Τηλεοπτική αδελφότητα

Τώρα πια η εξομολόγηση γίνεται στα τηλεοπτικά στούντιο, τηλεφωνικώς

«Έλα Αλέκα μου, σε ακούμε, πες μας για τον γάμο σου, για να στείλουμε το
θετικό μήνυμα», έλεγε η Ρούλα Κορομηλά σε κυρία, που καθισμένη σε καφετέρια
μπροστά στο μικρόφωνο της ρεπόρτερ της εκπομπής εξομολογιόταν τα δύσκολα της
ζωής της, λίγο πριν φουρνίσουν στην εκπομπή τη σκορδάτη γαλοπούλα, λίγο πριν η
ίδια κάνει τα ψώνια της. Εκεί στα βιαστικά πρόσφερε τη θέα της ψυχής της, με
ενθουσιασμό. Ήταν το δικό της «θετικό μήνυμα» προς όλες εκείνες που έχουν
ζήσει τα ίδια. Μιλήστε στα μικρόφωνα και τις κάμερες για τη ζωή σας. Να η νέα
τηλεόραση της αδελφότητας του κόσμου.

«Είμαι παντρεμένη 11 χρόνια με άντρα ομοφυλόφιλο, εδώ και 8 χρόνια το γνωρίζω,
τον έπιασα επ’ αυτοφώρω όταν ήμουν έγκυος, λιποθύμησα, μετά αποφάσισα να
συνεχίσω να είμαι παντρεμένη μαζί του για τα παιδιά και επειδή τον αγαπώ σαν
άνθρωπο», λέει μια φωνή στην τηλεφωνική γραμμή που συνδέεται με την εκπομπή
«Άκουσέ με», της κ. ψυχολόγου του Mega. «Μην στενοχωριέστε, είναι πάρα πολλές
γυναίκες που έχουν δεχτεί να κρατήσουν τέτοιους γάμους».

Κι άλλοι με τα ίδια προβλήματα, πολλοί, χαμένοι σε έναν κόσμο άγνωστο,
απλησίαστο, που μέσα από τη γυάλινη οθόνη γίνεται πιο προσιτός, μέσα από την
προσωπική εξομολόγηση, πιο ανεκτός. Κάποιος να μας ακούσει. Αυτή μοιάζει να
είναι η επιθυμία ενός κόσμου, που φαίνεται πως έχει απομονωθεί, ενός κόσμου σε
αδιέξοδο ψυχικό, συναισθηματικό, οικονομικό, σεξουαλικό.

«Ζω σε ορεινή περιοχή και εδώ έχουμε πρόβλημα γυναικών. Θέλω να παντρευτώ αλλά
δεν βρίσκω, δεν μπορώ να βρω μια φίλη, δεν μπορώ να πάω και με γυναίκες,
ξέρετε, που τις πληρώνεις – και τι να κάνω; αυτοϊκανοποιούμαι. Είναι κακό
αυτό; Θα με βλάψει;», ρωτάει με αγωνία άλλη φωνή στην τηλεφωνική γραμμή, που
συνδέεται με την εκπομπή του εθνικού σεξολόγου κ. Ασκητή. «Βιολογικώς, όχι δεν
βλάπτει, αλλά το σεξ σημαίνει συντροφικότητα και είναι υγιές για την ψυχή να
έχετε έναν σύντροφο». Το ξέρει ο άνθρωπος, αλλά τι να κάνει. Το πρόβλημά του
μοιάζει ανυπέρβλητο, αλλά τουλάχιστον το εξομολογήθηκε και αμαρτία δεν έχει.

Άλλος απατάει τη σύζυγό του τα είκοσι και πλέον χρόνια που είναι
παντρεμένοι. Τον ακούμε στο «Μπορώ» της κ. Δρούζα, που είναι αφιερωμένο στην
απιστία, να εξηγεί πως την αγαπάει τη σύζυγό του, πλην όμως, δεν μπορεί να μην
είναι άπιστος.

Απολαύστε το πρόβλημα, λοιπόν, μπορεί να μην έχει λύση, αλλά αίφνης
υπάρχουν «αυτιά» να το ακούσουν και να σας κάνουν να νιώσετε καλά. Δεν
υπάρχουν κανόνες, υπάρχουν μόνο επιθυμίες, δεν υπάρχουν πραγματικά προβλήματα,
αφού τα μοιραζόμαστε όλοι, δεν υπάρχει απομόνωση, αφού υπάρχει η τηλεόραση.
Μαζί με τα ροζ τηλέφωνα της εύκολης και αθέατης ηδονής και η τηλεόραση της
ανακούφισης. Μια πολύ «ανθρώπινη» τηλεόραση, μια «αγαπητική» τηλεόραση, που
χώνεται πανηγυρικά εκεί όπου διαλύθηκαν τα πραγματικά ανθρώπινα στοιχεία.
Ξεσπά στην οθόνη θριαμβευτικός ο περιρρέων ατομικισμός, αποκαλύπτεται η
τραγική του επικράτηση στον πικρό, αγωνιώδη ήχο των φωνών, που περιγράφουν τα
μύχια της ψυχής των απομονωμένων ή εκείνων που νομίζουν πως η δημόσια
εξομολόγηση προσφέρει την κάθαρση.

Καταναλωτική αδελφοσύνη

Αν για τα προηγούμενα χρόνια τα ριάλιτι σόου προσέφεραν δυστυχίες
αποκλεισμένων για να κανιβαλίσουμε εμείς οι ευδαίμονες του καναπέ, οι
σημερινές εκπομπές υποτιθέμενης ψυχολογικής στήριξης και «θετικών μηνυμάτων»
είναι ο κανιβαλισμός της αδιέξοδης προόδου μας.

Είναι γλυκόπιοτες οι συμβουλές και τα χαμόγελα των ψυχολόγων – αναλυτών της
κάμερας όσο ισχυρή είναι και η ψευδαίσθηση του κόσμου που παίρνει μέρος στα
σόου του είδους ότι εκεί στα σαλονάκια της τηλε-ψυχανάλυσης ξαναβρίσκει τη
χαμένη μνήμη της κοινότητας. Αδελφωμένοι όλοι μέσω των κοινών προβλημάτων μας.
Μόνο που το πνεύμα της αδελφοσύνης δεν πεθαίνει από συναισθηματική ξηρότητα,
πεθαίνει από αυτό τον αλόγιστο ενθουσιασμό να την επιδείξουμε, να την καταναλώσουμε.