Η καλή μας η γελάδα…

Τόσο λάγνα πλάνα σε γαλακτοφόρους αδένες αγελάδας δεν έχει δει το φιλοθεάμον κοινό σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της τηλεόρασης

Ήρθε η ώρα για την εκδίκηση της αγελάδας. Τέτοια χαρά πρόσφερε στο ζωντανό η
Φάρμα, όπου δύο ημέρες τώρα παρακολουθούμε να λατρεύεται με αχόρταγο πάθος από
τους συμμετέχοντες στο τηλεοπτικοαγροτικό πείραμα, αλλά και από τον τηλεοπτικό
φακό. Τόσα λάγνα κοντινά πλάνα σε γαλακτοφόρους αδένες αγελάδας δεν έχει δει
το φιλοθεάμον κοινό σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της τηλεόρασης. Χωμένος
φακός κάτω από το περήφανο και ατάραχο ζώο ζουμάρει στα χέρια του δεξιοτέχνη
του αρμέγματος της παρέας και μας προσφέρει την απόλαυση να παρακολουθήσουμε
το υπόλευκο υγρό να ρέει στην καρδάρα. Από κοντά και η ομήγυρις της Φάρμας
θαυμάζει, χάσκει μπροστά στους μαστούς της αγελάδας και περιμένει επιτέλους τη
διαφορετική τροφή, που θα ξεγελάσει την πείνα της. Υπέροχη αίσθηση
διασκεδαστικού πρωτογονισμού. Γιατί μόνον έτσι, σαν παιχνίδι, σαν το θέαμα
εκείνων που παίζουν τους «πρωτόγονους» υπάρχει πλέον η αίσθηση του αυθεντικού.

Τα πλάνα του αρμέγματος τα είδαμε μια, τα είδαμε δυο, τα είδαμε τρεις,
τα βλέπουμε δύο ημέρες συνέχεια, ακούσαμε και τους φάρμερ να μας λένε, ότι μια
ολόκληρη εβδομάδα δεν τους απασχολούσε άλλο από την άφιξη της αγελάδας. Αν
αυτό δεν είναι η εκδίκηση του κυριακάτικου ψητού της κατσαρόλας, η εκδίκηση
των τετράπαχων ζώων που τα τρέλαναν, που τα μετέτρεψαν σε σόου θανάτου, η
εκδίκηση του σφαχταριού στην προθήκη των χασάπικων, τι άλλο θα μπορούσε να
είναι. Οι ορίζοντες των φάρμερ περιορίζονται στο στομάχι τους. Ώς εκεί
αντέχουν να σκεφτούν, όσο αυτό γουργουρίζει. Όπως ακριβώς και ο τηλεθεατής
εγκλωβίζεται στους στενούς ορίζοντες της μικρής του οθόνης.

Σπουδαία η αλληγορία του θεάματος των λατρευτικών εκδηλώσεων προς την αγελάδα.
Κάπως έτσι προκαλείται και η βουλιμία του τηλεθεατή, ο οποίος σιγά σιγά
κλείνει τους ορίζοντές του γύρω από τις γαστριμαργικές υποσχέσεις της μικρής
οθόνης, όπως οι φάρμερ περιορίζονται στους μαστούς της αγελάδας και την τροφή
που θα τους προσφέρουν. Και οι πλέον ισχυροί χαρακτήρες υποκύπτουν στο τέλος
στην πείνα. Όπως η νεαρή της Φάρμας που έλεγε με βλέμμα λαμπερό και χορτάτο
επιτέλους «Να φανταστείτε εγώ δεν έπινα ποτέ γάλα. Το βράδυ, όμως, δεν είχαμε
άλλο φαγητό, ήπιαμε το γάλα και φάγαμε ψωμί με μέλι. Ήταν υπέροχο!».

Οι φάρμερ απολαμβάνουν βεβαίως τη γλύκα του αυθεντικού, συνειδητοποιούν
την αξία της βασικής τροφής, μακριά από τις σειρήνες των πολύχρωμων κουτιών
και των πολύπλοκων εδεσμάτων. Εμείς καταναλώνουμε, όμως, το θέαμα της
απόλαυσής τους. Γιατί το μήνυμα είναι η κατανάλωση. Άλλωστε, η πρώτη
διαφήμιση, έπειτα από τα πλάνα του αρμέγματος, ήταν γνωστής φίρμας
γαλακτοκομικών που έδειχνε ευτυχισμένες αγελάδες να βόσκουν στα λιβάδια και
μετά τα ωραία κουτιά, με το ζηλευτό περιεχόμενο, που θα τα βρούμε στα σούπερ
μάρκετ. Ιδού εμπρός μας το θαύμα της εξέλιξης του πολιτισμού. Πώς να μη
νιώσουμε άρχοντες, μονάρχες που όλα έχουν οργανωθεί για τη δική μας
εξυπηρέτηση, όταν έχουμε τη σύγκριση με τους ταλαίπωρους φάρμερ, που
ξεροσταλιάζουν πίσω από την αγελάδα, πότε θα κατεβάσει γάλα. Ύμνος στη φύση η
Φάρμα; Στην αγροτική ζωή; Όχι βέβαια. Ύμνος στην κατανάλωση, στην ακόρεστη
πείνα για τέρψεις. Ακόμη κι αν πρέπει να «παίξουμε» τη στέρηση για να
ανακαλύψουμε και εκείνες που έχουμε ξεχάσει. Γιατί όχι, σύμβολο της
τηλεοπτικής εβδομάδας αναδείχθηκαν οι μαστοί του αγέρωχου ζώου την ώρα που
προσφέρουν την ιδανική τροφή, το γάλα, σε μια διαδικασία που αποτελούσε τον
χλωμό αντικατοπτρισμό του ιερού αγώνα για επιβίωση.