Καταδικάστηκαν άδικα

Είχαν εισβάλει από το Χάρλεμ, πλήττοντας το υπογάστριο του Σέντραλ Παρκ και
τη συνείδηση της Νέας Υόρκης. Οι πέντε μαύροι νεαροί – είχαν πει οι κατήγοροι
– βρήκαν τη γυναίκα να κάνει μόνη της τζόγκινγκ στα δρομάκια του πάρκου εκείνη
τη νύχτα του Απριλίου του 1989 και της επιτέθηκαν με βιαιότητα, χτυπώντας την
αλύπητα και βιάζοντάς την.

Νέα Υόρκη, 21 Απριλίου 1989. Αστυνομικοί περιπολούν στο Σέντραλ Παρκ δύο ημέρες μετά τον βιασμό

Πριν ακόμα καταδικαστούν, η επίθεσή τους είχε γίνει σύμβολο πως η Νέα Υόρκη
κατρακυλά στο χάος.

«Εφιάλτης στο Σέντραλ Παρκ», ήταν ο τίτλος της «Daily News», «Γέμισε λύκους το
πάρκο», έγραφε η «New York Post»… Τώρα, 13 χρόνια αργότερα, βρέθηκε ένας
άλλος άνδρας, που ομολόγησε ότι εκείνος ήταν που είχε κάνει το έγκλημα.
Εκείνος είχε επιτεθεί, είχε χτυπήσει και είχε βιάσει τη νεαρή γυναίκα. Και
είναι λευκός, σοβαρός χρηματιστής. Η εξέταση του DNA επιβεβαίωσε την ομολογία
του. Όλα δείχνουν πως οι νεαροί από το Χάρλεμ έχουν πληρώσει όλα αυτά τα
χρόνια για μια σεξουαλική επίθεση την οποία δεν είχαν πραγματοποιήσει.

Ο εισαγγελέας του Μανχάταν, και θεωρούμενος από τα νομικά λιοντάρια της Νέας
Υόρκης, προχωρεί σε αναθεώρηση της δίκης και ήδη ετοιμάζεται η ακροαματική
διαδικασία στο Ανώτατο Πολιτειακό Δικαστήριο. Άλλη μια απόφαση με φυλετικό
μίσος αποδείχτηκε δικαστική πλάνη.

Η Νέα Υόρκη, τον Απρίλιο του 1989, βρισκόταν στην άκρη μιας εξαντλητικής
διαδρομής που είχε προκληθεί από την έκρηξη της Γουώλ Στρητ. Οι πολιτικοί στη
Νέα Υόρκη, όπως και οι δημοτικοί σύμβουλοι, ήταν διεφθαρμένοι. Οι δρόμοι της
πόλης βρώμικοι και ολοένα γίνονταν και πιο επικίνδυνοι. Το χάσμα ανάμεσα στους
πλούσιους και τους φτωχούς, τους άσπρους και τους μαύρους βάθαινε. Ο αριθμός
των φόνων ήταν τριπλάσιος από τον σημερινό.

Ο ρατσισμός

«Το νόημα της δίκης ήταν ο ρατσισμός», είπε ο Έντι Χέιζ, λευκός ποινικολόγος.
«Από τη μια είχαμε την εικόνα εκείνων των νεαρών μαύρων και από την άλλη μια
συνωμοσία να καταδικαστούν εκείνοι οι νεαροί μαύροι που επιτέθηκαν στην
πλούσια λευκή». Σύμφωνα με την κατάθεση των αστυνομικών στη δίκη, οι νεαροί
είχαν βγει εκείνο το βράδυ «για να γλεντήσουν». Κανένας δεν μπορεί να
αμφισβητήσει πως ίσως εκείνοι οι νεαροί να είχαν πειράξει, να είχαν χλευάσει ή
και να είχαν ακόμα βιαιοπραγήσει σε κάποιους περαστικούς.

Τελικά φαίνεται πως ομολόγησαν ότι είχαν κυνηγήσει τη γυναίκα, την είχαν ρίξει
κάτω αναίσθητη και την είχαν βιάσει. Όταν την είχε βρει η αστυνομία, πεσμένη
στη λάσπη, αιμορραγούσε με βαριές κακώσεις στο κεφάλι. «Η γυναίκα είχε γίνει
κάτι σαν Ιωάννα της Λωρραίνης, που αναδυόταν από τη λάσπη», σύμφωνα με
δημοσίευμα της εποχής από τους «New York Times».

Οι ένορκοι δυσκολεύτηκαν πολύ να συμφωνήσουν στην καταδικαστική απόφαση στην
πρώτη από τις δύο δίκες στα 1990. Και όπως είπε ένας από τους ενόρκους
εκείνους, σήμερα δεν είναι σίγουρος πια ότι ήταν ένοχοι… Πολλοί από τους
τότε κατήγορους, και σήμερα ακόμα πιστεύουν ότι οι νεαροί μαύροι είχαν
διαπράξει μια βίαιη επίθεση, ακόμα και αν δεν είχαν βιάσει τη γυναίκα εκείνη…

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κώστας Μπετινάκης