Η βροντερή διακήρυξη…

Σαράντα μεγάλα μουσεία του κόσμου έκαναν μέτωπο κατά της επιστροφής των
πολιτιστικών θησαυρών που κρατούν μακριά από τις χώρες προέλευσής τους, με το
αιτιολογικό ότι λειτουργούν σαν παγκόσμια μουσεία για το καλό όλης της
ανθρωπότητας και ο παγκόσμιος Τύπος άστραψε και βρόντηξε. Παρ’ ότι το
Βρετανικό Μουσείο δεν υπέγραψε τη διακήρυξη, αλλά απλώς δήλωσε ότι την
υποστηρίζει με όλες του τις δυνάμεις, είναι φανερό ότι αφορμή και στόχος γι’
αυτή την άνευ προηγουμένου κινητοποίηση είναι ότι το ελληνικό αίτημα για την
επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα έχει γίνει πιεστικό. Αυτό «φωτογραφίζει» η
διακήρυξη όταν λέει ότι ο ελληνικός πολιτισμός δεν θα ήταν τόσο προβεβλημένος
αν τα μουσεία δεν προέβαλλαν τα ελληνικά αγάλματα, αφού «οι συλλογές των
δημόσιων μουσείων σε όλο τον κόσμο υπογράμμισαν τη σημασία της ελληνικής
γλυπτικής για την ανθρωπότητα σαν σύνολο και τη διαρκή αξία της για τον
σύγχρονο κόσμο». Με άλλα λόγια, μας λένε ότι πρέπει να πούμε «ευχαριστώ» στους
άρπαγες και τους συλλέκτες που λεηλάτησαν και λεηλατούν τις χώρες οι οποίες
βρίσκονται σε αδυναμία να προστατεύσουν τους θησαυρούς τους, γιατί αυτά έγιναν
για το καλό τους.

… και η σιωπηρή πλειοψηφία

Βέβαια, αυτή τη διακήρυξη με τα ηχηρά ονόματα μουσείων, όπως το Λούβρο, το
Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, το Μουσείο Γκετί, το Γκουγκενχάιμ, την
Πινακοθήκη του Μονάχου, το Πράντο, το Ερμιτάζ, δεν τη συμμερίζονται όλοι. Δεν
μετέχουν τα μουσεία της Ιταλίας, της Αιγύπτου, της Τουρκίας και όλης της
Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας, της Αυστραλίας, όπως δεν μετέχουν
στη διακήρυξη και τα άλλα μεγάλα μουσεία της Αγγλίας. Αντιθέτως, είκοσι
βρετανικά μουσεία προ μηνών είχαν υπογράψει διακήρυξη υπέρ της επιστροφής των
πολιτιστικών θησαυρών. Μήπως είναι καιρός να ακουστεί και η φωνή εκείνων που
σιωπούν;