στις μάχες της αξιοπρέπειας οι καλοί είναι πάντα ηττημένοι.

Ξέρω από προσωπική πείρα ότι ο Βασίλης Τσάρτας αποτελεί την αιτία που αρκετά
παιδιά έγιναν ΑΕΚτζήδες τα τελευταία χρόνια. Έχω συνείδηση επίσης ότι για
αρκετούς δηλωμένους κυνικούς του αθλήματος ο Τσάρτας είναι συνώνυμος του
ντελικάτου αρτίστα που ποτέ δεν θα τα καταφέρει στον σκληρό κόσμο του
επαγγελματικού ποδοσφαίρου, του ντιλετάντη στο γήπεδο και ανυποχώρητου μόνο
στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, του παίκτη που ομορφαίνει τα εύκολα αλλά
κρύβεται στα δύσκολα για την ομάδα του. Κάπου στη μέση βρίσκεται η αλήθεια,
αλλά η αλήθεια ενός ταλέντου δεν μετριέται με τη μεζούρα. Ο Τσάρτας πράγματι
είναι του ύψους ή του βάθους, αλλά το ύψος του είναι τόσο δυσπρόσιτο για τη
συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων ποδοσφαιριστών που οφείλει να προκαλεί τον
θαυμασμό. Κι ύστερα είναι κι όλη η προσωπικότητά του που έχει κάτι το
συγχρόνως απρόσιτο και ιερατικό. Όχι επειδή σταυροκοπιέται σε κάθε γκολ ή
μεγάλη του ενέργεια, αλλά γιατί μιλά και αντιδρά με τρόπο εξαιρετικά
ασυνήθιστο για ποδοσφαιριστή και ιδίως Έλληνα: με επίγνωση της σχετικότητας
των πραγμάτων, της φθαρτότητας του χαρίσματος που του χάρισε η φύση, της
αγνωμοσύνης των ανθρώπων.

ΕΓΩΙΣΜΟΣ

Ο Τσάρτας ταυτίστηκε από επιλογή με την ΑΕΚ, ενώ η μοίρα του ήταν εκείνη που,
χωρίς να τον ρωτήσει, διάλεξε να δεθεί αξεδιάλυτα με την πορεία του Ντούσαν
Μπάγιεβιτς. Αν αληθεύει ότι τα ετερώνυμα έλκονται, τότε η συγκεκριμένη
περίπτωση αποδεικνύει ότι και τα ομώνυμα μπορεί να τα χωρίζει απροσμέτρητη
απόσταση. Οι δυο μεγάλοι σιωπηλοί και συγχρόνως ασυμβίβαστοι εγωιστές δεν θα
μπορούσαν να ισορροπήσουν παρά μόνο στην κοφτερή κόψη του αλληλοσεβασμού. Στην
πρώτη περίοδο του Τσάρτα στην ΑΕΚ, ο προπονητής ήταν αυτός που έκανε τον
άγουρο και μοναχικό παίκτη να αποκτήσει αυτοπεποίθηση, συνείδηση των
δυνατοτήτων του και χώρο να τις ξεδιπλώσει. Η μεταγραφή του παίκτη στην
Ισπανία ήταν, σε μεγάλο βαθμό, έργο του Μπάγιεβιτς – κι ο Τσάρτας ποτέ δεν το
ξέχασε. Γι’ αυτό, έχοντας πια επιστρέψει στην ΑΕΚ, ήταν πλέον εκείνος που
στήριξε την επιλογή του παλιού αλλά μισητού τώρα στους μισούς φίλους της
ομάδας προπονητή του. Αυτός κι ο Ντέμης λειτούργησαν σαν αλεξικέραυνα, όχι
μόνο γιατί επέλεξαν την οδό της λογικής από το κάλεσμα του τυφλού
συναισθηματισμού, αλλά και γιατί έσπρωξαν με το παράδειγμά τους τους
συμπαίκτες τους στον δρόμο της συσπείρωσης. Ούτε κι ο Μπάγιεβιτς που ξέραμε
ήταν αχάριστος. Γι’ αυτό, παρά τα μύρια προβλήματα, η ισορροπία, σε μια
περίεργη αλλά γεμάτη συγκινήσεις για την ΑΕΚ χρονιά, φάνηκε ότι θα μπορούσε
ίσως να διατηρηθεί.

ΠΙΚΡΟ ΠΟΤΗΡΙ

Μόνο που υπήρχε κι ένας άλλος άνθρωπος στην εξίσωση, του οποίου το μόνο
ταλέντο είναι να βγάζει τον κακό εαυτό όλων των γύρω του. Ο ισχυρός άνδρας της
ΑΕΚ είναι αδίστακτος με τους ανθρώπους και τις καταστάσεις. Χθες ο Τσάρτας τού
ήταν απαραίτητος για να κρατήσει την ομάδα, σήμερα του περισσεύει γιατί δεν
έχει να τον πληρώσει. Στην ευρωπαϊκή πορεία δεν έλαμψε, στην Ελλάδα η ομάδα
κάνει και χωρίς αυτόν, ο προπονητής δεν έχει πια τα κότσια να υψώσει το βέτο
του – κι έτσι η ΑΕΚ θα πορευθεί με την ίδια διοίκηση αλλά με άλλον αγωνιστικό
ηγέτη. Το πιο πικρό για τον Τσάρτα ποτήρι πρέπει να είναι όταν μετρά τους
πραγματικούς φίλους του έπειτα από όλες τις πισώπλατες μαχαιριές. Ας ξέρει
τουλάχιστον ότι του μένουν πάντα οι φίλαθλοι.