ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τι έγινε με τα τρένα;

Αυτή τη φορά κράτησε λίγο περισσότερες μέρες η διαδρομή. Κάπως συγκίνησε
παραπάνω, κάπως έμεινε στα πρωτοσέλιδα, παρά τον σκληρό ανταγωνισμό του
Κυπριακού, του «Πρεστίζ», του Κωνσταντίνου. Μπήκε στην κουβέντα κι ο Τρικούπης
σαν δυσαρεστημένο φάντασμα, εκσυγχρονιστής ήθελε να είναι, «επτω-χεύσα-μεν»
για να φέρει στην Ελλάδα την πρόοδο κι έφτασε η αναφορά του ονόματός του να
σημαίνει καθυστέρηση, αφού τα τρένα έμειναν όπως ακριβώς τα είχε φτιάξει. Και
κάπως ανάμεσα στο κυβερνητικό άγχος για τις ψήφους που χάνονται μέσα στο
σιχτίρισμα της καθημερινότητας και τον ρομαντισμό του τρένου που συνδυάζεται
με τις πιο απαιτητικές τεχνολογίες, κάπως ελπίσαμε. Πως αυτή τη φορά κάτι θα
γίνει στ’ αλήθεια για τα τρένα, κάτι πραγματικά μεγάλο, ρηξικέλευθο, κάτι που
θα βάλει σε άλλες ράγες τη ζωή μας.

Κάθε φορά το αληθινό τρένο το ξεπερνούν οι συμβολισμοί, το τρένο της
ανάπτυξης, το τρένο της σύγκλισης, διάφορα τρένα που κυνηγάμε ξεχνώντας το
αληθινό, αυτό που πάει Αθήνα – Θεσσαλονίκη με χίλια ζόρια και με ακόμα
περισσότερα φτάνει νοτίως ώς την Καλαμάτα. Αλλά το πράγμα ξεθύμανε στο τρένο
του Ρουφ, ένα παλιό βαγόνι που το έχουν κάνει θέατρο και πήγε μέχρι κι ο
Πρόεδρος της Δημοκρατίας να το δει. Τόσο έχουμε χαρμανιάσει για τρένα, που
πάμε και στριμωχνόμαστε μαζοχιστικά να δούμε θέατρο σε δύο τετραγωνικά, οι
δυστυχείς. Και να γινόταν το αντίστροφο, να κάνανε και κανένα θέατρο βαγόνι
και να το βάζανε στη γραμμή; Μπα, το δράμα του τρένου παίζεται στα μουγκά,
μοιρολατρικά, χωρίς εξάρσεις, αργά και μουντζούρικα. Και φεύγει ξανά από τις
πρώτες σελίδες το τρένο μαζί με τον πρωτεργάτη του Τρικούπη και ξεχνιόμαστε.