Δρόμοι

Γιατί είναι…

… μόνο τάνκερ τα πλοία που κόβονται στα δύο; Δεν είναι παράξενο, που κανένα
άλλο πλοίο δεν κομματιάζεται έτσι; Τόσα και τόσα πλοία που κουβαλούν κάρβουνο
και τσιμέντο και μετάλλευμα και τρόφιμα φτάνουν με ασφάλεια στον προορισμό
τους. Ακούσατε ποτέ να μιλούν για «μπανανοκηλίδα»; Φαίνεται πως κάτι τρέχει με
τους επιθεωρητές των τάνκερ. «Δεν βαριέσαι, ας το αφήσουμε να φύγει. Έτσι κι
αλλιώς δεν κουβαλάει παρά 70.000 τόνους πετρέλαιο». Και τα καημένα τα ψάρια τι
λένε; «Ωχ, όχι πάλι πετρέλαιο! Χάθηκε καμιά μπανάνα;».

Αν το κακό…

… συνεχιστεί έτσι, λέει ο Μαρκ Στιλ στην «Ιντιπέντεντ», μπορεί να δούμε σε
λίγο νέα ζωικά είδη να ξεπροβάλλουν από τη θάλασσα, που η ύπαρξή τους θα είναι
εξαρτημένη από το πετρέλαιο, όπως, ας πούμε, μαζουτοκάβουρα. Και σαν να
βλέπουμε από τώρα την Γκρινπίς να κάνει διαδήλωση με αίτημα «Ρίξτε κι άλλο
μαζούτ στη θάλασσα», να ‘χουν τα καβούρια να τρώνε. Όμως, ας ηρεμήσουμε. Οι
διεθνείς ναυτιλιακές αρχές μάς διαβεβαιώνουν: τα πλοία με το μονό κύτος δεν
πρόκειται να τεθούν εκτός νόμου πριν από το 2015.

Μηδενική ανοχή…

… υπόσχονται οι κυβερνήσεις σε ένα σωρό πράγματα: στο κάπνισμα, στο φτύσιμο,
στα συνθήματα στους τοίχους. Όμως, αυτά είναι σοβαρά πράγματα. Πού να τρέχουν
τώρα σε κάθε τοξική πετρελαιοκηλίδα δέκα μιλίων; Αργότερα. Σε δεκατρία χρόνια.
Δοκιμάσατε ποτέ να πετάξετε τα σκουπίδια σας στον κήπο του γείτονα και ύστερα
να του πείτε πως θα τα μαζέψετε σε δεκατρία χρόνια; Όχι; Τόσο το καλύτερο για
σας. Ίσως, όμως, για όλα αυτά να φταίνε τα ναυπηγεία. Ίσως να μην μπορούν να
ναυπηγήσουν νέα πλοία πριν από το 2015. Γιατί τα ναυπηγεία απολύουν τους
εργάτες τους και γίνονται πολυτελή παραθαλάσσια γραφεία και μαρίνες και
ξενοδοχεία και καζίνο και μπαρ. Αν πάτε να παραγγείλετε ένα τάνκερ με διπλό
κύτος, μην παραξενευτείτε αν σας πουν: «Μόλις μας τελείωσαν. Θέλετε ένα διπλό
ουίσκι;».

Το παράδοξο…

… είναι πως, παρ’ όλη την καταστροφή και τη σπατάλη, την ίδια ώρα η Δύση
ξοδεύει δισεκατομμύρια, για να βάλει στο χέρι τα πετρέλαια του κόσμου διά
πυρός και σιδήρου. Θα είχε άδικο, λοιπόν, ο Σαντάμ να μας πει: «Τι να το
κάνετε, βρε παιδιά, το δικό μου πετρέλαιο; Να το χύσετε και αυτό σαν την
αγελάδα που κλωτσάει την καρδάρα;». Ας πάμε όμως σε πιο σοβαρά πράγματα. Στην
εθνική οδό. Οδηγείτε το αυτοκίνητό σας με σπασμένο φανάρι, με το γκάζι τέζα
και από την ξεχαρβαλωμένη εξάτμιση που σέρνεται στην άσφαλτο πετάγονται
σπίθες, όταν σαν σταμάτει ένας τροχονόμος και ετοιμάζεται να σας γράψει. «Με
το συμπάθειο, κυρ-τροχονόμε μου, αλλά αυτό είναι ένα αυτοκίνητο ευκαιρίας. Δεν
βλέπετε τη σημαία; Είναι από τις Μπαχάμες». Θα μπορούσατε ποτέ να πείτε κάτι τέτοιο;