Δρόμοι

Ένα σοκολατένιο…

… σουτιέν κατασκευάστηκε στο Γκρατς της Αυστρίας, διαβάζουμε στις
εφημερίδες. Οι γυναίκες βρίσκονται μπροστά σε ένα βασανιστικό δίλημμα: να το
φορέσουν ή να το φάνε (χωρίς το πρώτο να αποκλείει το δεύτερο). Είναι έργο της
ζαχαροπλάστριας-μοδίστρας υψηλής ραπτικής Ραϊνλίντε Τρούμερ. Για να
κατασκευαστεί ένα τέτοιο σουτιέν χρειάζονται δυο μέρες (δεν γνωρίζουμε πόσες
χρειάζονται για να φαγωθεί). Ίσως το πιο ενδιαφέρον είναι η τιμή: 170 ευρώ,
όσο αξίζει δηλαδή και ένα δαντελένιο σουτιέν από τη Λα Πέρλα ή την Ερές. Το
σουτιέν του Γκρατς δεν είναι το πρώτο από σοκολάτα. Ένα παρόμοιο είχε
παρουσιαστεί τον Φεβρουάριο στο Μιλάνο και έφερε το όνομα της πιο διάσημης
γυμνόστηθης κυρίας της Ιστορίας, της λαίδης Γκοντάιβα.

Στο παιδί…

… ήταν αφιερωμένη η χθεσινή ημέρα σε όλον τον κόσμο, στο παιδί που μπορεί να
μην τρώει σοκολάτες, αλλά δουλεύει για την παραγωγή τους. Και όσο εμείς θα
σκεφτόμαστε αν θα φορέσουμε σοκολατένιο σουτιέν, αν θα κρατήσουμε τη σιλουέτα
μας με τα γιορτινά φαγοπότια ή αν θα πάθουμε βαρυστομαχιά από τις σοκολάτες
που θα καταβροχθίσουμε, μπορούμε ίσως να αφιερώσουμε μια δυο σκέψεις σε εκείνα
τα αφανή παιδιά που φέρνουν τη σοκολάτα στο τραπέζι μας (ή στο μπουντουάρ
μας): είναι τα παιδιά που δουλεύουν σαν σκλάβοι στις φυτείες κακάου της Ακτής
του Ελεφαντοστού, εκεί από όπου προέρχεται το 43% της παγκόσμιας παραγωγής. Τα
παιδιά, που τα πουλάνε οι φτωχοί γονείς τους, υποχρεώνονται να δουλεύουν μέχρι
και δώδεκα ώρες την ημέρα, με λιγοστό φαΐ, με τιμωρίες, κλειδωμένα τις νύχτες,
παιδιά ακόμη και εννιά χρονών.

Το ίδιο αφανείς…

… με αυτά τα παιδιά είναι και οι μεγάλες βιομηχανίες σοκολάτας. Δεν
διακινδυνεύουν την καλή τους φήμη. Φροντίζουν λοιπόν να μην εμπλέκονται άμεσα
με αυτή την παιδική δουλεία και δεν αγοράζουν την πρώτη ύλη απευθείας από
αυτούς που εκμεταλλεύονται την παιδική εργασία, αλλά από μεσάζοντες. Έτσι
μπορούν να ισχυρίζονται πως δεν έχουν τον τρόπο να επηρεάσουν τις συνθήκες
εργασίας στον τόπο παραγωγής.

Μια συμφωνία…

… υπογράφηκε πέρυσι με στόχο να τερματιστεί η παιδική δουλεία στη
σοκολατοβιομηχανία μέχρι το 2005. Πρόκειται για το πρωτόκολλο Χάρκιν-Ένγκελ,
που θέτει ορισμένους κανόνες οι οποίοι έχουν γίνει αποδεκτοί από την κυβέρνηση
της Ακτής του Ελεφαντοστού, τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας και μερικούς από τους
μεγαλύτερους παραγωγούς σοκολάτας στον κόσμο ­ μεταξύ των οποίων η Hershey’s
και η Μ&Μ Mars που ελέγχουν τα δύο τρίτα της αμερικανικής αγοράς
σοκολάτας. Άλλο όμως η αποδοχή και άλλο η εφαρμογή. Τα παιδιά στις φυτείες της
αφρικανικής χώρας θα χρειαστεί να κάνουν υπομονή άλλα τρία χρόνια, ώσπου να
νιώσουν και αυτά τη γλύκα της σοκολάτας.