ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΒΑΚΟΣ Κοντσέρτο διθυράμβων

«Η ερμηνεία Καβάκου στο Κοντσέρτο για βιολί του Μέντελσον, έδωσε φρεσκάδα σε ένα δημοφιλές κομμάτι», έγραψε ο κριτικός των «Τάιμς» του Λονδίνου

Διθυραμβική ήταν η κριτική των «Τάιμς» του Λονδίνου για τον Λεωνίδα Καβάκο,
μετά την εμφάνισή του στο Royal Festival Hall. Ο διεθνούς φήμης Έλληνας
βιολονίστας έπαιξε με την περίφημη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου, υπό τη
διεύθυνση του διάσημου μαέστρου Κουρτ Μαζούρ, μέχρι πρόσφατα διευθυντή της
Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης, τον οποίο το ελληνικό κοινό είχε παλαιότερα την
ευκαιρία να θαυμάσει στο πλαίσιο αφιερώματος στον Χέρμπερτ φον Κάραγιαν.

«Η ερμηνεία του Κοντσέρτου για βιολί σε μι ελάσσονα του Μέντελσον, έδωσε
φρεσκάδα σε ένα δημοφιλές κομμάτι», έγραψε ο κριτικός Τζον Άλισον. «Ο Καβάκος
το έκανε να λειτουργήσει αμέσως με έναν γλυκό και αυστηρό ήχο: η τεχνική του
τελειότητα τού επέτρεψε να κάνει τα πάντα να ηχούν αβίαστα, χωρίς ταυτόχρονα
να κάνει κάτι που να μην έχει λόγο ύπαρξης», τόνισε. Για να προσθέσει: «Με μια
ορχήστρα νευρώδη και σε εγρήγορση πίσω του, αυτό θα μπορούσε να έχει
μετατραπεί σε γρήγορη διεκπεραίωση του κομματιού, ωστόσο όλοι φρόντισαν τις
ονειροπόλες αντιθέσεις, φανερώνοντας μια αλληλουχία συναισθημάτων που σπάνια
εκδηλώνεται. Το αντάντε ποτέ δεν έγινε αργόσυρτο, και ο ήχος του βιολιού ήταν
ρέων, χωρίς συγκοπές, αποπνέοντας μια όλο και γλυκύτερη μελαγχολία, καθώς το
μουσικό μέρος ξετυλιγόταν. Η ζωηρότητα αποκαταστάθηκε στο κοφτό, χορευτικό
φινάλε».

Ο Τζον Άλισον θεωρεί ότι δεν ήταν εύκολο το εγχείρημα, διότι η παραγωγή – τόσο
σε σχέση με τη δομή όσο και με το περιεχόμενο του προγράμματος – ήταν μάλλον
παλιομοδίτικη για τα λονδρέζικα δεδομένα. «Ωστόσο δούλεψε καλά – περισσότερο
από καλά, στην πραγματικότητα, χάρις στο εξαιρετικό σόλο του βιολονίστα
Λεωνίδα Καβάκου και στην επιβλητική, ασυνήθιστα ενεργητική καθοδήγηση του
Κουρτ Μαζούρ», εξηγεί ο Άγγλος κριτικός.

Η Φιλαρμονική του Λονδίνου έπαιξε με υψηλό ηθικό, καθώς ήθελε να δείξει την
ευγνωμοσύνη της προς τον Σερτζ Ντόρνι, τον καλλιτεχνικό διευθυντή και
εκτελεστικό υπεύθυνο της Ορχήστρας, ο οποίος αφήνει τη θέση του στον Αυστραλό
Τίμοθι Πάρκερ. Το γερμανοαυστριακού ρεπερτορίου πρόγραμμα άνοιξε με την
εισαγωγή στον «Όμπερον» του Βέμπερ. Η ορχήστρα χρειάστηκε μερικά λεπτά για να
προσαρμοστεί, σύντομα όμως έπαιζε με μπρίο και ευφυΐα. Το μελωδικό μέρος
ερμηνεύθηκε με ερωτική θέρμη, σε όλα τα άλλα μέρη όμως η ορχήστρα επιτέθηκε με
ηχητικό σθένος.

Πολύ καλά λόγια λέει ο Τζον Άλισον για την ερμηνεία του Μάλερ: «Η Φιλαρμονική
του Λονδίνου φημίζεται για τις ερμηνείες των έργων του συνθέτη, ωστόσο η Πρώτη
Συμφωνία του που ακούσαμε εδώ θα μας μείνει επίσης στη μνήμη. Ο Μαζούρ έβγαλε
όλη την απαιτούμενη δροσιά και τη φρεσκάδα του πρώτου μέρους, ενώ στο δεύτερο
μέρος, ο λικνιστικός φολκλορικός χορός ακούστηκε μεθυστικός. Ακολούθησε το
πένθιμο μέρος που έκανε την ορχήστρα να ακούγεται σαν ένα ασθμαίνον ακορντεόν,
ενώ η ένταση επανήλθε σταδιακά, ώστε η τελική αποθέωση να βρει ολόκληρη την
ορχήστρα φλεγόμενη», κατέληξε ο κριτικός των «Τάιμς».