Επαναληπτικές;

– Πάει κι αυτό το τετραήμερο.

– Φωνάζει το παιδί. Διαμαρτύρεται. Σου λέει, από Παρασκευή μέχρι και Δευτέρα
δεν έχω σχολείο και θα είμαι πάλι στημένος μέσα σε ένα σπίτι, να βαράω τα
πλήκτρα του κομπιούτερ.

– Αν έχει καλό καιρό, γιατί δεν βγαίνει να παίξει έξω;

– Τι λες τώρα; Ξέρεις κανένα παιδί του 2002 να βγαίνει να παίξει έξω; Αφού
αυτή η γενιά δεν ξέρει να παίζει έξω. Μόνο μέσα. Κλεισμένη. Μπαμπουκωμένη
μπροστά στα ηλεκτρονικά. Ήρθε ο κολλητός του προχτές στο σπίτι. Πρωί μπήκε,
βράδυ βγήκε. Κουβέντα δεν ανταλλάξανε. Μούγγα. Ένα τσάκα τσούκα άκουγες μόνο.
Τσάκα τσούκα, τσάκα τσούκα και γύρω η άκρα του τάφου. Πού και πού μακριά, πέρα
στους πέρα κάμπους, έσπαγε της νυχτιάς τη σιγαλιά καμιά κόρνα. Τώρα, οπαδός
του Τζαννετάκου ήτανε, της Φώφης, θα σε γελάσω…

– Ποιο ηλεκτρονικό παίζανε τα παιδιά;

– Δεν ξέρω ποιο ηλεκτρονικό παίζανε τα παιδιά. Εμένα όλα τα ηλεκτρονικά ίδια
μου φαίνονται. Μούγγα μιλάμε. Μόλις έφυγε, ρωτάω το δικό μου: «Πώς περάσατε;».
«Σούπερ!» μου λέει, «φανταστικά!». Λέξη δεν είπανε ο ένας στον άλλον. Από πού
προκύπτει το σούπερ, απορώ και εξίσταμαι. Του είπα για μια φορά που παίζαμε
κλέφτες κι αστυνόμους, στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα κι αγέλαστα, και με
κοίταζε σαν να είμαι το μικρό πράσινο ανθρωπάκι που έπεσε από τον Άρη.

– Κι εμένα ο δικός μου τα ίδια…

– Γιατί; Στο πηγάδι κατούρησε ο δικός σου να μην κάνει τα ίδια; Ίδια γενιά,
ίδια χρονιά, ίδιο καλούπι. Είπα να τον ευαισθητοποιήσω στα εκλογικά – μπας και
βλέπει αύριο εκλογικό τμήμα και νομίζει ότι είναι το Βίλατζ Σέντερ – αλλά
ατύχησα.

– Γιατί;

– Πέσαμε στη διαφήμιση με τα αυτοκίνητα.

– Ποια αυτοκίνητα;

– Δεν την είδες;

– Χάνω;

– Τα μέγιστα. Κάθεται ένας και ρεμπελεύει στη λιακάδα. Και περνάει το Φίατ το
Τσινκουετσέντο. Και είναι τώρα αυτό, και καλά, η Φώφη.

– Η Φώφη είναι Φίατ;

– Μικρό. Τσουρούτικο. Και λέει ο αραχτός «καλή η Φώφη, συμπαθητική και γνωστό
όνομα…».

– Α, είναι υπέρ της Φώφης.

– Όχι, είναι κατά της Φώφης. Γιατί δίπλα στη Φώφη την Τσινκουετσέντο έρχεται
και την αράζει μια τζιπάρα…

– 4×4;

– 4×4, 5×5, θα σε γελάσω και δεν το επιθυμώ. Ξέρεις, από ‘κείνα τα τέρατα, τα
θηρία, τους αυτοκίνητους στυλ γκουμούτσα.

– Έλα!

-Εγώ εδώ είμαι. Και το βλέπει ο αραχτός και, εκ παραλλήλου, βλέπει και το φως
το αληθινόν. Και αναφωνεί: «Αλλά άλλο πράμα ο Τζαννετάκος!». Ή κάπως έτσι…

– Δηλαδή, η Φώφη είναι Φίατ και ο Τζαννετάκος είναι Λαντ Ρόβερ;

– Όχι εκ πρώτης όψεως. Εκ δευτέρας.

– Μα, αυτοί οι δύο για Υπερνομαρχία Αθήνας – Πειραιά χτυπιούνται. Μεγάλες
πόλεις η Αθήνα και ο Πειραιάς.

– Πού κολλάει τώρα αυτό, Ευγενία;

– Κολλάει, Μίνα μου. Κολλάει… Γιατί το Φίατ είναι πιο χρήσιμο στην πόλη. Ενώ
το τζιπ είναι για έξω. Για μακριά.

– Για Κάλυμνο;

– Μεταξύ άλλων. Πού θα το παρκάρει το θωρηκτό ο υπερνομάρχης για να πάει στη
δουλειά του; Ενώ το Φιατάκι, όλο και κάπου το τρυπώνεις.

– Έχει όμως έναν συμβολισμό.

– Ο οποίος μου διαφεύγει.

– Επίσης.

– Βρήκες κι εσύ τρόπο να γαλουχήσεις το παιδί!

– Δεν τον βρήκα εγώ τον τρόπο. Άλλοι μου τον φορέσανε καπέλο.

– Θεέ μου σ’χώρα με, αλλά ψιλοβαριέμαι να πάω να ψηφίσω.

– Εγώ χοντροβαριέμαι.

– Και το ταγιέρ το πτι πουά το φόρεσα την περασμένη Κυριακή. Με είδε όλη η
γειτονιά…

-Εγώ φοράω το ίδιο από το δημοψήφισμα για τον Γλίξμπουργκ. Είναι Σανέλ και
κάνει κλασικό.

– Άσε που πρέπει να προσέχεις και τα χρώματα. Κόκκινο, πράσινο, μπλε είναι
άουτ.

– Βάλε μοβ γραβάτα, όπως ο Νίκος Χατζηνικολάου.

– Αφού την πάτησε ο άνθρωπος! Το είπε και ο ίδιος… Με την μπλε τον λένε
δεξιό, με την πράσινη ΠΑΣΟΚο. Με τη μοβ τι να τον πουν;

– Μελαγχολικό;

– Πάλι στου Θανάση θα δούμε τα αποτελέσματα;

– Πάλι.

– Πάλι πίτσες με μανιτάρια θα παραγγείλουμε;

– Πάλι.

– Βαριέμαι.

– Εγώ να δεις.

– Αυτό το κακό έχουν οι εκλογές της δεύτερης Κυριακής. Οι επαναληπτικές.

– Αυτό. Οι επαναληπτικές έχουν μια… επαναληπτικότητα να το πω, μια ανία να
το πω;

– Πάω να φρεσκάρω το μοβ ταγιέρ.

– Καλό βόλι, βρε. Άντε, πάλι χέρι χέρι θα πάμε.

– Χέρι χέρι. Χωρίς Καρατζαφέρη!