Η ημισέληνος έμεινε στη σκιά της Ευρώπης

Απογοήτευση, ανάμεικτη με ανησυχία για το μέλλον και την πορεία της χώρας
επικράτησε στην τουρκική αντιπροσωπεία χθες, όταν οριστικοποιήθηκε η απόφαση
των «15» για έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων μετά τον Δεκέμβριο του 2004 κι
εφόσον η Ένωση εκτιμήσει ότι η Τουρκία πληροί τα πολιτικά κριτήρια της
Κοπεγχάγης.

ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ

Οι απειλές κι οι εκβιασμοί της νέας τουρκικής κυβέρνησης, καθώς κι οι
παρεμβάσεις των Αμερικανών, δεν μπόρεσαν να μεταπείσουν τους «15», οι οποίοι
στα συμπεράσματα της Συνόδου της Κοπεγχάγης αναφέρουν ρητώς: «Εφόσον το
Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Δεκεμβρίου 2004, βάσει έκθεσης και σύστασης της
Επιτροπής, αποφασίσει ότι η Τουρκία πληροί τα πολιτικά κριτήρια της
Κοπεγχάγης, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αρχίσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την
Τουρκία».

Οι λόγοι για την απογοήτευση της Άγκυρας είναι πολλαπλοί: Ο βασικός είναι πως
η νέα κυβέρνηση είχε επενδύσει περίπου τα πάντα στην απόσπαση μιας θετικής
ημερομηνίας – κι ως εκ τούτου θα έχει πρόβλημα να εξηγήσει στην κοινή της
γνώμη πώς κατάφερε να αποτύχει, λίγες μόλις μέρες μετά την ελπιδοφόρα εκλογή
της. Μάλιστα, ορισμένες διπλωματικές πηγές υποστηρίζουν πως ενδέχεται η
ισλαμική κυβέρνηση να έπεσε σε «παγίδα» του διπλωματικού κατεστημένου, που την
ώθησε σε απροκάλυπτη διεκδίκηση ημερομηνίας για το 2003 μόνο και μόνο για να
την εκθέσει και να την υποσκάψει.

Ο δεύτερος λόγος που ο κ. Ερντογάν κι οι συνεργάτες του είναι δυσαρεστημένοι
είναι πως ακόμη κι αν εκπληρώσουν τα πολιτικά κριτήρια της Κοπεγχάγης (σ.σ.:
τα συμπεράσματα… υπενθυμίζουν πως πρόκειται για «τη σταθερότητα των θεσμών
που εγγυάται τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον
σεβασμό της προστασίας των μειονοτήτων»), θα είναι λίγο δύσκολο να
εξασφαλίσουν τη συναίνεση 25 κρατών – διότι τόσα θα αριθμεί η Ένωση τον
Δεκέμβριο του 2004.

Τέλος, η έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων θα είναι υπό την αίρεση τόσο της
Ελλάδας όσο και της Κύπρου, που τότε θα είναι μέλος – κι ως εκ τούτου η
συμπεριφορά της Άγκυρας στα διμερή θέματα του Αιγαίου αλλά και έναντι της
Κύπρου θα παίξει αποφασιστικό ρόλο. Άλλωστε και η απόφαση του Ελσίνκι – την
οποία επικαλούνται κι οι εταίροι στα συμπεράσματα – προβλέπει πως εάν έως το
2004 η Τουρκία δεν έχει επιλύσει τις διαφορές της με τους γείτονές της, είναι
υποχρεωμένη να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Και υπάρχει κι ο μέγας φόβος της Άγκυρας για το μέλλον: ότι, δηλαδή, πρώτον, η
Ένωση ενδέχεται να καταλήξει, κατά τις εργασίες της επόμενης Διακυβερνητικής,
πώς και πού πρέπει να είναι τα σύνορα της Ευρώπης – κάτι που έχει ζητήσει και
ο πρόεδρος της συνέλευσης για το μέλλον της Ευρώπης Ζισκάρ ντ’ Εστέν όσο και η
γαλλική κυβέρνηση διά του υπουργού Εξωτερικών κ. Ντε Βιλπέν. Δεύτερον, μέχρι
τότε μπορεί οι χριστιανοδημοκρατικές και ξενόφοβες δυνάμεις της Ευρώπης να
έχουν πάρει το «πάνω χέρι» και να μην επιτρέψουν την είσοδο μιας μη
χριστιανικής χώρας στο «κλαμπ» των προνομιούχων της Ευρώπης.