Αρνούμαστε να διαπραγματευθούμε ως ηττημένοι

Ο λαός μας λέει: «Άλλαξε η χήνα και έβαλε πάλι εκείνα». Το «αναθεωρημένο» έχει
ασήμαντες αναδιατυπώσεις, οι βασικές του αρχές διατηρούνται ακλόνητες. Άρα
είμαστε στον ίδιο παρονομαστή.

Κατά τη φυσική πορεία των πραγμάτων θα έπρεπε εκ προοιμίου να χαιρόμαστε για
την επικείμενη Σύνοδο της Κοπεγχάγης. Το Ελσίνκι προαπεφάσισε, η Κύπρος πληροί
ήδη όλες τις προϋποθέσεις και «έτι πλέον», άρα οφείλουν να την εντάξουν άνευ
αιρέσεως και προθεσμίας στην Ε.Ε.

Όμως εδώ έχει επικυριαρχήσει σε συνάρτηση με το εκτρωματικό σχέδιο Ανάν μια
πρωτοφανής σύγχυση. Δεν μπορεί να είναι τυχαία. Ο λύκος στην αναμπουμπούλα
χαίρεται και προφανώς όσοι δεν μας αγαπούν εκμεταλλευόμενοι και την έμφυτη
δουλικότητα των ποικίλων ηγετικών μας κλιμακίων, πάσης αποχρώσεως, καλλιεργούν
κατά σύστημα τη σύγχυση. Και εκεί όπου κατ’ εξοχήν τα δεδομένα είναι διαυγή
και ξεκάθαρα.

Ειδικότερα:

1. Αφού, όπως λέγεται, είναι προτεραιότητά μας η ένταξη, η διασύνδεσή
της με άλλα άκρως περιπεπλεγμένα θέματα περί ων το σχέδιο Ανάν συνιστά
ασυγχώρητο λάθος. Απλούστατα το οποιοδήποτε πολιτικό όφελος που θα προέκυπτε
από την ένταξη με τη διασύνδεση αυτή ακυρώνεται καθ’ ολοκληρίαν και δεν μπορεί
να αποτελέσει «συν» στη διεκδίκηση τίμιας και δίκαιης λύσης. Το αλλόκοτο και
εν ταυτώ τραγικό είναι ότι εμείς σπεύδουμε να συνδέσουμε ένταξη με «λύση» και
αγγέλλεται ότι εμείς ετοιμάζουμε «ουρές» και «αστερίσκους» αείποτε
βασιλικότεροι του βασιλέως, έτσι για να προλάβουμε τους άλλους.

2. Δεν πιστεύουμε να υπάρχει άνθρωπος ο οποίος έχει σχέση με τις
πραγματικότητες της ζωής και θεωρεί αυτό το αποφώλιον τερατούργημα τού κατά
φαντασίαν μας εγγυητή της διεθνούς νομιμότητας κ. Ανάν ως λύση του Κυπριακού.
Αλλά η επίσημος Ελλάς όπως και η επίσημος Κύπρος το ανακηρύσσουν βάση
διαπραγμάτευσης. Και η Ελλάς παροτρύνει τον διεθνή παράγοντα να πιέσει τους
Τούρκους και εκλιπαρούμε την Άγκυρα να δεχθεί το σχέδιο.

Μα για να είναι κάτι «βάση» πρέπει να είναι πολύ κοντά στις πάγιες εθνικές μας
θέσεις. Αυτό απέχει έτη φωτός από αυτές: Νομιμοποιεί τον Αττίλα και
αποποινικοποιεί τα εγκλήματά του, την εισβολή, την Κατοχή, τον εποικισμό, το
ψευδοκράτος, την εξόντωση των αγνοουμένων. Και το κρατικό παράδοξο που στήνει
πρέπει να είναι στοιχειωδώς λειτουργικό και βιώσιμο. Αλλά αυτό δεν μπορεί να
είναι. Άρα δεν είναι βάση. Και δεν είναι βάση διαπραγμάτευσης διότι δεν
προβλέπεται διαπραγμάτευση. Αναγκαστική διαιτησία προβλέπεται, ήτοι εκβιαστικό
καπέλωμα και απλοελληνιστί φέσι!

Αλλά συμβαίνει τις ημέρες αυτές και αυτό το πρωτάκουστο, η Ελλάς πρωταγωνιστεί
εντός της Ε.Ε. και εναντίον των αρνητικά διατεθειμένων ισχυρών χωρών της
Ένωσης στην αξίωση της τουρκικής ημερομηνίας. Και τούτο προκαλεί από έκπληξη
ως θυμηδία.

3. Μας λένε ότι διαπραγματευόμαστε ως ηττημένοι. Πότε έγινε
ελληνοτουρκικός πόλεμος και ηττηθήκαμε; Και αν έγινε τέτοιος το ’74 και δεν το
ξέρουμε, τώρα έπειτα από 28 χρόνια υπογράφουμε συνθήκη ειρήνης με τους
«νικητές» και τους προσφέρουμε όσα τότε ήθελαν αλλά δεν κατάφεραν να τα πάρουν
με τα όπλα;

4. Είναι βέβαιον ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική τελεί αυτήν την ώρα
υπό τον «στενό κορσέ» των ΗΠΑ. Η τραγωδία είναι ότι δείχνει ευτυχής γι’ αυτό.
Το σχέδιο επιβάλλει τη βίαιη γεωπολιτική έξωση του Ελληνισμού από την Κύπρο,
τον εξοστρακισμό του ως πολυαίωνης πολιτισμικής παρουσίας εκεί. Απεργάζεται το
τέλος του. Το σχέδιο βρίσκει τις πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα και την Κύπρο
δειλές, μοιραίες και άβουλες και δυστυχώς στην αυτή κατάσταση και τη διανόησή
μας και όλες τις «ελίτ». Σέρνονται πίσω από τα γεγονότα τα οποία καλπάζουν με
αυτόματο πιλότο που ελέγχουν οι εχθροί του Ελληνισμού.

Ακόμη και αυτήν την ύστατη ώρα ας προταχθεί η άνευ όρων ένταξη και ας μείνουν
ανοιχτά τα άλλα. Αλλιώς θα δικαιωθεί ο ποιητής που επισείει το φραγγέλιό του:

«Για να σωθεί η Ελλάδα

τους καιρούς τους ύστατους

βρέστε κάπου έναν Καιάδα

και γκρεμοτσακίστε τους».

(Γκάτσος, βέβαια)