ΝΤΑΡΙΕΛ ΑΛΑΡΚΟΝ ΡΑΜΙΡΕΖ «Ο Τσε ζει πάντα στην Επανάσταση»

«Οι ιδέες κάνουν τις επαναστάσεις. Τις εξουσίες τις κάνουν οι άνθρωποι», λέει στα «ΝΕΑ» ο 63χρονος Μπενίνιο ή, κατά κόσμον, Νταριέλ Αλαρκόν Ραμίρεζ, σύντροφος στις μάχες του Τσε Γκεβάρα

Τι μπορεί να καταστήσει έναν «επαγγελματία» επαναστάτη, πολεμιστή στο πλευρό
του Τσε Γκεβάρα στην Κούβα, την Αλγερία, το Κονγκό, τη Βολιβία, την Αγκόλα,
ένα υψηλόβαθμο στρατιωτικό στέλεχος της κυβέρνησης του Κάστρο επί 20ετία και
πλέον, αυτοεξόριστο στο Παρίσι και συγγραφέα σειράς βιβλίων, απομυθοποιητικών
της Επανάστασης;

Τελικά η επανάσταση ήταν λάθος ή απλώς ηττήθηκε στον χρόνο και τη
μετεξέλιξή της σε εξουσία;

«Συμμετείχα στην επανάσταση και το έκανα με την καρδιά μου. Αλλά εάν αυτές
είναι οι επαναστάσεις για τις οποίες τόσα έχουν ειπωθεί σ’ όλο τον κόσμο, τότε
εγώ δεν θέλω πια στη ζωή μου να ξέρω τίποτε γι’ αυτές και δεν θα κάνω τίποτε,
δεν θα κουνήσω ούτε το δαχτυλάκι μου για κανενός είδους επανάσταση. Γι’ αυτό
είμαι πολύ σίγουρος, ακόμα κι αν μου συμβεί ό,τι συνέβη στον Αρνάλντο Οτσόα.
Προτιμώ ακόμα και να με εκτελέσουν παρά να ζω σε μια επανάσταση όπως αυτή του
Κάστρο στην Κούβα… Όλοι κάνουμε λάθη, έχουμε το δικαίωμα να τα κάνουμε…».

Αν ο Τσε ζούσε σήμερα θα ήταν υπουργός στην κυβέρνηση Κάστρο; Τελικά…
«ευτυχώς που έφυγε νωρίς»;

«Ο Τσε θα βρισκόταν εκεί που γίνεται η επανάσταση. Θα την έκανε. Στις 9
Οκτωβρίου του 1967 πέθανε μόνο το σώμα του. Ο Τσε γεννιόταν, άνθιζε. Ένα
λουλούδι με τεράστια πέταλα είναι σήμερα ο Τσε και φυτρώνει όπου ξεσπούν
επαναστάσεις είτε λαών, είτε και συνειδήσεων».

Ο 63χρονος σήμερα Νταριέλ Αλαρκόν Ραμίρεζ (Μπενίνιο), σύντροφος του Τσε
Γκεβάρα – από τους λιγοστούς επιζήσαντες – ζει αυτοεξόριστος στο Παρίσι κι από
επάγγελμα «επαναστάτης – πολεμιστής» εργάζεται ως «οικοδόμος» για να
εξασφαλίσει τα προς το ζην, και γράφει, διηγούμενος («παραμένω ένας αγράμματος
χωριάτης» δηλώνει) για τη «Ζωή» αλλά κυρίως για τον «Θάνατο της επανάστασης
στην Κούβα».

Ο Μπενίγιο βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για την παρουσίαση της δεύτερης ελληνικής
μετάφρασης βιβλίου του (το πρώτο, με τίτλο «Οι επιζήσαντες σύντροφοι του Τσε»
κυκλοφόρησε το 1997 με βάση το λογοκριμένο πρωτότυπο).

«Ξαναπέρασα από την Ελλάδα, το 1969, με του εναπομείναντες συντρόφους μου.
Έμεινα λίγες ώρες στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Μας δέχτηκε η χούντα της
Ελλάδας, αλλά όχι και οι ηγέτες του υπαρκτού σοσιαλισμού στην Ανατολική
Ευρώπη», θυμάται.

Γεννημένος στις 6 Σεπτεμβρίου του 1939, στο Μανσανίγιο της επαρχίας Οριέντε
της Κούβας, ο Μπενίνιο συμμετέχει για πρώτη φορά στην επανάσταση τον Μάρτιο
του 1957 με τη φάλαγγα του Καμίλο Σιενφουέγος. Λίγες μόνο μέρες μετά τη
δολοφονία της νεαρής συντρόφου του από τον στρατό του Μπατίστα.

Ομολογεί πάντως ότι η ένταξή του στο επαναστατικό κίνημα, δεν αποτέλεσε
ιδεολογική του επιλογή. «Εγώ, από επανάσταση δεν καταλάβαινα απολύτως τίποτα,
αλλά από εκδίκηση, ναι, ήξερα», δηλώνει, και δίνει τίτλο στο δεύτερο κεφάλαιο
του βιβλίου του.

Η πρώτη έκδοση έγινε από τον γαλλικό εκδοτικό οίκο Fayard, με βάση το κείμενο
από την απομαγνητοφώνηση σειράς κασετών με αφηγήσεις του. Με εξαντλητικές
σχεδόν λεπτομέρειες για τις μάχες, τα μυθικά ονόματα των συντρόφων, τα
γοητευτικών ήχων τοπωνύμια, την επαναστατική εξουσία, την εξαγωγή της
επανάστασης, τη συντροφιά στη μάχη με τον Τσε στη Βολιβία, το Κονγκό, την
Αργεντινή, τις μυστικές του αποστολές στο Περού, τις μάχες του στην Αγκόλα,
τον μυστηριώδη θάνατο του Καμίλο Σιενφουέγος, «την ηθική κατάπτωση της
επανάστασης, τη διαφθορά του συστήματος, την επανάσταση που δεν είναι πια αυτό
που είχε ονειρευτεί…».

Πώς ένα κυβερνητικό – στρατιωτικό στέλεχος γίνεται πολιτικός εξόριστος;

«Πρόκειται περί αυτοεξορίας. Η χώρα μου έχει υπομείνει ταπεινώσεις από την
μπότα των Αμερικανών αλλά κι απ’ αυτή της Ανατολικής Ευρώπης. Δεν περιμένω πια
τίποτα καλό για την Κούβα. Θα ακολουθήσουν χρόνια πολύ σκληρά. Δεν είναι ότι
ηττήθηκε η επανάσταση. Είναι ότι “χρίστηκε” σοσιαλιστική και ο Κάστρο
παρέκκλινε των αρχών για τις οποίες είχε δεσμευθεί. Χειραγώγησε, χρησιμοποίησε
μια ολόκληρη χώρα. Δεν ξέρω αν η κυβέρνηση της Κούβας είχε έκτοτε αποφασίσει
να ξεφορτωθεί τον Τσε. Αυτό που ξέρω είναι πως τα όνειρα του Τσε έγιναν
εφιάλτης για την Κούβα».

«Τις εξουσίες τις κάνουν οι άνθρωποι»

Μετά τον Κάστρο, τι;

«Μετά τον Κάστρο περιμένουν τη χώρα μου στιγμές σαν κι αυτές που ζουν σήμερα
οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Η Σοβιετική Ένωση οικειοποιήθηκε και
εκμεταλλεύτηκε την επανάσταση του λαού μου για πολιτικούς λόγους αλλά και
από… ιδεολογικό επεκτατισμό. Ο Κάστρο παρέκκλινε από τις αρχές της
επανάστασης, φιλοδοξώντας να γίνει ο απόλυτος ηγέτης της χώρας του – καθ’
ομοίωσιν των ηγετών της Ανατολικής Ευρώπης».

Κι ο Τσε Γκεβάρα;

«Ο Τσε είναι ιδέα. Οι ιδέες κάνουν τις επαναστάσεις. Τις εξουσίες τις κάνουν
οι άνθρωποι…».

INFO

Νταριέλ Αλαρκόν Ραμίρεζ (Μπενίνιο), «Η ζωή και ο θάνατος της επανάστασης στην
Κούβα», μτφ Εύη Κεφάλα, Εκδόσεις Παρατηρητής, σελ. 438, τιμή 20,27 ευρώ.