ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ο παλιός μου φίλος

Δεν είναι περιθωριακός ο παλιός μου φίλος. Δεν έχει προφίλ θύματος της
ακροδεξιάς προπαγάνδας. Δεν είναι καν δεξιός, δεν είναι παράξενος, αλλά κάτι
του συμβαίνει. Δεν μπορώ να κουβεντιάσω πια μαζί του. Αποφεύγω σαν σκοπέλους
ζητήματα που θα οδηγήσουν σε άσχημους τσακωμούς. Δεν αναφέρω ας πούμε τη λέξη
Ευρώπη, τα κράτη που την αποτελούν, ειδικά τα μεγάλα, Γαλλία, Γερμανία. Κάτι
στο μέγεθός τους τον ερεθίζει, τα βάζει μαζί μου, λες και μεγάλωσαν με
προσωπική μου συνεισφορά. Αποφεύγω και τη συζήτηση για την Αμερική, τους
δίδυμους πύργους και ολόκληρη τη Νέα Υόρκη με τα περίχωρα. Βγάλε έξω τα
Βαλκάνια, την Τουρκία οπωσδήποτε, τους γείτονές της και τη Μέση Ανατολή. Τους
Εβραίους γενικώς και αορίστως ανά τον κόσμο. Κι όλο βγάζε, τώρα τελευταία και
τον Φίλιππο τον Β’ (ο Αλέξανδρος έχει βγει από τους πρώτους), τη Μακεδονία
μετά της Θεσσαλονίκης. Δεν φτάνει να στενεύει ο χάρτης, κάθε άσχετο ζήτημα
μπορεί να μας οδηγήσει στα επικίνδυνα μέσα από ατραπούς που δεν είχα
φανταστεί. Τα τραγούδια, οι συνταγές μαγειρικής, ακόμα και τα κουτσομπολιά. Κι
όσο βγάζω εγώ, εκείνος βάζει, με δοκιμάζει, με βολιδοσκοπεί, με στριμώχνει
εκεί που τον αποφεύγω, με πιέζει να παραδεχτώ τα συμπτωματικά του
συμπεράσματα, τις τολμηρές του κρίσεις. Φαινομενικά απλώς ξεπερνά τους μπανάλ
καθωσπρεπισμούς, ουσιαστικά θίγει και προσβάλλει το ευαίσθητο κοινωνικό
συμβόλαιο. Κάποτε έμοιαζε χαριτωμένος, με τον κυνισμό και το χιούμορ του, τώρα
το έχει αφήσει να λασπώνει σε κανάλια σκαμμένα δεκαετίες πριν, από φασιστικές
ιδεολογίες. Κι όμως δεν το καταλαβαίνει, δεν το βλέπει, δεν ψήφισε καν
Καρατζαφέρη. Αυτό είναι το πιο ανησυχητικό, η τυφλή του, χαρούμενη πορεία.