ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ …δίδαξόν με τα δικαιώματά σου

Αν δεν υψώσουμε το ανάστημά μας για κάτι μπορεί να πέσουμε για οτιδήποτε

Μάλκολμ Χ.

Τώρα που καταλαγιάζει ο αχός τών (τάχα) δημοτικών και (δήθεν) νομαρχιακών
εκλογών, τώρα δηλαδή που ουδείς ασχολείται με το πώς σκέπτεται ή τι πράττει ο
ενεργός πολίτης, ας επιχειρήσουμε να φωτίσουμε μια από τις πλέον κρίσιμες
πλευρές του δημόσιου βίου.

Τα δικαιώματα του πολίτη έχουν τεθεί υπό προκρούστεια λογική – πρακτική.
Κινδυνεύουμε από αρμόδιους και αναρμόδιους.

Μοιάζει να μην υπάρχει Σύνταγμα, αλλά μόνο συνταγματολογίζοντες πολιτικοί,
καλλιτέχνες, αθλητές, θεολόγοι.

Μοιάζει να μην υπάρχει νόμος, αλλά μόνο δικηγορίζοντες σε τηλεοπτικά
δικαστήρια μιντιολόγοι ή κομπογιαννίτες των σεναρίων.

Μοιάζει να μην υπάρχει επιστήμη, αλλά μόνο γνωμοδοτικές επιτροπές που
επιβεβαιώνουν την άποψη αυτών που τους διόρισαν.

Μοιάζει να μην υπάρχει έλεγχος και διαφάνεια, αλλά μόνον εφαρμογή τού «πίστευε
και μη ερεύνα» ή του «βλέπε αλλά μη μιλάς».

Ποιον λοιπόν εγώ θα συμβουλευτώ για να μάθω τα δικαιώματά μου και κυρίως πώς
θα τ’ ασκήσω προς όφελός μου;

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος συγχέοντας ενημέρωση, προπαγάνδα και αλαζονεία μάς
διδάσκει στο καθημερινό briefing τι είναι το πολιτικά ορθό, το κοινωνικά
επιτρεπτό και το ηθικά δέον.

Οι εισαγγελίζοντες δημοσιογράφοι δεν αρκούνται στα ρεπορτάζ και στις
αναλύσεις, αλλά έχουν αρχίσει να εκδίδουν και πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης και
συνοδοιπορίας (εκτοπίζοντας στην παρανομία τους «άλλους»).

Οι κομματικοί σφραγιδοφύλακες, ως φονταμενταλιστές (με διαφορετικό όμως κατά
περίοδο προσωπείο), ασχολούνται με το Ιερατείο και όχι με την πίστη στις
αρχές.

Οι θεσμικές ουρές του συστήματος, λειτουργώντας ως παρελκόμενα μιας (κακώς
νοούμενης) Raison d’ Etat, προσποιούνται ότι διαβάζουν τον νόμο, αλλά στην
πραγματικότητα καλύπτουν την εξουσία.

Οι δια(μ)πλεκόμενοι κολλητοί υπό διαφόρους μανδύες (πολιτικών, νομικών,
επικοινωνιακών συμβούλων) παρ-ακολουθούν «από τα μέσα» τα συμφέροντα των
αφεντικών τους. Νόμος είναι το δίκαιο των δικών μας.

Τέλος, οι μάζες, τα πλήθη, η κοινή γνώμη άγονται και φέρονται από τσαρλατάνους
των ΜΜΕ και των μπαλκονιών και εν τέλει (αυτο)απογυμνώνονται από τα δικαιώματά
τους στο όνομα της επιβίωσής τους.

Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, το μόνο δικαίωμα που μας αναγνωρίζουν οι παραπάνω
είναι να υποχωρούμε στα δικαιώματά τους, δηλαδή στις εξουσίες τους. Από τη
δικαιωματο-κρατία περάσαμε ανεπαισθήτως σε μια υπηκοο/υπακουο-κρατία.

Εάν από τον Θεό διδασκόμαστε τα δικαιώματά Του, περιμέναμε από τη σύγχρονη
Πολιτεία να μας διδάξει τα δικαιώματά μας προκειμένου να συμβιβάσουμε αρμονικά
την ιδιότητα του ανθρώπου με την ιδιότητα του πολίτη.

Η ελληνική όμως Πολιτεία ούτε διδάσκει ούτε διδάσκεται.

Έχει δυστυχώς (κακο)μάθει να επιβάλλει τη γνώμη της με τεχνάσματα και δόλια
μέσα.

Να ‘ταν τουλάχιστον σοφοί και ενάρετοι οι άρχοντες, θα μπορούσαν να
νομιμοποιήσουν ή έστω να ηθικοποιήσουν την καθυπόταξή μας.

Αντ’ αυτού, συναντάμε όλο και συχνότερα θεσμοφύλακες που λειτουργούν εκ
συστήματος και εκ συνηθείας εξω/παρα/θεσμικά.

Παίζουν εκτός ορίων στη βάση μιας παράκρουσης μεγαλείου/εξουσίας που τους έχει
πείσει (;) ότι μόνον αυτοί ξέρουν, μόνον αυτοί έχουν δίκιο, μόνον αυτοί είναι
ευρω-σοσιαλιστές. Κι όλα αυτά στα εκφράζουν σε μια κακαριστή – κορακίστικη
γλώσσα, κάτι ανάμεσα σε καθυστερημένο ρομπότ και εγγαστρίμυθο παπούα.

Μας κυβερνούν με μια ιδιότυπη πεντάλφα (5Α)= Αυθαιρεσία + Ανομία +
Ανευθυνότητα + Απληστία + Ατιμωρησία.

Μας κυβερνούν χωρίς νόμο, χωρίς μέτρο, χωρίς αιδώ.

Μήπως η Γαλλική Επανάσταση – ή έστω οι απόηχοί της – λησμόνησαν να περάσουν
από την τότε τουρκοκρατούμενη και να ριζώσουν στην τώρα ευρωκρατούμενη
ελλαδίτσα;

ΥΓ: Παρακαλούνται οι πολιτικοί που χρησιμοποιούν το σύνθημα «όλοι μαζί» να
διευκρινίζουν αν εννοούν «όλοι μαζί για να εκλεγούν αυτοί» ή «όλοι μαζί για να
συν-διαχειριστούμε τη χώρα, την πόλη, το μέλλον μας».

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.