|
|
|
|
Ο Ιρλανδός ηθοποιός Ρίτσαρντ Χάρις, με παγκόσμια εκτίμηση στον κινηματογραφικό
κόσμο, έσβησε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Λονδίνου ύστερα από μάχη με
την ασθένεια Χότζκιν. Οι τρεις γιοι του, από τον πρώτο του γάμο, ανακοίνωσαν
απλώς ότι «έφυγε ήσυχα σε ηλικία 72 ετών». Η τελευταία του συμμετοχή ήταν στην
ταινία «Ο Χάρι Πότερ και το δωμάτιο των μυστικών», που θα προβληθεί στις
αίθουσες της Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών τον Νοέμβριο. Ο Ρίτσαρντ
Χάρις πρωταγωνιστούσε και στον πρώτο «Χάρι Πότερ», στο ρόλο του καθηγητή
Ντάμπλντορ.
Η πλούσια κινηματογραφική καριέρα του, αν και περιοριζόταν τα τελευταία
χρόνια σε δευτεραγωνιστικούς ρόλους, τον είχε καθιερώσει ως ρολίστα ηθοποιό.
Έπαιξε δίπλα στον Μάρλον Μπράντο στην «Ναυμαχία του Μπάουντι», διακρίθηκε στα
«Κανόνια του Ναβαρόνε», και πρόσφατα στον «Κουρέα της Σιβηρίας» αλλά και στον
εντυπωσιακό «Μονομάχο». Ωστόσο οι προσωπικές του μεγάλες επιτυχίες είναι στις
ταινίες «Ο άνθρωπος που τον έλεγαν άλογο», «Κάμελοτ», Κρόμγουελ». Έφυγε έφηβος
από την Ιρλανδία, για σπουδές στο Λονδίνο, στο London Academy of Music and
Dramatic Art. Αρχικά δούλεψε σε περιφερειακά θέατρα – off West End – και στη
συνέχεια στο Στάτφορντ, όπου έπαιξε σε σαιξπηρικά έργα, τα οποία και τον
ανέδειξαν ως σημαντικό ρολίστα. Η ψηλή φιγούρα του, η βαθιά φωνή του και το
κύρος της εμφάνισής του τον έκαναν να ξεχωρίζει από το σύνολο και γρήγορα η
κριτική τον ανέφερε, μαζί με τον Άλμπερτ Φίνεϊ και τον Πίτερ Ο’ Τουλ, ως έναν
από τους τρεις καλύτερους νεαρούς ηθοποιούς της βρετανικής σκηνής. Το 1963
απέσπασε στις Κάννες με την ταινία «This sporting life» το βραβείο του
καλύτερου ηθοποιού. Η τηλεόραση δεν άφησε ανεκμετάλλευτο τον νεαρό ηθοποιό. Οι
συμμετοχές του σε πολλές τηλεοπτικές σειρές τον έκαναν γνωστό και στην
Αμερική. Η πρώτη του ταινία στο Χόλιγουντ είναι «Η ανταρσία του Μπάουντι», και
ακολούθησαν πολλές ακόμα. Ώς το 1980, οπότε αποφάσισε να σταματήσει,
δηλώνοντας μάλιστα πως «η κινηματογραφική περιπέτεια τελείωσε, γιατί ένιωθε
δυστυχής». Έπειτα από τρία χρόνια επανήλθε θριαμβευτικά στο θέατρο με τον
«Ερρίκο Δ’» του Πιραντέλο. Η καριέρα του στο θέατρο ξαναρχίζει, και θεωρείται
πλέον ως ο καλύτερος δραματικός ηθοποιός.
