ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κομμένο αστέρι

Στη Λευκωσία είχα αγοράσει τον τουριστικό χάρτη που δείχνει την παλαιά πόλη.
Ένα βενετσιάνικο κάστρο σε σχήμα αστεριού με ακτίνες-πολεμίστρες είναι τώρα
αξιοθέατο και ωραίο για περίπατο. Κάθε ακτίνα-πολεμίστρα είναι βεράντα,
δυνητικά τουλάχιστον. Γιατί μόνο τις μισές μπορείς να περπατήσεις. Η βόλτα δεν
γίνεται ολόκληρη, δεν μπορεί να κλείσει ο κύκλος. Πας μέχρι τη μέση του
αστεριού, συναντά τα φυλάκια, τα παρατημένα κτίρια, τους σάκους με άμμο που
δείχνουν τη νέα οχύρωση, αυτή που έκοψε στα δύο την αρχαία οχύρωση, το
βενετσιάνικο κάστρο. Περνάς πόρτες και πύλες κλειστές που δεν οδηγούν πουθενά,
την Πύλη της Αμμοχώστου, ας πούμε, ανακαινισμένη μεν, αδιέξοδη δε. Γυρίζεις
πίσω και ξανακάνεις τη βόλτα, φθάνεις στην άλλη μεριά, ίδια κατάσταση, σακιά,
φαντάροι, σύρματα. Τι έχει από πίσω; Κολλάς το μάτι σε κάποια τρύπα και
φαίνονται σακιά κι απέναντι, δηλαδή δίπλα. Προσπαθείς να φανταστείς δρόμους με
μαγαζιά, πόλη βρίσκεται και από εκεί, άνθρωποι δουλεύουν, ψωνίζουν,
κυκλοφορούν, αλλά είναι δύσκολο, επικρατεί ησυχία. Βρίσκεται χώρος στο μικρό
αυτό κάστρο για νεκρή ζώνη. Η φωνή τού μουεζίνη φθάνει το πρωί από το μεγάφωνο
στον ελληνικό τομέα και τα χαρτονομίσματα και οι δρόμοι έχουν ακόμα τα
τουρκικά ονόματα, θυμίζοντας το ενιαίο κράτος, αλλά τόσα χρόνια τώρα συνήθισε
μια γενιά ολόκληρη να ζει χωριστά. Θέλει να αλλάξει; Έβαλε το παράπονο στην
καθημερινότητά της, αυτή την κατάσταση που σοκάρει τον επισκέπτη την αφομοίωσε
ή θέλει να την ξεπεράσει; Φαντάζομαι τα σακιά να σηκώνονται, την ήσυχη ζώνη να
γεμίζει θορύβους, τη βόλτα στους προμαχώνες να ολοκληρώνεται. Το άχρηστο
φρούριο να ξαναγίνεται αστέρι-οδηγός πλέον ειρηνικών λύσεων.