ΜΑΤΙΕΣ «Μίλα μου…»

Είκοσι εννιά χρόνια, από τότε… Τα ηρωικά παιδιά. Η εξέγερση. Οι νεκροί. Η
καπηλεία. Τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα». Από μένα, για την επέτειο, μόνο
μερικά από τα τραγούδια μου, που γράφτηκαν και παρουσιάστηκαν στην Ελλάδα, επί
δικτατορίας:

«Αχ χελιδόνι μου, πώς να πετάξεις / σ’ αυτό το μαύρο τον ουρανό; / Αίμα
σταλάζει το δειλινό / και πώς να κλάψεις; / Αχ παλικάρι μου, τα τρένα φύγαν /
δεν έχει δρόμο για μισεμό / κι όσοι μιλούσαν για λυτρωμό / πες μου πού πήγαν;
/ Άχου καρδούλα μου φυλακισμένη / δεν βγαίνει ο ήλιος που καρτεράς. / Μόνο ο
τελάλης της αγοράς / μας ξεκουφαίνει…» (Μουσική Μάνου Λοΐζου, ερμηνεία Γ.
Νταλάρα).

«Αν σκύψω μέσα σου και βρω / τον στεναγμό του κόσμου / και του λαού μας τον
σταυρό / τότε θα είσαι γιος μου. / Μίλα μου για τη Λευτεριά / να μη την
λησμονήσω. / Γιατί θ’ ανθίσουν τα κλαριά / κι ο ήλιος θα ‘ρθει πίσω. / Αν
έβρεις μέσα μου βαθιά / τον πόνο που πονάμε / και τα γυμνά μας τα σπαθιά /
μάνα σου, τότε, θα ‘μαι» (Μουσική Μίμη Πλέσσα, ερμηνεία Ρένας Κουμιώτη).

«Έξι άντρες την αυγή, Παναγιά μου φύλαγε / έξι άντρες, μια πληγή, μα κανείς
δεν μίλαγε. / Έξι τους βαράγανε, μα δεν μαρτυράγανε. / Πέντε άντρες τη νυχτιά
/ το κορμί τους έκαιγε. / Βγάζει ο βούρδουλας φωτιά / μα κανείς δεν έκλαιγε. /
Έξι τους βαράγανε, μα δεν μαρτυράγανε. / Ένας άντρας το πρωί, το αίμα του
εκύλαγε. / Το δικό μου το παιδί, Παναγιά μου φύλαγε. / Παναγιά μου και Χριστέ
/ το σκοτώνουν οι ληστές» (Μουσική Μίμη Πλέσσα, ερμηνεία Γιάννη Πουλόπουλου).

«Άι, τουτ’ η νύχτα κάπου θα βγάλει / άι, δεν μπορεί ο καημός / να ‘ναι
παντοτινός. / Κάπου χαράζει / διώξε αδελφέ το μαράζι. / Ξέρω, η καρδιά σου
σπαράζει / μα θα ‘ρθεί λυτρωμός. / Άι, τούτη η νύχτα κάπου θα φέρει / άι, δεν
μπορεί ο καπνός / να μας σβήσει το φως…» (Μουσική Απ. Καλδάρα, ερμηνεία Γ.
Νταλάρα).

«Σα ζεστό αραποσίτι / αχ, γλυκό μου σπίτι… / Μ’ έπαιρνες στην αγκαλιά σου
και με γλύκαινες. / Τώρα, στα παράθυρά σου / κλαίει η συμφορά σου / και στα
πέτρινα σκαλιά σου / στέκουν λύκαινες. / Πότε θα ‘ρθει ένας καιρός / να κόψω
τ’ άγρια χόρτα / και ν’ αρχινίσει ένας χορός / μπρος στην κλειστή σου πόρτα. /
Τώρα, κάθε που νυχτώνει / η μυρτιά ματώνει / κι ο κουβάς απ’ το πηγάδι /
βγάζει δάκρυα. / Και ο Χάρος με ντουφέκι / μιαν αράχνη πλέκει / και το φως
βάζει σημάδι / σε μιαν άκρια» (Μουσική Λουκ. Κηλαηδόνη, ερμηνεία Μανώλη
Μητσιά).

«Τον πήραν μια νύχτα με κίτρινα φώτα. / Έξι, για ένανε… / Γκρεμίστηκε η
πλάση σαν έκλεισε η πόρτα / και ξεμακραίνανε. / Αγόρι μου, βεργούλα μου, ανάσα
του δυόσμου / που είχες γι’ αστέρι σου το γέλιο του κόσμου. / Να ‘ταν και να
σ’ έκρυβα καλέ μου / μες στις πτυχές του ανέμου / να μη σε βρούνε ποτέ. /
Βουλιάζει το στρώμα σου που ήσουν γερμένος / πλάι στην αγάπη μου / κι ο κόσμος
μου μοιάζει στα χίλια κομμένος / μεσ’ απ’ το δάκρυ μου…» (Μουσική Λίνου
Κόκοτου, ερμηνεία Δημ. Γαλάνη).