ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΒΡΑΣ «Ο ρατσισμός είναι η πιο άγρια ιδεολογία»

«Είχα σκεφθεί να κάνω ταινία το “Κ” του Βασίλη Βασιλικού για το σκάνδαλο Κοσκωτά, αλλά λείπω πολλά χρόνια από την πατρίδα και δεν κατέχω τις συνθήκες της σημερινής κοινωνίας. Άσε που οι Ευρωπαίοι θα έλεγαν να, καλά το λέμε ότι οι Έλληνες είναι κλέφτες”», έλεγε χθες ο Κώστας Γαβράς

«Εκείνοι που μεθοδεύουν τη σύγκρουση μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ,
επιδιώκουν να αυξήσουν τα συμφέροντά τους εις βάρος των λαών. Σε εποχές που
λείπουν οι ιδεολογίες, ο ρατσισμός, ο κυνισμός που εμφανίζεται σε όλες τις
δυτικές πολιτικές δυνάμεις, είναι η νέα ιδεολογία του ισχυρού. Μια ιδεολογία
άγρια και επικίνδυνη».

Πολιτικό ον εκ… γενετής, θαρρείς, ο Κώστας Γαβράς βρέθηκε στην Αθήνα για την
πρεμιέρα, την Παρασκευή, της νέας του ταινίας «Αμήν» που τόσο ενόχλησε την
Καθολική Εκκλησία, δείχνοντας το Βατικανό και τον Πάπα Πίο ΧΙΙ να γνωρίζουν
την εξόντωση των Εβραίων στους θαλάμους αερίων και να μην αντιδρούν. Μπήκε
όμως και στο μάτι, φαίνεται, της άκρας Δεξιάς που του έκανε μήνυση για την
αφίσα της ταινίας του στην οποία το σήμα του σταυρού «μετασχηματίζεται» σε
χιτλερικό αγκυλωτό σταυρό…

«Ο ρατσισμός και η άκρα Δεξιά είναι οι πιο άγριες ιδεολογίες χωρίς καμία
ηθική. Στη σημερινή Γαλλία, όπου το 10% των κατοίκων είναι αλλοδαποί, η
περιθωριοποίηση τους κάνει να αντιδρούν βίαια, με αποτέλεσμα να είναι
κερδισμένοι αυτοί που μιλούν για εισβολή του Ισλάμ στην πολιτισμένη Δύση.
Σήμερα δεν έχουμε αναζωπύρωση του παλιού ναζισμού, αλλά μια παραλλαγή του στην
ακροδεξιά που εκφράζεται με τον κυνισμό και τον ρατσισμό», υπογράμμισε ο
σκηνοθέτης του «Ζ», που παρά τα 69 του χρόνια παραμένει «ωραίος ως Έλλην».

Τι έχει να πει στον σημερινό θεατή το «Αμήν» που φαντάζομαι δεν το γυρίσατε
μόνο για να καταγγείλετε τη στάση της Καθολικής Εκκλησίας στη διάρκεια του Β’
Παγκοσμίου Πολέμου;

«Ασφαλώς και δεν είχα σκοπό να κάνω ένα ιστορικό φιλμ. Αυτό που με ενδιαφέρει,
κυρίως, στην ταινία είναι η αδιαφορία μας και ο κυνισμός μπροστά στη δυστυχία
του κόσμου. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν το απόγειο μιας σειράς από
αποδοχές. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αφέθηκαν και αποδέχθηκαν. Η
αδιαφορία είναι μία μορφή συνενοχής. Ο Πάπας δεν ήταν πιο αδιάφορος από τους
άλλους. Εφόσον, όμως, θεωρούσε τον εαυτό του συνείδηση και ηθική αρχή του
δυτικού κόσμου, δεν είχε δικαίωμα στην αδιαφορία. Όπως, για παράδειγμα, στις
μέρες μας, αυτά που είπε ο Πάπας πηγαίνοντας στην Αφρική, η οποία
αποδεκατίζεται από το AIDS, αλλά ζήτησε από τους ανθρώπους να μη χρησιμοποιούν
προφυλακτικά και να κάνουν εγκράτεια!

Κάτι παρόμοιο έκαναν και στα χρόνια του πολέμου, δείχνοντας στα λόγια
αντίθετοι με τον Χίτλερ, αλλά στην πράξη αρνήθηκαν να καταγγείλουν τις
θηριωδίες εναντίον των Εβραίων. Το “Αμήν” καταγγέλλει τη σιωπή της αρχής της
Καθολικής Εκκλησίας – και κάθε εξουσίας της Εκκλησίας – που αρέσκεται να
υπηρετεί το Δόγμα, παρά την ευτυχία των ανθρώπων»!

Και η δική μας εκκλησιαστική αρχή, πάντως, ασχολείται τα τελευταία χρόνια
με τα κοινά…

«Από τη στιγμή που η Εκκλησία γίνεται κράτος – όπως με το Βατικανό – αλλάζει η
φύση του δόγματος του Χριστιανισμού και γίνεται πολιτική εξουσία, η οποία,
μάλιστα, δεν είναι και εκλεγμένη από τον λαό! Στο Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών
εγώ πρώτα απ’ όλα είμαι Έλληνας, τα άλλα με ενδιαφέρουν λιγότερο».

«Το σινεμά είναι πολιτικό, σαν όλες τις πράξεις μας»

Τοποθετούμενος πάνω στον πολιτικό κινηματογράφο και στο κατά πόσο αυτός
«πεθαίνει», ο Κώστας Γαβράς υποστηρίζει με ζέση: «Ολόκληρος ο κινηματογράφος
είναι πολιτικός σαν όλες τις πράξεις μας. Όσο θα υπάρχουν κοινωνίες, δεν
μπορεί να χαθεί ο πολιτικός κινηματογράφος. Αν κι αυτό, βέβαια, εξαρτάται από
την αναγκαιότητα που νιώθει μέσα του ο σκηνοθέτης καθώς θέλει μεγάλη δύναμη
για να πείσεις τους χρηματοδότες».

Τι φταίει, αλήθεια, και το Χόλιγουντ κερδίζει το στοίχημα από τον ευρωπαϊκό
κινηματογράφο στην προτίμηση του κοινού;

«Ο κινηματογράφος είναι προσωπικός ή εθνικός. Ο ευρωπαϊκός δεν έχει αυτονομία.
Αντίθετα, το Χόλιγουντ έχει για τις ταινίες την ιδεολογία του προϊόντος που
πρέπει να κερδίζει λεφτά, ενώ στην Ευρώπη ένα φιλμ είναι, πρώτα απ’ όλα, έργο
τέχνης – κι ελπίζω αυτό να μην αλλάξει. Όταν από τα 100 φιλμ που φτάνουν στις
αίθουσες τα 90 είναι αμερικανικά που επί ένα χρόνο όλα τα ΜΜΕ αναφέρονται σ’
αυτά, είναι επόμενο να δημιουργείται εθισμός εξ… αντανακλάσεως σ’ αυτά τα
προϊόντα».

Στο φινάλε της ταινίας, εκείνος που διασώζεται είναι ο κυνικός γιατρός των
θαλάμων αερίων… Είναι «μπηχτή» για την επιστήμη και τις ανακαλύψεις της;

«Ο γιατρός της ταινίας είναι η παραστρατημένη επιστήμη, η ιατρική στην
υπηρεσία του θανάτου. Δεν είναι ιδεολόγος σαν τον Γκέμπελς. Είναι διαβολικός,
είναι η συνέχεια του Κακού, ένα είδος πρόβλεψης ποιο θα είναι το μέλλον! Η
σκιά που παραμένει παρούσα στον πολιτισμό μας»!