«Τέως» σπαραξικάρδια

Να, ένα ακόμη «σπίτι» που γίνεται αφορμή για εθνικό ριάλιτι σόου με πρωταγωνιστή τον τέως «ιδιοκτήτη». Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις… αρκεί να το κάνεις μπροστά στις κάμερες

Μπορεί να μη θέλει να προσαρμοστεί. Ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που το
παθαίνει. Αλλάζουν οι εποχές και είναι δύσκολο να τις ακολουθήσουν τα μυαλά,
ιδίως όταν έχουν προσκολληθεί σε μεγαλεία. Και ένας τέως βασιλεύς, όσο να
‘ναι, ακόμη και το «τέως» το θέλει. Πόσο ωραία τηλεόραση όμως, γίνεται αυτή η
προσκόλληση, πόσο θέαμα απολαυστικό προσφέρει καθώς μετατρέπεται σε εθνικό
ριάλιτι. Το μεν «περασμένο μεγαλείο» προσπαθεί να βασιστεί στην ανθρώπινη
συγκίνηση και επιδίδεται σε μελό ξεσπάσματα του τύπου «μου πήραν το σπίτι
μου», «βρίσκομαι υπό διωγμό», η δε τηλεόραση που δεν αφήνει τα ξεσπάσματα να
πάνε χαμένα τα αναδεικνύει, μεγεθύνοντάς τα και προσφέροντάς τα στο φιλοθεάμον
κοινό σαν τηλεπαιχνίδι.

Στην περίπτωση του «τέως» το τηλεπαιχνίδι, που πρόσφερε με τη
συνέντευξη-ριάλιτι που του πήρε ο Νίκος Χατζηνικολάου, έθετε το ερώτημα προς
τους τηλεθεατές: «Είναι Έλλην ή δεν είναι και, αν δεν είναι, τι θα θέλατε να
είναι». Αναλόγως με την απάντηση παίρνει σειρά και η επόμενη ερώτηση: «να
πάρει ένα επώνυμο ή να κάνει αντίσταση στη «χούντα» της ελληνικής δημοκρατίας,
που τον καταδιώκει». Ούτε το παιχνίδι του «Εκατομμυριούχου» έχει τέτοιους
γρίφους, που δεν λύνονται ούτε με τη βοήθεια του κοινού, ούτε με το 50-50. Στο
μεταξύ, όμως, έχει γίνει το πρόσωπο της ημέρας ο «τέως».

Γιατί προσφέρει τηλεθέαση το στρίμωγμά του στο τηλεπαράθυρο του Χατζηνικολάου
να προσπαθεί να ισχυριστεί ότι «ο νόμος που του ζητεί ονοματεπώνυμο τον
φωτογραφίζει». Μα, φυσικά, και τον φωτογραφίζει. Καταργεί τα προνόμια που
μόνον αυτός είχε. Αν τα είχαν και άλλοι Έλληνες πολίτες, θα αφορούσε και
εκείνους. Πλην, όμως, δεν τα ‘χαν «κύριε τέως». Α! αυτό το «κύριε» θα πρέπει
να του στραβόκατσε, καθώς αμήχανος ο Νίκος Χατζηνικολάου την ώρα της
προσφώνησης την απέφευγε, στο τέλος, όμως, κάπως έπρεπε να τον αποκαλέσει,
«μεγαλειότατε» δεν γινόταν, «τέως μεγαλειότατε» θα έφριτταν οι φιλόλογοι,
κύριε Κωνσταντίνε, μοιάζει να προσφωνεί τον περιπτερά της γειτονιάς. Το σκέτο
«κύριε» του ‘ρθε καλύτερα.

Η συνέντευξη στο δελτίο ειδήσεων του Mega πάντως είχε σουξέ, διότι
απολαμβάνει ο Έλλην το ριάλιτι με πρώην εστεμμένο, που διαμαρτύρεται, όπως
κάθε κοινός θνητός που βλέπει μπουλντόζες μπροστά στο αυθαιρετάκι του «Μου
παίρνουν το σπίτι, κύριε Χατζηνικολάου μου». Στην ουσία ένα ανθρώπινο δράμα
είχε να αφηγηθεί και ο «τέως», από εκείνα που ακούμε στα τηλεπαράθυρα
καθημερινώς και είτε θέλει επώνυμο, είτε όχι, προσχώρησε ως τηλεοπτική περσόνα
στην τηλεοπτική δημοκρατία, ένας ακόμη εκ των εκατοντάδων που εμφανίζονται –
παραεμφανίστηκε κιόλας και αυτό πληρώνεται στην τηλεόραση. Και μπορεί να
κατηγορείται για τη συμπεριφορά του τις χουντικές εποχές και να μη λέει να του
φύγει η ρετσινιά, αλλά δεν είναι αυτό το χειρότερο για τον Έλληνα.

Είναι ότι, όπως και να το κάνουμε, το παλάτι για τη χώρα μας και οι βασιλείς
δεν ήταν ακριβώς σύμβολο δύναμης και ανεξαρτησίας του ελληνικού έθνους, όπως
της Βρετανίας για παράδειγμα, όπου η βασίλισσα είναι το σύμβολο της ανάμνησης
του αυτοκρατορικού βρετανικού κλέους. Για μας το παλάτι και οι βασιλείς
αποτελούν ανάμνηση κηδεμονίας και υποτέλειας. Κομμάτι της ιστορίας του τόπου,
αλλά ενός τόπου που δεν έχει λόγο να προσκολλάται σε τέτοιου είδους ιστορικά
σύμβολα, αντιθέτως.

Σωστά, λοιπόν, έλεγε και ο «τέως» στον Χατζηνικολάου, πως δεν θέλει πια
ο λαός να ακούει για το τι έκανε στη χούντα. Να τον βλέπει να δακρύζει για το
σπίτι του; Μάλιστα. Τέτοια σπαραξικάρδια! Και να τον διακόπτει και ασεβώς ο
Χατζηνικολάου ή ο Ευαγγελάτος – σε άλλη συνέντευξη που του πήρε και αυτός.
Έναν πρώην «μεγαλειότατο» να γίνεται ένα με τον τελευταίο ριαλιτζή, που ζητάει
το δίκιο του από τις κάμερες. Α! αυτό κι αν είναι θέαμα, καλύτερο κι από
εκείνο του Κλίντον που ομολογούσε τη δική του «ανάρμοστη» σχέση. Ο tempora, o
mores… κύριε, που λέει, και ο Χατζηνικολάου.