Δρόμοι

Οι φαντασιώσεις…

… για το μέλλον του Ιράκ δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουν το φως της
δημοσιότητας. Το βασικό τους σενάριο ήταν η επιβολή μόνιμης στρατιωτικής
κατοχής στο πρότυπο της μεταπολεμικής κατοχής της Ιαπωνίας. Τώρα, ο κύκλος του
Μπους το προχωράει το πράγμα ακόμη παραπέρα: η Αμερική θα ηγηθεί μιας
ειρηνικής επανάστασης στην περιοχή, με δημοκρατικές και οικονομικές
μεταρρυθμίσεις και με αναμόρφωση της ισλαμικής θρησκευτικής σκέψης που θα τη
φέρει πιο κοντά στον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό. Και όλοι θα ζήσουν καλά και
εμείς καλύτερα.

Το σχέδιο…

… προβλέπει την «αναμόρφωση» του Ιράκ στο πρότυπο της αναμόρφωσης της
αυτοκρατορικής Ιαπωνίας και της ναζιστικής Γερμανίας μετά το 1945. Μόνο
άνθρωποι που γνωρίζουν ελάχιστα για την Ιαπωνία και τη Γερμανία εκείνης της
εποχής θα μπορούσαν να υποκύψουν σε τέτοιες φαντασιώσεις, λέει ο αρθρογράφος
Ουίλιαμ Πφαφ στην εφημερίδα «Λος Άντζελες Τάιμς». Η ιστορική άγνοια, όμως,
είναι κάτι που μπορεί να συγχωρεθεί. Εκείνο που είναι ασυγχώρητο, είναι η
άγνοια των αριθμών. Ο Ουίλιαμ Πφαφ παίρνει μολύβι και χαρτί και κάνει μερικούς
πρόχειρους υπολογισμούς. Για τη στρατιωτική κατοχή του Ιράκ θα χρειαστούν
75-100 χιλιάδες στρατιώτες, δηλαδή, περίπου το ένα πέμπτο των αμερικανικών
τακτικών ενόπλων δυνάμεων. Το κόστος αυτής της κατοχής υπολογίζεται σε 16 δισ.
δολάρια ετησίως, δηλαδή, περισσότερο από το 4% των συνολικών αμυντικών δαπανών
των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τον Πφαφ, δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να αποδεχτεί ο
αμερικανικός λαός τόση δέσμευση ανθρώπινων και οικονομικών πόρων στο Ιράκ.
Γιατί να δεχτούν, λοιπόν, να πληρώσουν άλλες χώρες;

Η Ευρώπη…

… μετά το 1945 το μόνο που χρειαζόταν ήταν να ανορθώσει την οικονομία της.
Αυτό ακριβώς έκανε το σχέδιο Μάρσαλ – ούτε αναμόρφωσε ούτε άλλαξε την
ευρωπαϊκή κοινωνία. Η Ιαπωνία το 1945 ήταν μια ανεπτυγμένη βιομηχανική και
αυταρχική κοινωνία. Αφήνοντας τον αυτοκράτορα στον θρόνο του και ενεργώντας με
τη συγκατάθεσή του και εν ονόματί του, ο αρχηγός των κατοχικών δυνάμεων
στρατηγός Μακάρθουρ κατόρθωσε να μετασχηματίσει ειρηνικά τους ιαπωνικούς
κυβερνητικούς, οικονομικούς και εκπαιδευτικούς θεσμούς. Όμως, η χώρα δεν
αστυνομευόταν από τις αμερικανικές δυνάμεις κατοχής, αλλά από τις ιαπωνικές
αρχές. Δεν υπήρχε αντίσταση.

Οι Αμερικανοί…

… μπορούν άραγε να ελπίζουν πως δεν θα συναντήσουν αντίσταση στο Ιράκ; Είναι
και αυτή άλλη μια ηδονική φαντασίωση του αμερικανικού επιτελείου, να νομίζει
πως οι στρατιώτες του θα γίνουν δεκτοί με επευφημίες μόλις πατήσουν το πόδι
τους στο ιρακινό έδαφος και πως χιλιάδες Ιρακινοί θα τους καλούν και θα τους
ενθαρρύνουν να καταλάβουν τη χώρα τους. Όμως, τι θα κάνει ο πρόεδρος Μπους, αν
ο ιρακινός στρατός και ο ιρακινός λαός προβάλουν σθεναρή αντίσταση στην
αμερικανική κατοχή; Ίσως ό,τι κάνει και ο Αριέλ Σαρόν.