ΙΖΑΜΠΕΛ ΑΤΖΑΝΙ ” Έδιωξα τις σκιές μου “

Η Ιζαμπέλ Ατζανί ερμηνεύει μία ρομαντική ηρωίδα της γαλλικής λογοτεχνίας στην ταινία του Μπενουά Ζακό «Αντόλφ» και δηλώνει ευτυχισμένη από τη σχέση της με τον συνθέτη Ζαν Μισέλ Ζαρ

Επιτέλους, είναι ευτυχισμένη. Τα βαθύ μπλε μάτια της λάμπουν από αυτό το φως
που ακτινοβολεί η επιδερμίδα των ερωτευμένων ανθρώπων. Από αυτόν τον έρωτα που
φωτίζεται και η Ελεονώρα, η εύθραστη και ντελικάτη ηρωίδα που πεθαίνει από
αγάπη στο ρομαντικό μυθιστόρημα «Αντόλφ» του Μπενζαμέν Κονστάν, την οποία η
Ατζανί υποδύεται στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου από τον σκηνοθέτη
Μπενουά Ζακό.

Η καλλονή, που άλλοτε ήταν ανοιχτή στο ενδεχόμενο της περιπέτειας, ευάλωτη
στις συναισθηματικές τρικυμίες, γεμάτη μυστήριο και με συννεφιασμένο πρόσωπο,
ξεχειλίζει από ευτυχία. Η βέρα με τα διαμάντια στο χέρι της λέει πιο πολλά και
από μία εξομολόγηση. Κι όπως είναι φυσικό, η συνέντευξή της στην εφημερίδα
«Figaro» θα αποκαλύψει τον τρόπο με τον οποίο η σχέση της με τον συνθέτη
ηλεκτρονικής μουσικής Ζαν Μισέλ Ζαρ επέδρασε ευεργετικά στον χαρακτήρα της και
στη δουλειά της.

Κι όπως αποφαίνονται οι Γάλλοι δημοσιογράφοι μία Ατζανί ευτυχισμένη σημαίνει
κοπέλα απλή, αξιαγάπητη, ευφυή, άμεση κι ευαίσθητη. Μία γυναίκα που δηλώνει
ότι προτιμάει τον έρωτα από το πάθος.

«Η γυναίκα αντιστέκεται περισσότερο, όμως από τη στιγμή που δίνεται
στον έρωτα εγκαταλείπεται ολοκληρωτικά, ενώ ο άνδρας παίρνει γρήγορα φωτιά. Κι
όταν σβήσει η φλόγα όλα γύρω του είναι καμένα. Με αυτήν την έννοια λέω ότι το
πάθος είναι μια φωτιά και ότι εμείς οι γυναίκες μένουμε για καιρό
καψαλισμένες. Ευτυχώς για μένα, υπάρχουν τα κείμενα, το θέατρο, το σινεμά, οι
χαρακτήρες οι οποίοι δεν είμαι εγώ, αλλά τους υποδύομαι. Μέσα από αυτά περνάει
η εξιδανίκευση κάθε ερωτικού πόνου. Το πάθος μπορούμε να το παρουσιάσουμε,
αλλά να το ζήσουμε για μεγάλο διάστημα είναι αδύνατο, γιατί είναι εξαντλητικό.
Γι’ αυτό και πρέπει κάποιες φορές να υπάρχουν κι ευτυχισμένες στιγμές».

Μία τέτοια στιγμή είναι αυτή στην οποία βρίσκεται η Ατζανί αυτό το διάστημα.
Λέει ότι πάντα στη ζωή οι άνθρωποι ψάχνουν για το alter ego τους. Εκείνη
νομίζει ότι το έχει βρει. Το προσδιορίζει μέσα από την αρμονική και δυνατή
σχέση της με τον Ζαν Μισέλ Ζαρ, που της επιτρέπει να ανθήσει όσο ποτέ πριν,
που την κάνει να χαίρεται την κοινή καθημερινότητά τους. Μια σχέση που της
μεγαλώνει την επιθυμία της να δουλεύει και να ερμηνεύει ρόλους. Έτσι, η
Ιζαμπέλ Ατζανί έφτασε σε ένα σημείο ωριμότητας, γαλήνης και εσωτερικής
συμφιλίωσης.

«Είχα ανάγκη να καταλάβω τι πραγματικά ήθελα, έπρεπε για κάποιο διάστημα να
μείνω μόνη. Είναι ένα ρίσκο που στα μάτια των άλλων είναι προτιμότερο να μην
το παίρνεις. Ο κόσμος περιμένει από μία ηθοποιό να βρίσκεται στη δουλειά της.
Όμως στη δική μου περίπτωση, για να μπορώ να δουλεύω και να βάζω ψυχή σε αυτό,
έπρεπε να νιώθω ότι ζω και ότι βάζω κομμάτια της ζωής μου. Τώρα πια μπορώ να
πω ότι βρήκα αυτό που έψαχνα. Δεν υπάρχουν άλλες σκιές μέσα μου».