ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΥΡΟΓΕΝΗΣ «Είναι πολλά τα χρήματα για να ανοίξεις φαρμακείο»

«Εχέμυθος, σοβαρός, αλτρουιστής, μεθοδικός, παρατηρητικός, αλλά πάνω απ’
όλα ο φαρμακοποιός πρέπει να είναι πρόθυμος και καλός ακροατής. Πρέπει ν’
ακούει. Όχι να μιλάει. Ν’ ακούει!». Επιμένει πολύ σ’ αυτό το τελευταίο ο κ.
Διονύσης Μαυρογένης, φαρμακοποιός στο Χαλάνδρι. Και εξηγεί το γιατί: «Η σχέση
τού πελάτη με τον φαρμακοποιό είναι πολύ πιο προσωπική από τη σχέση του με τον
γιατρό. Δεν θα συζητήσει μαζί του μόνο για το φάρμακο. Είναι πολλές οι φορές
που βλέπεις ότι έχει ανάγκη να σου πει και κάτι παραπάνω, να ρωτήσει μια
συμβουλή, να μοιραστεί μαζί σου μια σκέψη του που δεν είπε στον γιατρό, να
“ακουμπήσει” στον πάγκο του φαρμακείου κάτι που τον βαραίνει…».

Από τα επτά του χρόνια ζει μέσα στην ατμόσφαιρα του φαρμακείου ο κ. Μαυρογένης
αφού από τότε βοηθούσε στο φαρμακείο των θείων του, στην Κυπαρισσία. Κι ενώ ο
πατέρας του ήταν δικηγόρος, είχε ριζωθεί μέσα του η επιθυμία: «Θα γίνω
φαρμακοποιός». Και έγινε, και μάλιστα επιτυχημένος. Τώρα όμως δεν συνιστά το
ίδιο στους νέους και εξηγεί το γιατί: «Αν υπάρχει φαρμακείο στην οικογένεια ή
αν υπάρχουν χρήματα για να αγοραστεί ένα φαρμακείο, να σπουδάσει το παιδί
Φαρμακευτική. Αν δεν υπάρχει μία από τις δύο παραπάνω προϋποθέσεις να μη
σπουδάσει Φαρμακευτική, διότι τότε είναι περισσότερο πιθανόν, αντί για
φαρμακοποιός, να γίνει… ποδήλατο από το τρέξιμο για να αντεπεξέλθει.
Χονδρικά, η τιμή για την αγορά ενός φαρμακείου είναι πέντε τζίροι. Αν δηλαδή
το φαρμακείο κάνει τζίρο 10 εκατ. δρχ., τότε για να το “αγοράσει” κάποιος
χρειάζεται 50 εκατ. δραχμές. Και σ’ αυτά βεβαίως δεν περιλαμβάνονται τα
φάρμακα, αλλά μόνο η φίρμα και τα έπιπλα. Λάβετε, δε, υπόψη σας ότι στις
μεγάλες πόλεις ουσιαστικά το επάγγελμα έχει πλέον “κλείσει”».

Έχοντας πλήρη συνείδηση της εικόνας του επαγγέλματος του φαρμακοποιού προς τα
έξω, ο κ. Μαυρογένης αποτυπώνει την πραγματικότητα: «Το πιο εύκολο μέρος της
δουλειάς του φαρμακοποιού είναι ο πάγκος, το να δίνεις φάρμακο. Πίσω της,
όμως, κάθε συνταγή κρύβει απίστευτες ώρες δουλειάς και αγωνίας.

Από τη μία είναι η γραφειοκρατική δουλειά που πρέπει να κάνεις, είτε
εργαζόμενος παραπάνω ώρες καθημερινώς στο φαρμακείο είτε δουλεύοντας δύο και
τρία Σαββατοκύριακα τον μήνα. Από την άλλη είναι η αγωνία για το πώς θα
κουμαντάρεις τα οικονομικά σου, όταν εσύ πληρώνεις μετρητοίς ή με πίστωση, το
πολύ είκοσι ημερών, τη φαρμακαποθήκη και τα Ταμεία σε πληρώνουν στην καλύτερη
περίπτωση ύστερα από έξι μήνες. Με άλλα λόγια, το φαρμακείο είναι μια μικρή
επιχείρηση. Ο φαρμακοποιός ζει μεν αξιοπρεπώς, αλλά ούτε πλούσιος μπορεί να
γίνει ούτε ελεύθερο χρόνο έχει».

Ο φαρμακοποιός μπορεί επίσης να εργαστεί, όπως επισημαίνει ο κ. Μαυρογένης,
είτε στο Δημόσιο είτε σε φαρμακευτικές εταιρείες, ως ιατρικός επισκέπτης, είτε
να ασχοληθεί με την έρευνα. Στις δύο τελευταίες περιπτώσεις σημειώνει όμως ότι
είναι απαραίτητο το μεταπτυχιακό, κυρίως στα οικονομικά.

«Αν πάντως, αν παρ’ όλα αυτά», καταλήγει ο κ. Μαυρογένης, «ένας νέος
ακολουθήσει τη Φαρμακευτική και ξεκινήσει για την… περιπέτεια του
φαρμακείου, θα πρέπει να ξέρει ότι θα αναδειχθούν σε πολύτιμους “συνεργάτες”
στην καθημερινότητα της επαγγελματικής του ζωής ο συνταξιούχος – κατά
προτίμηση – πατέρας ή πεθερός»!

ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΦΑΡΜΑΚΑΠΟΘΗΚΗΣ

Εξοντωτικοί ρυθμοί δουλειάς

Για να προχωρήσει κανείς στην ίδρυση μιας φαρμακαποθήκης χρειάζονται πολλά
κεφάλαια. Αυτό υποστηρίζει και ο φαρμακοποιός – διευθύνων σύμβουλος της
Αττικής Φαρμακαποθήκης Α.Ε., Μάχος Παπαϊωάννου, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως
«κανείς δεν μπορεί να ξεκινήσει με δύο εκατομμύρια δραχμές να δημιουργήσει
φαρμακαποθήκη». Ο ίδιος θα πει πως για τη διαχείριση μιας φαρμακαποθήκης δεν
θα απαιτηθούν εξειδικευμένες γνώσεις, όπως στην τεχνολογία φαρμάκων.
Αντιθέτως, πιο απαραίτητες θα ήταν κάποιες γνώσεις οικονομικού μάνατζερ.

Έχοντας να διαχειριστεί μία τεράστια γκάμα προϊόντων, από βαμβάκι και πιπίλες
μέχρι φάρμακα, κτηνιατρικά προϊόντα ή φυτοφάρμακα, ο υπεύθυνος μιας
φαρμακαποθήκης θα χρειαστεί καθημερινή ενημέρωση. «Αν λείψεις μόνο μία
εβδομάδα, μετά δεν ξέρεις τι γίνεται», τονίζει ο κ. Παπαϊωάννου. Ο ίδιος
συνέχισε το επάγγελμα του πατέρα του και δηλώνει πως αν μία νέα κοπέλα, ήθελε
να γίνει φαρμακοποιός «θα της έλεγα να στραφεί προς τη βιομηχανία, την
κατασκευή φαρμάκων». Εάν επρόκειτο για τον γιο του, «θα του έλεγα να συνεχίσει
τη λειτουργία της φαρμακαποθήκης», υποστηρίζει, κι αυτό μόνο εξαιτίας των
εξοντωτικών ρυθμών δουλειάς.