ο υποψήφιος ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΛΙΑΣ Πρέπει να έχεις τρέλα με τη διδασκαλία

Λατρεία για τα παιδιά, τρέλα με τη διδασκαλία, πάθος με τη γνώση,
κοινωνικότητα και μετριοπάθεια είναι τα πέντε στοιχεία που πρέπει να
χαρακτηρίζουν τον εκπαιδευτικό. Διαφορετικά το επάγγελμά του μετατρέπεται
σε… μαρτύριο. Έτσι περιέγραψε ο κ. Νίκος Τσούλιας, πρόεδρος της Ομοσπονδίας
Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ), το «προσοντολόγιο» που πρέπει να διαθέτει
ο μαθητής-υποψήφιος που σκέπτεται να γίνει καθηγητής, δάσκαλος ή νηπιαγωγός.

«Για όποιον δεν αγαπάει τα παιδιά, που είναι το πρώτο και το κυριότερο, έχει
διαπιστωθεί στην πράξη ότι η καθημερινότητά του στην τάξη είναι μαρτύριο και
στην ουσία δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του επαγγέλματος» εξηγεί ο
κ. Τσούλιας, αναλύοντας το «προσοντολόγιο» ενός εκπαιδευτικού. Και συνεχίζει:

Η «τρέλα» με τη διδασκαλία είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Θα έλεγα ότι
πρέπει να έχει την «ιερή νόσο της αγωγής».

Το πάθος με τη γνώση στη σύγχρονη εποχή, όπου τα πάντα εξελίσσονται με
ραγδαίους ρυθμούς, είναι αυτό που θα κρατήσει «ζωντανό» και επίκαιρο τον
εκπαιδευτικό μέσα στην τάξη. Το βιβλίο πρέπει να είναι το σύμβολό του, η
πνευματική του σημαία.

Ο εκπαιδευτικός πρέπει να έχει κοινωνικότητα, γιατί η έννοια του διαλόγου μέσα
στην τάξη προϋποθέτει άνθρωπο κοινωνικό, συνετό και μετριοπαθή, που ταυτόχρονα
βεβαίως πρέπει να μπορεί να «ακούει». Αν δεν μπορεί να

«ακούει», τότε ουσιαστικά βγαίνει έξω από την τάξη…

«Όλα αυτά είναι για τον εκπαιδευτικό ταυτόχρονα και φτερά, αλλά και βαρίδια
ευθυνών» τονίζει ο κ. Τσούλιας, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι «ο εκπαιδευτικός
είναι ο μόνος «επαγγελματίας» που έχει στα χέρια του όλους τους πολίτες μιας
χώρας, για πάρα πολλά χρόνια, και μάλιστα σε ευαίσθητη ηλικία, οπότε μοιραία
καθορίζει σε σημαντικό βαθμό τη ζωή τους».

Οι ελλείψεις

Υπάρχουν όμως και δύο σημαντικά απαραίτητα εφόδια για τον εκπαιδευτικό του
μέλλοντος, που δυστυχώς, όπως επισημαίνει ο κ. Τσούλιας, λείπουν σε μεγάλο
βαθμό από τους εν ενεργεία εκπαιδευτικούς: η γνώση ξένων γλωσσών και οι νέες
τεχνολογίες. «Η έλλειψή τους», σημειώνει ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, «αποτελεί
ανασταλτικό παράγοντα σε πάρα πολλά πράγματα, ξεκινώντας από την αυτομόρφωσή
μας, μέχρι τις δυνατότητες που χάνονται, όπως π.χ. η επικοινωνία και η
ανταλλαγή επισκέψεων με σχολεία άλλων χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό
στο μέλλον πρέπει να εκλείψει. Ο σημερινός μαθητής που σκέπτεται να γίνει
εκπαιδευτικός, αυτά πρέπει να τα έχει ήδη κατακτήσει πριν μπει στην τάξη.
Ακόμη κι εμείς τώρα, όσο δύσκολο κι αν είναι, πρέπει να ξαναγίνουμε μαθητούδια
σ’ αυτά τα ζητήματα, για να μη χάσουμε την επαφή με τους μαθητές μας, που
είναι τρομερά μπροστά».

Κι εδώ ακριβώς ο κ. Τσούλιας εντοπίζει τη μεγαλύτερη ίσως – κατά τη γνώμη του
– δυσκολία του επαγγέλματος: «Πρέπει να παραμένεις συνεχώς νέος, ακόμη και στα
πενήντα σου. Πρέπει, για παράδειγμα, να προσπαθείς να ακούς τη μουσική τους.
Με τα λαϊκά και τα ρεμπέτικα μόνο δεν θα καταλάβεις πώς σκέπτονται οι
σημερινοί μαθητές. Πιστεύω ότι αυτό είναι το κλειδί».

Ο διορισμός

Ως άλλες δυσκολίες του επαγγέλματος αναφέρει τις αποδοχές και το μεγάλο
πρόβλημα του τόπου διορισμού: «Η ταλαιπωρία είναι μεγάλη, ιδιαίτερα τα πρώτα
χρόνια. Δεν ξέρεις πού πάς και για πόσο. Ζευγάρια εκπαιδευτικών και όχι μόνο
χωρίζονται, άλλος εδώ, άλλος εκεί. Γίνεται δύσκολο το μεγάλωμα των παιδιών. Κι
αυτός είναι ο βασικός λόγος που αποτρέπει αρκετούς να ακολουθήσουν τελικά το
επάγγελμα του εκπαιδευτικού». Παρ’ όλα αυτά, και παρά την υπερπληθώρα
αδιορίστων, ο κ. Τσούλιας θα προέτρεπε έναν νέο να γίνει εκπαιδευτικός.
«Υπάρχουν πια, για όποιους θέλουν, προοπτικές εξέλιξης, μεταπτυχιακές σπουδές,
δουλειά στο εξωτερικό. Να σας θυμίσω ότι η Αγγλία ζητάει εκπαιδευτικούς, άλλο
αν προς το παρόν αποτελεί τροχοπέδη η γλώσσα. Έπειτα είναι ένα επάγγελμα
γοητευτικό. Ποτέ μια ώρα μέσα στην τάξη δεν είναι ίδια με την προηγούμενη ή
την επόμενη μέρα. Δεν είναι επάγγελμα ρουτίνας. Ο καθηγητής, ο δάσκαλος, είναι
υποχρεωμένος να δίνει καθημερινά στην τάξη μια «θεατρική παράσταση».
Διαφορετικά το μάθημα δεν «περπατάει». Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού δεν
είναι παίξε-γέλασε. Θέλει, εκτός από το μυαλό σου, και την ψυχή σου»!