ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το φάντασμα της διαδήλωσης

Φοβάμαι πως έχει δίκιο ο Λαλιώτης, θα έπρεπε να κάνουμε μια μεγάλη διαδήλωση
στις 17 Νοεμβρίου, εναντίον της καπηλείας αυτής της ημερομηνίας, αν μη τι
άλλο. Μια διαδήλωση που δεν θα πήγαινε στην αμερικάνικη πρεσβεία, διότι το
ζήτημα αφορά εμάς, όχι τους Αμερικανούς. Μια διαδήλωση μαζική, όπως έγινε στην
Ισπανία για την ΕΤΑ. Είναι κάπως αργά, αυτό δεν αλλάζει – ο χρόνος δεν γυρίζει
πίσω. Ακόμα και πέρσι θα ήταν συγκλονιστικό να γίνει τέτοια διαδήλωση, πριν
συλληφθεί η «17 Νοέμβρη». Αλλά δεν την κάναμε. Είχαμε συνηθίσει «το ασύλληπτο»
των τρομοκρατών, είχαμε άλλα να κοιτάμε. Δεν το σκέφτηκε κανείς, τότε. Και τη
μικρή συγκέντρωση των συγγενών των θυμάτων την αφήσαμε να περάσει περιθωριακά.
Σαν να ήταν προσωπικό τους θέμα, σαν να μη μας αφορούσε. Κι ο φυλακισμένος
αρχηγός μπορεί να λέει σήμερα ωραία και καλά ότι τα «λαϊκά στρώματα δεν
ένιωθαν φόβο από τη δράση της 17Ν». Μια διαδήλωση με τα λαϊκά στρώματα
ξεσηκωμένα, εναντίον της καπηλείας των επιθυμιών τους. Μια διαδήλωση με τα
λαϊκά στρώματα σε αβάσταχτη αγανάκτηση, επειδή τα θεωρούν υποστηρικτές των
δολοφόνων. Και τόσο πολιτικά ανώριμα, ώστε να μπορούν οι δολοφόνοι να τα
εκφράζουν. Μια πάνδημη διαδήλωση, αλλά πώς γίνεται αυτό; Το έχουμε ξεχάσει
ύστερα από τόσα χρόνια συντεχνιακών διαδηλώσεων, ή των άλλων, των
τελετουργικών – Πρωτομαγιά, Πολυτεχνείο… Κι έχει νόημα τώρα που οι δολοφόνοι
είναι στη φυλακή; Εναντίον της εξοικείωσης με τα πρόσωπα της 17Ν μπορεί να
είναι τώρα, αλλά αυτό θέλει ατομική περίσκεψη, δεν ξέρω αν γίνεται σε
διαδηλώσεις. Θα μας ταλαιπωρεί το φάντασμα αυτής της διαδήλωσης που δεν κάναμε
εγκαίρως, σε όλη την πολιτική ζωή μας.