Διάλογος με το παράλογο

Μία ακόμα συνέντευξη, νέος κύκλος συζητήσεων, πως τόπε, γιατί τόπε, μήπως τόχει ξαναπεί, είναι αυτός ή μήπως είναι άλλος ο αρχηγός; Όλα αυτά αποτελούν το νέο πεδίο δράσης προσώπων που φαίνεται να ξέρουν καλά να εκμεταλλεύονται τα ελαττώματα του συστήματος της εγχώριας ενημέρωσης

Μία συνέντευξη του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, που δόθηκε γραπτώς στον «Λαμιακό
Τύπο», αναλύθηκε αράδα-αράδα, λέξη-λέξη, της αφιερώθηκαν εικοσάλεπτοι
τηλε-παραθυράτοι διάλογοι, έπρεπε ή δεν έπρεπε, παραδέχεται ή δεν παραδέχεται
ότι είναι ο αρχηγός της 17 Νοέμβρη, στέλνει μήνυμα ή δεν στέλνει. Το στέλνει,
είναι σαφές, είναι το μήνυμα που μεταφέρει όλη αυτή η παθιασμένη συζήτηση γύρω
από τα λεγόμενά του, είναι ο σπαραγμός μιας ενημέρωσης που διογκώνει μέχρις
εξοντώσεως της σκέψης και της λογικής οτιδήποτε μπορεί να σοκάρει, να
δημιουργήσει αμφιβολίες για τη λειτουργία των θεσμών, να προκαλέσει το «κοινό
αίσθημα», να κερδίσει τηλεθέαση, να διατηρήσει στην επικαιρότητα το θέμα που
μπορεί να τροφοδοτήσει τηλεπαραθυράτες κόντρες και να δικαιώσει την παρουσία
στα τηλεπαράθυρα εκείνων που επιβάλλονται ως οι ήρωες της τηλεθέασης.

Μπορούμε άραγε να φανταστούμε ένα δελτίο ειδήσεων, που απλώς αναφέρει
τη συνέντευξη και τίποτε περισσότερο, που δεν αναλύει, δεν επιχειρεί τις
ιδεολογικοπολιτικές βυθομετρήσεις που προκαλούν σύγχυση, καθώς ο καθένας
διαλέγει να βυθομετρήσει την πλευρά που ικανοποιεί τις προσωπικές ή
επαγγελματικές του επιλογές ή απλώς και τις προσωπικές του αντιλήψεις;
Μπορούμε να φανταστούμε ένα δελτίο ειδήσεων που δεν θα αναφερθεί στην πορεία
που έγινε υπέρ των κατηγορουμένων ως μέλη της 17 Νοέμβρη παρά μόνον για ένα
λεπτό, που δεν θα έχει απευθείας συνδέσεις επί ώρα, που δεν θα αναλύει
οτιδήποτε γράφεται στον «μη τόπο» του διαδικτύου, που αίφνης αποκτά υπόσταση
και διαστάσεις μέσα από την τηλεοπτική φαντασμαγορία; Κάτι τέτοιο θα
καταργούσε φυσικά έναν ολόκληρο θίασο παραθυρολάγνων, που έχουν αναλάβει
εργολαβικά τη συνείδηση του έθνους και αυτοδιαφημίζονται.

Το γεγονός ότι ο Γιωτόπουλος έδωσε συνέντευξη, με όποιο τρόπο κι αν την
έδωσε σε μία εφημερίδα της ελληνικής περιφέρειας και όχι σε μία μεγάλη
αθηναϊκή και όμως πέτυχε την ίδια ακριβώς αναταραχή σαν να την είχε δώσει
τηλεφωνικώς όπως ο Ξηρός, δεν αποδεικνύει παρά την αγχωτική, σπασμωδική και
εγκλωβισμένη λειτουργία της ενημέρωσης, στους όρους της τηλεθέασης, της
αγοράς, της πληροφορίας-εμπόρευμα. Το ραγδαίο και επείγον του σύγχρονου
ενημερωτικού συστήματος θα κατέληγε στο αποτέλεσμα που ο ίδιος επεδίωκε. Την
υπερπροβολή των απόψεών του, έστω κι αν φιλοξενήθηκαν σε μια τοπική εφημερίδα.

Γιατί όχι; Μετατρέψαμε ακόμη και τον γάμο Κουφοντίνα – Σωτηροπούλου σε
κορυφαίο πολιτικοϊδεολογικό γεγονός και εν τέλει σε κοσμικό, διότι τέτοιες
φίρμες που θα ενώσουν τις τύχες τους θα πρέπει να τις παρακολουθήσουμε πώς θα
το κάνουν. Οι θεωρητικοί λένε, πως οι ειδήσεις δεν έχουν νόημα για το κοινό αν
δεν ανταποκρίνονται στις βαθύτερες ρίζες της κουλτούρας και των αντιλήψεών του
για τον κόσμο. Αλίμονο, επομένως, αν ένας γάμος δεν βρισκόταν στην καρδιά του
ενημερωτικού μας οικοδομήματος, όποιος κι αν ήταν. Αλίμονο αν δεν αποτελούσε
την αφορμή για να εκφραστούν οι καημοί της τηλεοπτικής φυλής: θα γίνει με παπά
ή με δήμαρχο, με κουμπάρο και ποιος θα ‘ναι, θα ‘χει και παρανυφάκια, πάντως
γλέντι θα ‘χει, μας είπαν, από συμπατριώτες του γαμπρού. Το συζητήσαμε σαν
πρόκληση, αλλά το θέαμα έχει τους δικούς του νόμους και η πρόκληση είναι η
πεμπτουσία της μυθοποίησης. Το σταρ σύστεμ το γνωρίζει καλά. Κάναμε και τους
τρομοκράτες μέρος του.

Να, ένα νέο πεδίο, λοιπόν, για τους τρομοκράτες να αναπτύξουν
καινούργιες μεθόδους «επικοινωνίας». Τις δολοφονίες τις έχουν κάνει, μετρούν
και 27 χρόνια ασύλληπτοι, έχουν όλα τα προσόντα για να κυριαρχήσουν στα
δελτία, στην εγχώρια ενημέρωση, να αποτελούν κεντρικό θέμα κάθε λέξη τους,
κάθε κόμμα ή τελεία. Γνωρίζουν πολύ καλά τα έγκλειστα μέλη της οργάνωσης, πως
πλέον και το παραμικρό τους νεύμα αποτελεί είδηση, είναι οι αδιαφιλονίκητοι
πρωταγωνιστές. Ανοίξαμε διάλογο με το παράλογο. Και αυτό είναι πάντα
ισχυρότερο, γιατί είναι πιο θεαματικό.