Ημιμάθεια

Καμιά τριανταριά μέλη καλλιτεχνικών σωματείων και καμιά δεκαριά τοποτηρητές
του υπουργείου Πολιτισμού κατέληξαν στο εξής βλαχοχολιγουντιανό συμπέρασμα: Η
καλύτερη σκηνοθεσία της χρονιάς αξίζει (εξ ημισείας) τόσο για την Κατερίνα
Ευαγγελάκου όσο και για τον Νίκο Νικολαΐδη. Μα, βρε άνθρωποι του Θεού, τι σόι
πράμα είναι η σκηνοθεσία; Φίλτρα, εμετοί, πηδήματα, ποτά, ξενύχτια και
πυροβολισμοί; Το στοιχειώδες που μαθαίνει κανείς σε οποιαδήποτε σοβαρή Σχολή
είναι πως κάθε σκηνοθέτης κρίνεται από την επιδεξιότητά του να διαχειριστεί
τρία πράγματα: Χώρους, χρόνους και ηθοποιούς. Αν στο μυαλό αυτής της
νεοελληνικής ημιμάθειας πρυτάνευε αυτό το κρυστάλλινο και αντικειμενικό
κριτήριο, τότε η Ευαγγελάκου θα είχε πάρει φαλάγγι τον Νικολαΐδη από τα
αποδυτήρια. Και κάτι ακόμα. Το χρωστάω στην αφοπλιστική παρουσία του 9χρονου
Κώστα Καραγιάννη. Το επίσης στοιχειώδες που μας έμαθαν όλες οι ταινίες, όλων
των χωρών, όλων των ειδών και όλων των εποχών, είναι πως ο δείκτης ερμηνείας
ανεβαίνει (ή κατεβαίνει) ανάλογα με τη φυσικότητα του ηθοποιού. Τίποτα δεν
είδαν, τίποτα δεν κατάλαβαν; Συγχωρέστε τους. Δεν φταίνε αυτοί. Ακόμα και το
Κυπριακό λύνεται. Το… κινηματογραφικό παραμένει!