Η αγωνία για την Κύπρο

Ο τρόπος επίλυσης του Κυπριακού είναι στις σκέψεις πολλών αναγνωστών μας.
Σημειώνει ο κ. Κωνσταντίνος Παπανδρέου, από τις Φαρές Πατρών:

«Οι προτάσεις σχεδίων επί σχεδίων και οι διαπραγματεύσεις επί διαπραγματεύσεων
που μας τσαμπουνάνε, είναι λόγια προς τέρψη. Οι Τούρκοι κατέλαβαν με τα όπλα
το βόρειο τμήμα της Κύπρου και δύναται να ξεκουμπιστούν απ’ τα κατεχόμενα, ας
μην πούμε με τα όπλα και φανούμε πολεμοκάπηλοι, τουλάχιστον με κάποιον τρόπο
εξαναγκασμού. Άλλη λύση απ’ αυτή δεν υπάρχει. Η οποία εξ ορισμού σημαίνει σαν
κι αυτό που λέμε: “δύο και δύο κάνουν τέσσερα”».

Παρατηρεί, από την πλευρά του, ο κ. Κ. Κυριακίδης:

«Το σχέδιο του Ανάν για την Κύπρο είναι ένα πραγματικό τερατούργημα! Ο
κυνισμός του κ. Ανάν δεν έχει όρια. Γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του
τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, κάθε έννοια Δικαιοσύνης, αλλά και όλα τα
ψηφίσματα του ΟΗΕ!

Το σχέδιο αυτό είναι χείριστο για την Κύπρο, αλλά και φοβερά εξευτελιστικό για
την Ελλάδα. Αποτελεί ντροπή για τη χώρα μας να τολμούν να της προτείνουν ένα
τέτοιο σχέδιο».

Τέλος, ο κ. Γιώργος Μπατσαλιάς, στρατιωτικός, γράφει:

«Πρώτον, δημιουργία ενιαίας Τράπεζας Κύπρου με Τούρκο εμπορικό υποδιευθυντή
και έκδοση δύο διαφορετικών ισολογισμών, έναν από Έλληνα και έναν από Τούρκο.

Δεύτερον, δημιουργία συμβουλίου εθνικών θρησκειών με τακτικές συνεδριάσεις,
στην αρχή ανά τρίμηνο και μετά ανά εξάμηνο.

Τρίτον, δημιουργία δύο εθνικών Κοινοβουλίων και εκλογή ενός προέδρου με
λιγότερα χρόνια από τους δύο πρωθυπουργούς, αλλά με υπουργούς κοινούς ανάλογα
με τον πληθυσμό. Στο υπουργείο Γεωργίας Τούρκος υπουργός με υφυπουργούς δύο
Έλληνες.

Δημιουργία νομοθετικού συμβουλίου προς ψήφιση των νόμων από τα δύο Κοινοβούλια
με βάση τους νόμους του διεθνούς δικαίου και με σύμφωνη γνώμη του ΟΗΕ, με
μόνιμο νομικό από τον ΟΗΕ και παρατηρητές από την Αγγλία και την Αμερική».

Την άποψή της καταθέτει και η κ. Μ. Χατζηγιάννη:

«Ζούμε σήμερα μια “ιστορική στιγμή”, μια στιγμή που θα έχουμε για να
διηγηθούμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας που θα ‘ρθουν, πως ένα “χρυσοπράσινο
φύλλο ριγμένο στο πέλαγος”, βυθίστηκε στον ωκεανό των ξένων συμφερόντων και
τουρκοποιήθηκε σταδιακά με τις υπογραφές μας, εν έτει 2002 που οι πατρίδες
είναι αντικείμενα ψύχραιμων διαπραγματεύσεων χωρίς συναισθηματισμούς».