Ζητείται γαμπρός αριστερός και πλούσιος

Η Σοφία – παλιά συμμαθήτρια και νυν νευρωτική – έχει δύο παιδιά, δύο φοξ
τεριέ, δύο αυτοκίνητα, δύο σπίτια και δύο γάμους. Ο πρώτος γάμος με φτωχό
αριστερό. Ο δεύτερος με πλούσιο δεξιό:

– Τώρα, θέλω και τρίτο. Τώρα, θέλω έναν γάμο με πλούσιο αριστερό.

Η Σοφία – παρά τις άπειρες ξανθές ανταύγειες στο μαλλί – δεν είναι βλαξ. Έχει
ζήσει τη μισή ζωή της και τώρα ροντάρει την υπόλοιπη. Κρίνει, σταθμίζει,
μεθοδεύει, αξιολογεί, βαθμολογεί, καταλήγει. Κι όταν, έπειτα από έναν φτωχό
αριστερό και έναν πλούσιο δεξιό, αναζητεί έναν πλούσιο αριστερό, κάπου το
βασίζει. Και δεν ωφελεί να της αντιτάξεις το απύθμενα ηλίθιο επιχείρημα ότι το
«πλούσιος αριστερός» είναι σχήμα οξύμωρο. Διότι πρώτον, δεν είναι και
δεύτερον, θα σπαταλήσεις τον χρόνο σου και τον δικό της.

Ο πλούσιος αριστερός δεν είναι ο – κατά τον Όσκαρ Ουάιλντ – «ιδανικός σύζυγος»
μόνο για τη Σοφία. Είναι για κάθε γυναίκα. Το συγκεκριμένο είδος της
ανθρωπολογίας είναι ο πρίγκιπας με το άσπρο άλογο: Αλλού τον ψάχνουμε κι αλλού
μας κρύβεται. Διότι:

1. Ο πλούσιος αριστερός, στα νιάτα του, έχει περάσει από κομματικές
οργανώσεις. Έχει χτυπήσει και πέντε πορείες και διαδηλώσεις. Έχει κάνει και το
διδακτορικό του σε πανεπιστήμιο του Παρισιού. Κάτι σε Σορμπόν ή – ακόμα
καλύτερα – σε Βενσέν το σέρνει στο βιογραφικό του. Και, τελικά, έχει εισπράξει
και τις φάπες που του αναλογούν από τον μπάτσο της περιφερείας σας – σας
εύχεται χρόνια πολλά.

2. Ο πλούσιος αριστερός, όσο περνάνε τα χρόνια – αν δεν είναι εντελώς
βλήμα – γίνεται όλο και λιγότερο αριστερός, όλο και περισσότερο πλούσιος.

3. Ο πλούσιος αριστερός είναι καπιταλίστας με άλλοθι. Κάτι τα
συνειδησιακά του λείψανα, κάτι η υγιεινή διατροφή, δεν γίνεται ποτέ η
καρικατούρα – γουρούνι κεφαλαιοκράτης με την κοιλάρα και την πουράκλα.

4. Ο πλούσιος αριστερός έχει λεφτά, αλλά έχει και τύψεις που έχει
λεφτά. Κυρίως, κάθε εργατική Πρωτομαγιά, τον πιάνει ένα σύνδρομο
αντιεξουσιαστικής στέρησης και μοιράζει μπαλόνια στα παιδάκια των εργαζομένων
του.

5. Ο πλούσιος αριστερός, αφού αγοράσει για τα δικά του παιδάκια
γκέιμ-μποι, πλέι-στέισιον, νιντέντο, κομπιούτερ – θα τους κάνει διάλεξη γιατί
δεν πρέπει να παίζουν γκέιμ-μπόι, πλέι-στέισιον, νιντέντο, κομπιούτερ. Και θα
τους φέρει καπάκι τα άπαντα του Ιουλίου Βερν – που τόσο τον γοήτευαν όταν
εκείνος ήταν παιδί – για να γεμίσει ο τόπος Ελβετούς Ροβινσώνες. Συγγνώμη,
20.000 λεύγες πού να τις χωρέσεις στο παιδικό δωμάτιο;

6. Ο πλούσιος αριστερός αναπολεί με συγκίνηση την εποχή που μοιραζόταν
με τον κολλητό του ένα σουβλάκι στα δύο. Θυμάσαι, βρε Μανώλη; Αυτά ήταν
χρόνια. Κορασόν, κόκαλα έχει η αστακομακαρονάδα;

7. Ο πλούσιος αριστερός διαθέτει τζιπάρα 4Χ4, όπως και ο σκέτος
πλούσιος. Η διαφορά είναι ότι στη «σιντιέρα» δεν έχει Βανδή και Βίσση. Έχει
«Άξιον Εστί», Καζαντζίδη, Αρβανιτάκη, Κότσιρα – κι αν έχει περάσει κι από τον
Ρήγα χτυπάει και μια «Πορνογραφία» του Μάνου. Μέχρι εκεί. Μη παρέκει. Καλό και
άγιο το «Επέσατε θύματα, αδέλφια εσείς», άλλα πόσο να το φας στη μάπα καθ’
οδόν για Αράχωβα; Και στο άλλο μιλάει για Όλυμπο και για Γκιώνα. Κιχ για
Παρνασσό.

8. Ο πλούσιος αριστερός θυμώνει πάρα πολύ για το χαμηλό επίπεδο των
δελτίων ειδήσεων, τα ριάλιτι και τις ροζ εκπομπές. Εγκαθιστά καλωδιακή, που
διαθέτει έξοχα ντοκιμαντέρ. Τσακίζει το κολεόπτερο για κάνα πεντάλεπτο και
μετά το γυρίζει στα δελτία ειδήσεων, τα ριάλιτι, τα κιτρινορόζ. Έτσι είναι. Αν
δεν τα δεις, πώς θα τεκμηριώσεις άποψη, για να τα βρίσεις μετά;

9. Ο πλούσιος αριστερός δεν απατά τη γυναίκα του. Ή, μάλλον, δεν την
απατά πολύ. Απατά, όσο πατά η γάτα. Ελαφρώς. Διακριτικά. Βιαστικά. Ενοχικά.
Μην το πάρει χαμπάρι κανείς. Υπέρ πάντων η ιδεολογία – αλλά τι να σου κάνει
και ο έρμος; Ακόμα και οι πλούσιες αριστερές αποκτούν κυτταρίτιδα! Ενώ κάτι
κουκλάκια, που έχουν για ίνδαλμά τους τον Παναγιώτη Ψωμιάδη, το στήθος τους
τρυπάει ταβάνια. Πώς θα το νουθετήσεις αυτό το κορίτσι, πώς θα το φέρεις στον
ίσιο δρόμο, στον πολιτικώς ορθό; Από κάπου πρέπει να αρχίσεις. Ξεκινάς από τον
γλουτό και τελειώνεις με τσιτάτο του Μαρξ.

10. Ο πλούσιος αριστερός μία φορά κάθε τετραετία δεν είναι πλούσιος.
Είναι σκέτα αριστερός. Θυμάται τον παππού του που πολέμησε στο πλευρό του
Βελουχιώτη. Γιούρα και Μακρονήσια ο θείος Σταύρος. 114 και Προίκα στην Παιδεία
ο μπαμπάς. Ο ίδιος τη νύχτα του Πολυτεχνείου. Έρχεται ο κόμπος στον λαιμό και
το δάκρυ στο βλέμμα. (Οι άντρες δεν κλαίνε. Δακρύζουν). Μπαίνει ευθυτενής στο
εκλογικό τμήμα των βορείων προαστίων του και δαγκωτή ψηφίζει την Αριστερά.
Αναδύεται από το παραβάν δέκα πόντους ψηλότερος. Δέκα χρόνια νεώτερος.
Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε! Ενωθείτε την Κυριακή των εκλογών,
σφαχτείτε τη Δευτέρα!

11. Τελικά, αυτός είναι ο πρίγκιπας για κάθε γυναίκα. Στο παραμύθι, ο
βάτραχος μεταμορφώνεται σε πρίγκιπα. Ο πλούσιος αριστερός είναι ο πρίγκιπας
που δεν υποψιάζεται ότι μέσα του παραμένει βάτραχος!

Ναι, έχεις δίκιο Σοφία. Ζητείται βάτραχος πλούσιος κι αριστερός!