«Βροχή» εναλλακτικών προτάσεων για τον τρίτο πόλο της Αριστεράς

Αλέκα Παπαρήγα: Ο ΣΥΝ έχει μπει βαθιά σε μία λογική διαχείρισης του συστήματος

Την ώρα που στο ΠΑΣΟΚ αναπτύσσονται απόψεις για μία συνεργασία με τον ΣΥΝ,
στην άλλη όχθη, στην Αριστερά, διατυπώνονται σκέψεις για τη συγκρότηση ενός
τρίτου – αριστερού – πόλου στην πολιτική ζωή του τόπου, που θα διεμβολίσει
τους «μεγάλους» και θα απεγκλωβίσει δυνάμεις από το ΠΑΣΟΚ.

Τις τελευταίες ημέρες, μάλιστα, έπεσε και… βροχή «εναλλακτικών» προτάσεων
από το ΚΚΕ, τον ΣΥΝ και το ΔΗΚΚΙ, καθώς και από μικρότερα κόμματα της
εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και της Οικολογίας. Φυσικά, άλλες από αυτές
συγκλίνουν και άλλες αποκλίνουν, σε τέτοιο σημείο που να δίνουν την εντύπωση
ότι «τα αγκάθια πνίγουν το όνειρο».

Τα προβλήματα πού εντοπίζονται; Όλοι μιλάνε για «κοινούς αγώνες», αλλά στο …
διά ταύτα δεν τα βρίσκουν, κυρίως με την πρόφαση, άλλοι (το ΚΚΕ) ότι ο ΣΥΝ δεν
είναι αριστερή δύναμη, άλλοι (δυνάμεις του ΣΥΝ) ότι το ΚΚΕ είναι συντηρητική
πολιτική παράταξη με παρωχημένες απόψεις και άλλοι (το ΔΗΚΚΙ) ότι αφού δεν τα
βρίσκουν το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ δεν είναι εφικτή η προσέγγιση.

Ενδεικτικές ήταν οι δηλώσεις που εκαναν – τις τελευταίες ημέρες – οι αρχηγοί
των τριών κομμάτων για μία ενδεχόμενη συνεργασία. Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ
Αλέκα Παπαρήγα έδειξε να αποκλείει τον ΣΥΝ από μία συμμαχία υποστηρίζοντας ότι
το κόμμα έχει μπει πιο βαθιά σε μια λογική διαχείρισης του υπάρχοντος
συστήματος. Ο πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ Δ. Τσοβόλας, από την άλλη πλευρά, θεωρεί ότι
υπάρχει κίνδυνος απομόνωσης και περιθωριοποίησης των αριστερών δυνάμεων και
ότι πρέπει να αρχίσει μία σοβαρή συζήτηση με τον πρόεδρο του ΣΥΝ κ. Ν.
Κωσταντόπουλο αλλά και με δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ που αντιστέκονται σε
νεοφιλεύθερες και φιλονατοϊκες επιλογές. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ προτείνει τόσο στο
ΚΚΕ όσο και στο ΔΗΚΚΙ να υπάρξει μία κοινή δράση στο πλαίσιο κινήσεων, σαν της
Γένοβας, για την συγκρότηση μιας δημοκρατικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς των
κοινωνικών κινημάτων και της οικολογίας.

Δημήτρης Τσοβόλας: Αν δεν είναι όλοι, υπάρχει κίνδυνος απομόνωσης της Αριστεράς

Στο μεταξύ, και στα τρία κόμματα – για ξεχωριστούς λόγους στο καθένα – όλο και
πέφτουν στο τραπέζι των συζητήσεων διάφορα ονόματα προσωπικοτήτων που έχουν
δοκιμασθεί σε δύσκολες εποχές. Θεωρούν ότι μπορούν τα πρόσωπα αυτά να παίξουν
ένα ρόλο σε κάποιες διεργασίες και σε μετωπικές κινήσεις, που θα αφορούν τη
δημοκρατία, την ειρήνη, συνδικαλιστικές διεκδικήσεις, κ.ά.

Προσωπικότητες σαν τους Χαρίλαο Φλωράκη, Μίκη Θεοδωράκη, Μανώλη Γλέζο, Κώστα
Κάππο, Γεώργιο-Αλέξανδρο Μαγκάκη, Έλλη Παπά, Μαρία Καραγιώργη, Γρηγόρη Φαράκο,
Λεωνίδα Κύρκο, Κώστα Φιλίνη, Νάντια Βαλαβάνη, Αναστάσιο Πεπονή, Δημήτρη
Κουλουριάνο, Παναγιώτη Κρητικό, έχουν μπει σε κύκλους συζητήσεων.

Όλα δείχνουν ότι στις επόμενες ημέρες ο διάλογος θα ενταθεί και από τα
κομματικά όργανα του ΚΚΕ, του ΣΥΝ και του ΔΗΚΚΙ θα ληφθούν περαιτέρω
αποφάσεις. Τι διαφαίνεται πλέον; Ένας αγώνας για το πού θα γείρει η πλάστιγγα:
Στην πλευρά μίας «Κεντροαριστεράς», που προτείνουν κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ,
υπονοώντας κάποια συμμαχία με ορισμένα στελέχη του ΣΥΝ ή ενός μεγάλου μετώπου
της Αριστεράς, όπως επιδιώκει η μεγάλη μάζα του κόσμου που την ακολουθεί…