ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εγώ, ο πελάτης…

Μου το έλεγαν, αλλά εγώ δεν έδινα σημασία: Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση…

Σα να μου έλεγαν: Τα μάτια σου και τέσσερα και τα αυτιά σου… δεκατέσσερα.
Μην το πάρεις αψήφιστα. Τώρα δεν θα μιλήσουμε για μοσχοσάπουνα, κρέμες που δεν
χαράζουν την μπανιέρα, για το λευκότερο-λευκό.

Τώρα-μιλάμε-για-το-μέλλον-σου.

Έχουμε προσπαθήσει να σου το πουλήσουμε έξυπνα. Με όλους τους κανόνες του
μάρκετινγκ. Κάναμε έρευνα αγοράς. Μάθαμε για ό,τι αγαπάς. Για ό,τι σε πονάει.
Εντοπίσαμε τις αδυναμίες σου. Στοχεύουμε κατευθείαν στις ελπίδες σου.

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση.

Βγάζουμε την πραμάτεια μας στο παζάρι. Το αφεντικό τρελάθηκε. Χαρίζει! Τι
νόμιζες; Για σένα γίνονται όλα. Εσύ είσαι ο Άη-λαός. Το αφεντικό δεν έχει άλλο
όραμα παρά μόνον για το δικό σου αύριο. Χέρι-χέρι. Πότε με Φιατάκι, πότε με
«τέσσερα επί τέσσερα», η δουλειά να γίνεται. Άλλωστε, έλειψε ποτέ από δίπλα
σου;

Μου το τόνιζαν: Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση.

Θα σε κολακέψουμε λίγο. Η αλήθεια μακιγιαρισμένη για τις ανάγκες του σποτ.

Εσύ όμως είσαι πια μαθημένη. Θα πας στις κάλπες ήσυχα-ήσυχα, θα πράξεις το –
υποχρεωτικό – δικαίωμά σου και όταν ανακαλύψεις πως την πάτησες, θα
αγανακτήσεις, θα φωνάξεις, θα γίνεις για άλλη-μια φορά-κοψοχέρης.

Πάλι στο αφεντικό θα επιστρέψεις. Σαν τους άπιστους συζύγους που τελικά
γυρίζουν στην οικογενειακή θαλπωρή και σιγουριά.

Για να έχουμε όμως ήσυχη τη συνείδησή μας, σε προειδοποιούμε… Ακολουθεί
πολιτική διαφήμιση.

Κάπου ανάμεσα στους μπλε, πράσινους και κόκκινους κόκκους της ιδεολογικής
μπουγάδας είναι αιχμαλωτισμένη η αλήθεια. Αν την αφήσεις να ξεβάψει, δική σου
ευθύνη, όχι δική μας.

Είπαμε, αυτό που θα δεις είναι-απλώς-μια-διαφήμιση.

Αγαπημένε μου πελάτη…