Δρόμοι

Στα παλιά…

… κόμικς της σειράς «Πίνατς» του Σουλτς, η Λούσι έστηνε τον πάγκο της στο
ύπαιθρο και προσέφερε ψυχιατρικές συμβουλές με το αζημίωτο. Μόνιμος πελάτης
(και θύμα της) ο Τσάρλι Μπράουν. Κάθε φορά την πλήρωνε πέντε σεντς και κάθε
φορά του έλεγε το ίδιο: «Το γεγονός πως δεν μπορείς να θυμηθείς αν σε απήγαγαν
εξωγήινοι και σε κακοποίησαν σατανικά, αποτελεί απόδειξη πως αυτό συνέβη
πραγματικά». Το γεγονός πως δεν μπορούμε να θυμηθούμε αν σε κάποια στιγμή της
ζωής μας μάς είχε «στρίψει» κάποια βίδα, αποτελεί απόδειξη πως μας είχε
«στρίψει» πραγματικά. Ή, τουλάχιστον, κάτι τέτοιο δεν αποκλείεται, αν
πιστέψουμε τις έρευνες που λένε πως οι ψυχικές διαταραχές κάνουν θραύση στην
εποχή μας.

Ο αριθμός…

… των Αμερικανών που πάσχουν από «ψυχικές διαταραχές – πλην της διανοητικής
υστέρησης» αυξήθηκε από 1,1 εκατομμύριο το 1985 σε 2,9 εκατομμύρια το 1998,
σύμφωνα με το επιστημονικό περιοδικό «Psychiatric Times». Πρόκειται για αύξηση
164%, σε μια περίοδο που ο αμερικανικός πληθυσμός αυξήθηκε μόλις 13%. Πριν από
έναν αιώνα, η φρενοβλάβεια εθεωρείτο μέγα θέμα. Γιατί δεν θεωρείται ακόμη; Ο
δρ Φούλερ Τόρεϊ εξηγεί, στο ίδιο περιοδικό: «Στον βαθμό που προκαλείται από
γενετικούς παράγοντες, πιστεύαμε πως το πρόβλημα θα λυνόταν με τον περιορισμό
της αναπαραγωγής και τη στείρωση των ασθενών. Και στον βαθμό που προκαλείται
από το οικογενειακό περιβάλλον και τα παιδικά βιώματα, πιστεύαμε πως το
πρόβλημα θα λυνόταν με την ενημέρωση των γονέων και την ψυχοθεραπεία των
ασθενών». Όμως, παρά την ευγονική και την ψυχική υγιεινή, τα κρούσματα της
φρενοβλάβειας αυξάνονται ανελέητα.

Για ποιο λόγο…

… άραγε δεν συζητούμε σήμερα το πρόβλημα, αλλά επαναπαυόμαστε σε έρευνες σαν
και εκείνες που είχαν γίνει στη Βρετανία και τη Δανία πριν από είκοσι χρόνια
και που έδειχναν πως τα κρούσματα της σχιζοφρένειας μειώνονταν; Ίσως την
εξήγηση δίνει μια άλλη έρευνα, που έγινε πριν από δύο χρόνια στη Σκωτία και
έδειξε πως εκείνη η «μείωση» του αριθμού των κρουσμάτων οφειλόταν στην αλλαγή
των διαγνωστικών μεθόδων – στην αλλαγή της «ετικέτας», δηλαδή, που βάζουν οι
γιατροί στην αρρώστια. Μάλιστα, φετινές έρευνες από τη Δανία και την Αγγλία
δείχνουν πως ο αριθμός των ανθρώπων που παρουσιάζονται με σχιζοφρένεια έχει
αυξηθεί. Τι μας μένει από όλα αυτά;

Μια επιδημία…

… σχιζοφρένειας και σοβαρών ψυχικών διαταραχών από τις οποίες, μόνο στην
Αμερική, υποφέρουν 4 εκατομμύρια άνθρωποι – τετραπλάσιοι από τα θύματα του ιού
HIV του AIDS. Μια επιδημία που αργοσκοτώνει το 15% των ασθενών, με αυτοκτονία.
Μια επιδημία που τα θύματά της έχουν δεκαπλασιαστεί μέσα σε έναν αιώνα. Μια
επιδημία τόσο ύπουλη και παραπλανητική, που περνάει απαρατήρητη, σαν αόρατη
πανούκλα. Η Λούσι έχει να κερδίσει πολλά σεντς ακόμη.