Το «ζωντανόν» και χάριν έχει

Πέντε παραστάσεις Σκηνών για παιδιά είδα ώς τώρα: «Η Πεντάμορφη και το Τέρας»
στο «Πόρτα», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα (… σαν το σκύλο με τη γάτα)» στο
«Βασιλάκου», «Οι περιπέτειες του βαρόνου Μινχάουζεν» στο «Νέο Ριάλτο», «Το
όνειρο του σκιάχτρου» στο «Καλουτά», «Ο μαθητευόμενος μάγος» στο «Θέατρο του
Ήλιου». Το χαρμόσυνο μαντάτο: και στις πέντε – καλά, στο «Πόρτα» δεδομένο
ήταν… – οι ηθοποιοί τραγουδούν ζωντανά, εκτός από ένα – δυο πλέι μπακ στο
«Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Πάνω που είχα αρχίσει να πιστεύω, με τη γενίκευση του
πλέι μπακ στις παραστάσεις για παιδιά, ότι τα παιδάκια θα αποκτούσαν πια την
πεποίθηση ότι τραγούδι είναι κάτι που άλλος κουνάει τα χείλια και από αλλού
βγαίνει η φωνή… Ελπίζω το καλό να γενικευτεί. Και το επόμενο βήμα θα είναι
οι θιασάρχες των Σκηνών για παιδιά να αρχίσουν να αναζητούν ηθοποιούς με φωνή
σωστή και δυνατή – δεν σπανίζουν πια – και όχι φάλτσους και άφωνους. Ελπίζω να
γίνομαι αντιληπτός.