«Μισώ τους ανθρώπους»

Τίποτα δεν μπορούσε πια να σώσει την πρώτη γυναίκα δολοφόνο κατά συρροή που
εμφανίστηκε στη σύγχρονη εποχή στις ΗΠΑ.

Αϊλίν Γουόρνος: «Μισώ βαθιά την ανθρώπινη ζωή και γι’ αυτό θα ξανασκότωνα»

Ο κυβερνήτης είχε υπογράψει το διάταγμα. Η υπόθεσή της έχει κεντρίσει τους
σεναριογράφους της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, έχει γίνει βιβλίο, ακόμα
και όπερα.

Η Αϊλίν Γουόρνος είχε καταδικαστεί σε θάνατο, το 1992, για τον φόνο έξι
μεσήλικων ανδρών σε κεντρικές λεωφόρους της Φλόριντας, το 1989 και 1990.
Πολλοί πιστεύουν πως ίσως να ευθύνεται για δύο ακόμα φόνους. Εγκαταλειμμένη
από τη μητέρα της και τον πατέρα της, που αυτοκτόνησε στη φυλακή, όπου εξέτιε
ποινή για παιδεραστία, η Γουόρνος είχε μείνει έγκυος σε ηλικία 14 ετών,
πιθανότατα ύστερα από βιασμό. Όταν της πήραν το παιδί, βγήκε στην πορνεία.

Τον περασμένο Απρίλιο είχε γράψει ένα γράμμα στο Ανώτατο Δικαστήριο της
Φλόριντας: «Το μίσος σέρνεται σε όλη μου την ύπαρξη. Μισώ βαθιά την ανθρώπινη
ζωή και γι’ αυτό θα ξανασκότωνα».

Η εκτέλεση

Η τελευταία πράξη του δράματός της παίχτηκε χθες το πρωί στις πολιτειακές
φυλακές της Φλόριντας, με θανατηφόρο ένεση. Μόνο μία γυναίκα έχει εκτελεστεί
από το 1848 στη Φλόριντα, η Τζούντι Μπουενοάνο, το 1998. Αυτή τη φορά όμως η
εκτέλεση της 46χρονης Αϊλίν Γουόρνος έχει πάρει πολιτικές διαστάσεις. Οι
επικριτές του κυβερνήτη της πολιτείας Τζεμπ Μπους, και αδελφού του προέδρου,
τον καταγγέλλουν ότι χρησιμοποιεί τις εκτελέσεις αυτές, μαζί με του
Ριγκομπέρτο Σάντσες-Βελάσκο που έγινε την περασμένη εβδομάδα, για να αποδείξει
στους ψηφοφόρους του πόσο άτεγκτος είναι σε ζητήματα ασφάλειας και ότι γι’
αυτό θα πρέπει να επανεκλεγεί κυβερνήτης της πολιτείας στις εκλογές που θα
διεξαχθούν τον Νοέμβριο.

Οι πολέμιοι

Εκτός από τον Τζεμπ Μπους, όμως, οι πολέμιοι της θανατικής ποινής καταγγέλλουν
και τον αντίπαλό του, τον υποψήφιο των Δημοκρατικών, Μπιλ Μακμπράιτ, «ότι
επιμελώς αποφεύγει να αναδείξει στον προεκλογικό αγώνα του το θέμα της
θανατικής ποινής, λόγω της ευαισθησίας των πολιτών της Φλόριντας σε παρόμοια
θέματα».

Από το 2000 ισχύει στις ΗΠΑ η εκτέλεση με θανατηφόρο ένεση και οι
καταδικασμένοι σε θάνατο μπορούν να επιλέξουν αν προτιμούν ή όχι την ηλεκτρική
καρέκλα. Στα έξοδα της εκτέλεσης περιλαμβάνονται η αποζημίωση του δήμιου με
150 δολάρια, ενώ ο μελλοθάνατος μπορεί να παραγγείλει το τελευταίο του γεύμα –
το οποίο δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 20 δολάρια. Κατά μέσο όρο, οι μελλοθάνατοι
εκτελούνται ύστερα από περίπου 11 χρόνια. Τον Ιανουάριο του 2002, όμως, ο
Χουάν Μενέντεθ, που είχε καταδικαστεί κατά λάθος, αφέθηκε ελεύθερος αφού
έμεινε στο κελί του μελλοθανάτου 17 χρόνια.