Τέλη Νοεμβρίου…

– Τον φάγαμε τον μήνα…

– Δεν ξέρω τι έφαγες εσύ. Εμένα με έφαγε ο μήνας. Και μου ‘πεσε και βαρύς.
Δέκα δέκα τα κατάπινα τα Σιμέκο, να μου πάει κάτω. Μπροστά στον συγκεκριμένο
Νοέμβρη, το κοντοσούβλι, για το στομάχι, είναι φρουτάκι.

– Ειδικά την περασμένη Πέμπτη…

– Μπορείς να μη μου θυμίζεις την περασμένη Πέμπτη; Μπορώ να την απωθήσω την
περασμένη Πέμπτη για το υπόλοιπον του βίου μου;

– Ήτανε και η απεργία των ταξί… Πώς να εξυπηρετηθεί ο κόσμος;

– Εξυπηρετήθηκε ο κόσμος. Του Έλληνος τον τράχηλο κανείς δεν τον κωλώνει.
Άκουσα στην τηλεόραση – γεγονός τώρα αυτό – πως μια κυρία, στη μαύρη απόγνωση,
πήγε και στήθηκε έξω από τον Ευαγγελισμό.

– Να περάσει ο απεργοσπάστης;

– Να περάσει το ασθενοφόρο. Κάθε ασθενοφόρο, λέει, που πέρναγε, φώναζε αυτή
«Κουκάκι, Κουκάκι». Το πρώτο πήγαινε Τρεις Γέφυρες. Το δεύτερο Άνω Λιόσια. Το
τρίτο, το τέταρτο… Στο πέμπτο, ευγενέστατος ο οδηγός: «Θα ακολουθήσουμε την
κάτωθι διαδρομή», λέει, «εξυπηρετείστε;».

– Και πήγε με ασθενοφόρο;

– Ε, όχι και ξαπλωτή με τους ορούς και τις πάπιες. Κυρά κι αφέντρα. Δίπλα στον
οδηγό. Μήπως βιάζεστε, της λέει αυτός, να ανοίξουμε και τη σειρήνα;

– Άλλοι, λέει, σταματάγανε τα σχολικά.

– Μην πας μακριά. Ο πεθερός μου πήγε στο ΙΚΑ με τα προνήπια. Μπήκε στο μίνι
μπας που έγραφε απ’ έξω «Τα ζουζουνάκια». Κάθησε με τα ζουζουνάκια,
τραγουδήσανε μια ωραία πεταλούδα και χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ, ήρθε ο
πεθερός μου σπίτι, φράπα. Εβδομήντα χρόνια νεώτερος. Τι να σας ετοιμάσω για το
βράδυ, μπαμπά; Κορν φλέικς, αλλά αυτά που έχουν δώρο Πόκεμον μέσα.

– Ήταν και κωλόκαιρος…

– Απλώς; Τα τραγούδια της χαράς και της αντάρας ήτανε έξω. Μ’ έπιασε πρωί πρωί
ο ζήλος να ανοίξω τα παράθυρα. Το ένα το παντζούρι του σαλονιού έχει σφηνώσει,
σημειωτέον. Τι ταρζανιές του έκανα, δεν περιγράφεται. Το έσπρωξα, το πίεσα, το
έπιασα με το καλό, το έπιασα με το άγριο, το χαστούκισα, το βάραγα με το
σφυρί, τίποτα. Βγήκα απ’ έξω και κρεμάστηκα στα μπαλκόνια να το ξεστουμπώσω.
Περνούσαν αμέριμνοι οι περαστικοί, βλέπανε μια τρελή να αιωρείται πάνω στη
δοκό. Νοικοκυρά γυναίκα είμαι εγώ ή ο Μελισσανίδης; Λέω, τώρα θα πέσω από το
ρετιρέ και θα μου δώσει η Γιάννα Αγγελοπούλου το χρυσό μετάλλιο.

– Κι εσύ πάλι, γιατί να ανοίξεις τα παντζούρια μες στη μαύρη μαυρίλα;

– Έλα μου, ντε. Πες μου κι εσύ. Οχτώμισι το πρωί, νύχτα έξω. Μ’ αρέσει που
λέγαμε και για εκδρομή Σαββατοκύριακο…

– Για πού;

– Τίποτα Αράχοβα, Δελφούς, να δει το παιδί κάναν Ηνίοχο ‘κεί χάμω να
ξεστραβωθεί…

– Και θα πάτε;

– Με έναν καιρό σίχαμα, αλλάξαμε σχέδια. Θα εκδράμουμε πρώτα στο περίπτερο.
Μετά θα κάνουμε τον μαγευτικό γύρο του σούπερ μάρκετ. Το απόγευμα θα
εξαερώσουμε τα καλοριφέρ. Αν έρθουμε στο τσακίρ κέφι, ο Νίκος μού υποσχέθηκε
να ξεβουλώσουμε και τον νιπτήρα του Βε Σε. Και το βραδάκι θα πάμε όλοι
οικογενειακώς να βαστάμε κόντρα στον Κηφισό μην ξεχειλίσει.

– Κι ο πεθερός σου μαζί;

– Πρώτος και καλύτερος. Στην προηγούμενη πλημμύρα, μεγαλούργησε. Είχε πάρει
και μια τάβλα κι έσπρωχνε έναν ποταμό. Από τη μια ο συνταξιούχος, από την άλλη
ο Κηφισός. Ο σουρεαλισμός σ’ όλο του το μεγαλείο.

– Μα γιατί τον αφήσατε, μεγάλο άνθρωπο;

– Εμείς; Μόνος του ήθελε. Έσπρωχνε με την τάβλα και φώναζε «εμπρός της γης οι
κολασμένοι». Μετά θυμήθηκε τον Άρη Βελουχιώτη κι έβαλε τα κλάματα. Ήτανε κι
ένας άλλος συνταξιούχος, του ΟΓΑ αυτός, που ‘χε πολεμήσει με τον Ζέρβα,
πιαστήκανε οι δυο γέροι στα χέρια, αν ήταν πιο παλικάρι ο Ζέρβας ή ο
Βελουχιώτης και καλύτερο ταμείο ο ΟΓΑ ή το ΙΚΑ, γενικώς σούργελο γίναμε στους
περίοικους.

– Τελικώς, ο Κηφισός δεν ξεχείλισε.

– Τόλμαγε; Τρομοκρατήθηκε, αγάπη μου, από τους συνταξιούχους.

– Ο κακός χαμός έξω, βγήκε κι ένας χαζός στο πρωινάδικο και λέει «ήρθανε τα
πρωτοβρόχια». Δεκέμβρης μπήκε, πες, αυτός ως πρωτοβρόχι το εξέλαβε.

– Ναι, αυτοί γενικώς είναι καλλιεργημένα άτομα. Στην ελληνική τηλεόραση, έτσι
και έχεις διαβάσει «Λόλα, να ένα μήλο, Έλλη να ένα άλλο» σε θεωρούν κάτι σαν
Κακριδή ένα πράμα και σε προσλαμβάνουν πάραυτα.

– Εν πάση περιπτώσει, τέρμα ο Νοέμβριος. Δεκέμβριος μπαίνει, δέκατος τρίτος
μισθός…

– Εμένα, γιατί μου φαίνεται σαν πρώτος;

– Αύριο πρωτομηνιά, βρε.

– Αυτό πάλι πού το πας;

– Άντε, και καλό μήνα!

– Άντε, και καλά στέφανα!