Δρόμοι

Μια ουράνια…

… χώρα που αναδύθηκε μέσα από το χάος ήταν η Νεφελοκοκκυγία: «Χάος ην και
Νυξ Έρεβός τε μέλαν πρώτον και Τάρταρος ευρύς». Χάραζε σύνορα και αμυντικό
δόγμα, διόριζε υπουργούς και πρεσβευτές και εξόριζε θεούς και δαίμονες. Εμείς
παραμένουμε στο Χάος, χωρίς την απαιτούμενη φαντασία να αναβλέψουμε στους
ουρανούς για την ουτοπική πολιτεία. Φτερά και πούπουλα τα δικά μας Συντάγματα,
μοιάζουν με ευρωπαϊκή οδηγία για ορνιθοτροφεία: «Μήκος μετώπου ταΐστρας,
αριθμός ατομικών φωλεών, ελάχιστο άνοιγμα επικοινωνίας, παροχή προστασίας από
αρπακτικά, πυκνότητα ορνίθων ανά κλωβοστοιχία». Ο Αριστοφάνης έπαιζε με την
πολιτική και γέμιζε θέατρα.

Οι άνθρωποι…

… σήμερα δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική. Το ξέρουμε όλοι, το λένε οι
δημοσκοπήσεις, οι δημοσιογράφοι και φυσικά οι πολιτικοί. Το βλέπουμε όλοι από
τον αριθμό εκείνων που πάνε να ψηφίσουν. Το λέμε απάθεια. Γκρινιάζουμε όλοι
και λέμε πως οι νέοι προτιμούν να βλέπουν εκπομπές του είδους του «Μπιγκ
Μπράδερ» παρά τηλεοπτικά «ντιμπέιτ» για τις ιδιωτικοποιήσεις ή την ευρωπαϊκή
διεύρυνση. Μα τουλάχιστον στα «Μπιγκ Μπράδερ» μπορεί κανείς να επηρεάσει την
εξέλιξη του «δράματος», κάτι που δεν μπορούμε να πούμε για την τρέχουσα
πολιτική, αφού όχι μονάχα δεν μπορούμε να επηρεάσουμε την κυβέρνησή μας, αλλά
σε αυτό το «παιχνίδι» η κυβέρνηση είναι ο μοναδικός παίχτης.

Οι τεχνικοί…

… της πολιτικής, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, δημοσκόποι, χρησιμοποιούν κάθε
λογής κόλπο για να ξελογιάσουν το κοινό: «Η Σερί Μπλερ έχει πάρε δώσε με ένα
καταζητούμενο», «Ο Γκέρχαρντ Σρέντερ βάφει τα μαλλιά του», «Ο δήμαρχος του
Παρισιού έχει γκόμενο». Γιατί όχι; Αν η Άσπα παίρνει όσες ψήφους παίρνει και
ένα κόμμα στη Βουλή, γιατί να μη δείξουμε και αυτή την πλευρά των πολιτικών;
Άλλωστε είναι πιο εύκολο – και πιο ακίνδυνο – να δείχνουμε το βρακί τους, παρά
τις συνέπειες από την πολιτική τους. Ύστερα, το κοινό πάντα λάτρευε τις
ιστορίες που είναι γεμάτες πάθη και προδοσίες. Στη «Φάρμα», η Ειρήνη
προδίδεται από την Ελένη, αλλά αυτό συμβαίνει καθημερινά στην πολιτική.

Μια έρευνα…

… που έγινε στη Βρετανία, λέει η Νατάσα Γουόλτερ στην «Ιντιπέντεντ»,
επιβεβαιώνει πως το ενδιαφέρον των ανθρώπων για την πολιτική λιγοστεύει. Δεν
ξέρουν πόσα κόμματα είναι στη Βουλή, αλλά ξέρουν πόσοι παίχτες είναι στη
«Φάρμα». Είναι να απορεί κανείς; Εκεί «συζούν» με τους παίχτες σε μια
κατάσταση που νιώθουν πως μπορούν να επηρεάσουν. Αντίθετα, νιώθουν πως δεν
μπορούν να επηρεάσουν ούτε τη διεύρυνση ούτε το συνταξιοδοτικό. Στα «Μπιγκ
Μπράδερ», οι άνθρωποι με την ψήφο τους μπορούν να διώξουν αμέσως έναν παίχτη,
αλλά χρειάζονται τέσσερα χρόνια για να διώξουν κάποιον από τη Βουλή. Δηλαδή,
αν οι πολιτικοί ήθελαν να κερδίσουν τους ανθρώπους, θα μπορούσαν να τους
δώσουν περισσότερη εξουσία. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Μέχρι τότε…
Άσπα και ξερό ψωμί.