ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Οι κλεμμένοι θησαυροί

Όσο περνάει ο καιρός, αυτό που στην αρχή φαινόταν εντελώς αδύνατον να συμβεί,
να επιστρέψουν δηλαδή στην Αθήνα τα Γλυπτά της Ακρόπολης, φαίνεται όλο και
πιθανότερο, ζήτημα μόνο χρόνου. Ψήφισαν και οι Βρετανοί την επιστροφή τους,
τώρα μόνο το Βρετανικό Μουσείο διαφωνεί, ίσως επειδή κανένα άλλο από τα
εκθέματά του δεν το έχει τόσο ωραία εκθέσει, σε εδικά διαμορφωμένη αίθουσα,
στις τέλειες διαστάσεις. Τώρα, πια, αντικρύζοντας τον Παρθενώνα, από όσα
σημεία της πρωτεύουσας μπορούμε να τον αντικρύζουμε, δεν είναι σαν να τον
βλέπουμε κουτσουρεμένο, αλλά έτοιμο να συμπληρωθεί, σαν παζλ με τα κομμάτια
του διαθέσιμα ήδη. Και είναι να μην αρχίσει η φαντασία να συμπληρώνει, μετά
δεν μαζεύεται. Γύρω από τον Ιερό Βράχο η πόλη φαίνεται κι αυτή σαν να της
έχουν κλέψει τα καλύτερα κομμάτια. Υψώνονται ασυνάρτητα τα τσιμεντένια της
κουτάκια, σε μιαν ατμόσφαιρα που θολώνει με την παραμικρή στραβοτιμονιά του
κλίματος βεβαίως, όχι των κατοίκων της. Αυτή δεν ήταν η λεπτόγαιος Αττική, με
την ιδιαίτερη βλάστηση, τις χαρωπές αποχρώσεις των δένδρων της, τις ελιές και
τα κυπαρίσσια της, τους φημισμένους λόφους; Ποιος πειρατής λεηλάτησε το
περίγραμμα των βουνών της, σε ποιο μουσείο του κόσμου διαμορφώθηκε ειδική
αίθουσα γι’ αυτό το χαμένο προφίλ; Εδώ δεν κυλούσαν τα ποτάμια της με τα
πελασγικά ονόματα, τα ζωγραφισμένα, τα τραγουδισμένα; Ποιος θα μας επιστρέψει
τους κήπους της, τα νερά της, τον διάφανο ουρανό της τον παγκοσμίως διάσημο;
Από ποιο μουσείο να ζητήσουμε τη λαμπρή πόλη που άρχισε να γίνεται όταν
σχεδιάστηκε και δεν κατέφερε να ολοκληρωθεί ποτέ; Ποιος άγνωστος τα πήρε αυτά,
χωρίς να πάρουμε χαμπάρι;