20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΧΡΑΚΗΣ

ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ

Ο Γιάννης Μπεχράκης, διευθυντής του φωτογραφικού τμήματος του Ρώυτερ στην
Ελλάδα, κέρδισε το βραβείο Bayeux για τους πολεμικούς ανταποκριτές. Οι εικόνες
του ταξίδεψαν σε ολόκληρο τον κόσμο και κατέγραψαν την είσοδο των στρατευμάτων
της Βόρειας Συμμαχίας στην Καμπούλ που κατείχαν οι Ταλιμπάν.

Κι άλλο βραβείο;

Είναι το πρώτο μου βραβείο καθαρά για πολεμικούς ανταποκριτές. Δημιουργήθηκε
το 1994 κατά τη διάρκεια των εορτασμών της 50ής επετείου τής απόβασης στη
Νορμανδία (D-Day) και το γεγονός ότι ψηφίστηκα από το κοινό, μέρος του οποίου
ήταν και βετεράνοι της απόβασης, με συγκινεί ιδιαίτερα.

Επόμενος στόχος το Πούλιτζερ;

Το Πούλιτζερ κερδίζουν μόνο όσοι εργάζονται σε αμερικανικά ΜΜΕ. Έχω πάρει όμως
το Overseas Press Club, που δίνεται σε όσους καλύπτουν ΜΜΕ εκτός ΗΠΑ.

Ασχοληθήκατε φωτογραφικά με το θέμα της εξάρθρωσης της 17Ν;

Φυσικά, φωτογραφικά. Μόλις είχα γυρίσει από 6 εβδομάδες στο Ισραήλ.

Υπάρχει η αίσθηση ότι μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία «έθαψαν» το θέμα…

Το Ρώυτερ έστειλε τους τελευταίους τρεισήμισι μήνες 105 τηλεγραφήματα, 52
φωτογραφίες και πάνω από 20 τηλεοπτικές ανταποκρίσεις.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως τα ισχυρά διεθνή ΜΜΕ «βάζουν βούτυρο» στο ψωμί των
ΗΠΑ.

Για το πρακτορείο όπου εργάζομαι εγώ δεν έχω τέτοια αίσθηση, για άλλους δεν
εκφέρω γνώμη.

Έχετε βγάλει ήδη βίζα για Ιράκ;

Μόλις γύρισα από το Λονδίνο, όπου έκανα σεμινάρια για βιοχημικό πόλεμο. Θα
αποφασίσω πού θα πάω τις επόμενες ημέρες.

Σας ανοίγουν εύκολα οι πόρτες των συνόρων;

Ως Έλληνα συνήθως ναι, ως Έλληνα που δουλεύει στο Reuters πιο δύσκολα.

Όταν τραβάτε, έχετε το μυαλό σας στα βραβεία;

Ποτέ!!

Σας ενδιαφέρει το κάδρο ή το θέμα;

Με ενδιαφέρουν πολύ και τα δύο, πολλές φορές όμως δεν έχω την πολυτέλεια να
νοιαστώ για το κάδρο.

Άσπονδοι φίλοι σας λένε πως «αν ο φωτορεπόρτερ γίνει ο ίδιος θέμα, έχει
αποτύχει».

Η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα, και νομίζω ότι είμαι η εξαίρεση. Πάντως
δεν ήξερα ότι έχω άσπονδους φίλους!!

Εξαρτημένος από τη δόξα;

Έχω μάθει ότι, «εν οίδα ότι ουδέν οίδα», «γηράσκω αεί διδασκόμενος» και «τα
πάντα ρει».

Υπάρχει αντικειμενική αλήθεια στις φωτογραφίες σας;

Υπάρχει το γεγονός καθεαυτό και η προσωπική μαρτυρία.

Κατασκευάζονται εικόνες;

Από ζωγράφους, σκηνοθέτες (TV, κινηματογράφος) και λίγους απατεώνες.

Τι σας έλκει στις εμπόλεμες περιοχές;

Το να βλέπω αληθινά και δυνατά συναισθήματα εν τη γενέσει τους!

Μετά τον πόλεμο ακολουθεί η φτώχεια. Τότε όμως φεύγουν και τα ΜΜΕ;

Δεν φεύγουν ΜΜΕ. Απλά δεν τα χρησιμοποιούν με την ίδια συχνότητα, αφού η
«ακροαματικότητα» έχει πέσει.

Γιατί δεν βλέπουμε συχνά Έλληνες δημοσιογράφους να βραβεύονται;

Κι εγώ Έλληνας είμαι! Δεν γνωρίζω – ίσως δεν καλύπτουν ανάλογα θέματα για να
έχουν το ανάλογο portfolio, πάντως ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος, σε πολύ
υψηλό επίπεδο και το αντίτιμο είναι μεγάλο. Ξεχνάς οικογένεια και φίλους, με
επακόλουθο να τους χάνεις. Τα βραβεία έρχονται ως επιβράβευση – δεν πρέπει να
τα κυνηγάς.

Βλέποντας τον τρόπο δουλειάς Ελλήνων και άλλων στο πεδίο της μάχης, τι θα
λέγατε;

Τα στάνταρ είναι πολύ υψηλά και πιστεύω ότι οι Έλληνες δημοσιογράφοι δεν έχουν
την υποστήριξη σε επίπεδο εκπαίδευσης, οικονομικής βοήθειας και σε ανθρώπινο
δυναμικό για να αντεπεξέλθουν.

Δηλαδή, ξυπόλητοι στ’ αγκάθια…

Αν δεν έχεις τα μέσα, δεν γίνεται δουλειά… Τελευταία βλέπω ελληνικά ιδιωτικά
τηλεοπτικά κανάλια να έχουν κάνει σημαντικές προόδους σε τεχνολογικό επίπεδο,
αλλά και πάλι ο δρόμος είναι μακρύς.

Τι θα σας εμπόδιζε να πατήσετε το κουμπί της μηχανής σας;

Το να αισθανθώ ότι χρησιμοποιούμαι σαν όργανο προπαγάνδας ή ότι τραβώντας κάνω
περισσότερο κακό παρά καλό. Η δουλειά μου απευθύνεται σε 2 δισ. ανθρώπους την
ημέρα και η ευθύνη είναι μεγάλη.

Η βία εθίζει;

Μόνο στενόμυαλους. Εμένα με απωθεί. Τα τελευταία χρόνια η πρωτοχρονιάτικη ευχή
μου είναι… να μείνω άνεργος.