Μια μαρτυρία για τον Μ. Φριζή

Με αφορμή την άφιξη του οστεοφυλακίου του συνταγματάρχη Μαρδοχαίου Φριζή
στη Θεσσαλονίκη, ο κ. Βύρων Βαρζώνας, από τα Ιωάννινα, καταθέτει τις
αναμνήσεις του από τον ήρωα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου:

«Ήμαστε στο χωριό μου, Καπέσοβο Ζαγορίου, μία από τις πρώτες μέρες ή μάλλον
τις πρώτες νύχτες του Νοέμβρη του ’40. Αργά πολύ φθάνει εκεί ο συνταγματάρχης
με μια ομάδα στρατιωτών. Την άφιξή του πληροφορείται ο πατέρας μου, που τον
καλεί να περάσει την πολύ άσχημη βραδιά – έβρεχε με το τουλούμι – στο σπίτι
μας. Ξαπλωμένοι και οι δύο στις “κορφές” του τζακιού μιλούσαν για την
κρισιμότητα της κατάστασης στο Μέτωπο της Πίνδου. Ο συνταγματάρχης πότε – πότε
κοίταζε τον χάρτη του και σημείωνε κάτι στο μπλοκ του. Αμφιβάλλω αν έκλεισε
για μία στιγμή τα μάτια του, όλη τη νύχτα.

Κατά τις τέσσερις με τεσσερισήμισι το πρωί – τι πρωί, βαθιά νύχτα ακόμη –
ειδοποιεί τους στρατιώτες, που κοιμόνταν στο σχολείο, να ετοιμαστούν και να
του φέρουν το άλογό του. Με τον πατέρα μου βγαίνουν στην έξοδο του χωριού.
Καβαλικεύει το άλογό του τυλιγμένος στο στρατιωτικό του αδιάβροχο, σκύβει και
δίνει το χέρι του στον πατέρα μου ευχαριστώντας τον για τη φιλοξενία. Και του
λέει:

– Γρηγόρη, παρακάλα να προφθάσω.

Και πρόφθασε! Ειρήσθω ότι η απόσταση Καπεσόβου – Βρυσοχωρίου, που ήταν ο
προορισμός του, είναι πεζή οκτώ ώρες. Σε λίγες μέρες έφθασαν οι πρώτοι Ιταλοί αιχμάλωτοι».