Προτείνουν «χαρά της ζωής»

Η Σόνια Ρίκιελ, μία επαγγελματίας της γυναικείας θηλυκότητας, υποστήριξε αυτό το ρεύμα χαρούμενης διάθεσης που κυκλοφόρησε στις πασαρέλες του Παρισιού

Joie de vivre. Με άλλα λόγια, η χαρά της ζωής έκανε την εμφάνισή της πριν από
λίγες ημέρες στο Παρίσι. Εκεί που όλοι νόμιζαν πως η μόδα είναι μια τυπική
επιχειρηματική συναλλαγή μεταξύ ταλαντούχων σχεδιαστών και βιομηχάνων, οι
πασαρέλες στη γαλλική πρωτεύουσα άνθισαν από ιδέες. Τη στιγμή που ο
Σεπτέμβριος κύλησε μεταξύ αμήχανου Λονδίνου και πολιτικώς ορθής Νέας Υόρκης,
το Παρίσι έβαλε τρίποντο στο καλάθι της αισιοδοξίας.

Την ώρα που στο Μιλάνο το ιταλικό πρετ α πορτέ έδινε την άδεια στην Ντονατέλα
Βερσάτσε να στραγγαλίσει με τα γκλαμ-κιτς ρούχα της την ιδέα του σέξι στυλ, οι
υπόλοιποι Ευρωπαίοι και Ασιάτες σχεδιαστές προετοίμαζαν στο Παρίσι την
εβδομάδα μόδας για την ερχόμενη άνοιξη. Και σα να ήταν συνεννοημένοι,
αντιστάθηκαν στους νόμους της αγοράς που έχει επιβάλει την ομοιομορφία,
προτείνοντας στις γυναίκες να εμπιστευθούν στη δική τους μόδα την
προσωπικότητά τους.

Η βασιλεία των λογοτύπων έδυσε. Η πρωτοκαθεδρία του Gucci περνάει φάση
εισοδηματικής αμφισβήτησης. «Είναι ένα αβέβαιο διάστημα» δήλωσε ο διευθυντής
του ομίλου Gucci, Ντομένικο Ντε Σόλε, διαπιστώνοντας ότι τα δολάρια δεν
εισρέουν το ίδιο άφθονα σε σχέση με την άνοιξη. Η Μιούτσια Πράντα παραδέχεται
ότι η μετοχή του δικού της ομίλου δεν παρουσιάζει πρόοδο στο Χρηματιστήριο,
αλλά δηλώνει με γενναιότητα ότι θα δουλέψει σκληρά. Το ενδεχόμενο πολέμου στο
Ιράκ, υπενθυμίζει στους Αμερικανούς αγοραστές των μεγάλων πολυκαταστημάτων,
ότι οι πελάτισσές τους τώρα πια δεν δίνουν αγόγγυστα 3.000 δολάρια για ένα
βραδινό φόρεμα.

Για τον Ζαν Πολ Γκολτιέ ένα ντεφιλέ είναι η αφορμή για μία παράσταση. Τα μοντέλα του έγιναν ακροβάτες και τα ρούχα του η απόδειξη ότι η μόδα σκέφτεται ρομαντικά κάθε φορά που η πραγματικότητα σκληραίνει

Το Παρίσι όμως πρόβαλε αντίσταση και έστειλε στην πασαρέλα μερικές
εφαρμοσμένες ιδέες περί γυναικείας αυτοπεποίθησης, ήσυχης σεξουαλικότητας,
ρομαντικής διάθεσης για περιπέτεια και επιθυμίας για διασκέδαση. Είναι ώρα
ξενοιασιάς είπε το δίδυμο των Βέλγων σχεδιαστών Βίκτορ και Ρολφ κι έκαναν ένα
σόου με τα μοντέλα τους να χορεύουν ντίσκο, φορώντας λουλουδένια φορέματα και
μεταφέροντας την εντύπωση ότι η μόδα θα έπρεπε να είναι ένα πάρτι τόσο
πετυχημένο που όλοι αρνούνται να φύγουν για το σπίτι τους.

Ο Ιάπωνας Τζούνια Ουατανάμπε έδωσε οξυγόνο σε αυτήν την ασφυκτική
ατμόσφαιρα των ημερών που έχει βυθίσει τη μόδα σε επαναληπτικές ασκήσεις στυλ
με κεντημένες χάντρες, διαφάνειες και υπέρκομψες κλασικές αναφορές. Η
συνεισφορά του ήταν η αναθεώρηση του βαμβακερού, δροσερού υφάσματος. Νεανικού
χάρη στις ουράνιες γαλάζιες αποχρώσεις των ανθηρών μοτίβων. Ρομαντικού επειδή
τα φορέματά του παρέπεμπαν στις σιλουέτες του 19ου αιώνα. Υπερσύγχρονου,
επειδή τα ρούχα του είχαν ενσωματωμένα σακίδια πλάτης που όμως δεν κατέστρεφαν
τις γραμμές θηλυκότητας του γυναικείου σώματος.

Άπω Ανατολή και ρεντικότες

«Φτου ξελευτερία!» φώναξαν τα τρομερά παιδιά Ζαν Πολ Γκολτιέ και Αλεξάντερ
ΜακΚουίν και αποκάλυψαν τις ρομαντικές καρδιές τους που ενθουσιάζονται με τις
περιπέτειες των πειρατών, με τη σαγήνη των ταξιδιών στην Άπω Ανατολή, με τις
ρεντικότες και την κοφτερή γλώσσα του Μπαλζάκ. Οι αναζητήσεις τους για μια
μόδα που αφήνει ελευθερία στην ατομική έκφραση, τους οδήγησε στον 19ο αιώνα.
Τότε που ο κόσμος δεν είχε πλημμυρίσει από φίρμες και εγκαίνια καταστημάτων
και οι ρομαντικοί αφήνονταν στη γοητεία καθετί εξωτικού. Ο Γκολτιέ το εντόπισε
στα κιμονό με μια αθλητική κοψιά για περισσότερη άνεση. Ο ΜακΚουίν στα
πουκάμισα με βολάν και σε φαρδιά λινά παντελόνια με αγκράφες.

Όσο για τον Τζον Γκαλιάνο, ο οποίος σα να έχει χάσει την επαφή με την
πραγματικότητα, έχει αφεθεί στον οίστρο του ταλέντου του, αποδεικνύοντας με
τις δημιουργίες-οράματα ότι το τσίρκο της μόδας προσφέρει άπειρη διασκέδαση.